" Ανάθεμα την βεντέτα...Τα ένοχα μυστικά. "

Κεφάλαιο 9ο.

~ Κάπου στην Κρήτη ~

Η μητέρα της πάλι δεν ήταν στο σπίτι. Όπως κάθε φορά έμενε μόνη και ξαγρυπνούσε κάτω από το παράθυρο να κοιτά τα αστέρια και να ονειρεύεται όπως κάθε κορίτσι της ηλικίας της. Η Σαβίνα ήταν ένα κορίτσι που χαιρόταν με απλά πράγματα. Τα κοκκινωπά της μαλλιά και οι φακίδες της ήταν το σημάδι που πρόδιδε ότι ήταν κόρη της Αλκμήνης. Ήταν απόλυτα όμοιες και μολονότι την ηλικία της, αν δεν είχε τις ελάχιστες ρυτίδες, ίσως να φαινόταν  και για την μεγαλύτερη αδερφή της. Από τότε που ο πατέρας της τους παράτησε, δεν αποχωρίζοταν η μια την άλλη. Η απιστία είναι εκείνη που κλόνισε την ρουτίνα και η οικογένειά τους διαλύθηκε από την μια στιγμή στην άλλη. Ο Δήμος, ο πατέρας της, αν και η δουλειά  του απαιτούσε αμέτρητες θυσίες σαν καραβοκύρης που ήταν, αποδείχτηκε πως η άφιξη του στα λιμάνια είχε και πολλές γυναικείες εκπλήξεις. Η Αλκμήνη αντιλήφθηκε, μετά από αρκετό καιρό, τι συνέβαινε με την ύποπτη συμπεριφορά του άντρα της, όταν κάθε φορά που γύριζε εξαφανιζόταν από προσώπου γης. Η κατάκτηση ήταν ντόπια τελικά. Μια μέρα, όταν η Αλκμήνη ήταν έτοιμη να ανακοινώσει στον Δήμο πως τα γνώριζε όλα, εκείνος εξαφανίστηκε. Τους εγκατέλειψε και έφυγε. Δεν τον είδαν ποτέ από τότε. Η Σαβίνα μελαγχολούσε. Ήταν μόνο έξι τότε. Τα πρόθυρα της νευρικής κρίσης της χτυπούσαν την πόρτα. Γιατί ήταν μόνη. Ένιωθε μόνη. Ήταν μόνη. Αφού η Αλκμήνη αφοσιωνόταν πλήρως στην δουλειά της. Να ξεχάσει ήθελε μόνο, όχι να παραμελήσει την Σαβίνα. Ο χωρισμός. Βαρύ πλήγμα. Έφτασε να είναι αλκοολική και καταθλιπτική μέχρι που γνώρισε τον Σέργιο. Έναν απλό υδραυλικό που φώτισε την ζωή της Αλκμήνης. Η Σαβίνα, μπορεί να μην τον συμπαθούσε, αλλά ήξερε πως εκείνος έκανε την μαμά της χαρούμενη και ευτυχισμένη. Μια σχέση εξάρτησης και απεξάρτησης ξεκίνησε μεταξύ τους. Τοξική και βαριά. Η Αλκμήνη εξαρτώταν πλήρως από αυτόν. Την φόβιζε ο χωρισμός. Το αλκοόλ και η κατάθλιψη. Το πλήγμα έγινε μια φορά. Μην γίνει και δεύτερη. Δεν σήκωνε κεφάλι. Έκανε ό,τι του πει εκείνος και ό,τι  θέλει αυτός. Τον έβαλε στο σπίτι τους. Μόλις στα δώδεκα η Σαβίνα γνώρισε τον πατέρα που δεν είχε. Τον άνθρωπο που χάρισε στην μαμά της ξανά το χαμόγελο και την αισιοδοξία. Τον άνθρωπο που η ζωή τον χτύπησε βαριά όταν έχασε την δουλειά του. Τότε η βιαιότητα και η βαρβαρότητα χτίστηκαν μέσα του μη μπορώντας να τα αποβάλλει. Τα χρήματα στο σπίτι τα έφερνε μόνο η Αλκμήνη πια. Αυτό ήταν ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσει να μένει μαζί της. Μαζί με την Αλκμήνη αλλά και με την Σαβίνα.