Lucifer's Gift || [GT]

1 ||

" Πάνω!Σήκω πάνω, Amirykal! " η φωνή της μητέρας μου ακούστηκε και ξύπνησα αμέσως. Άνοιξα τα ματιά για να δω την μητέρα μου να στέκεται πάνω από το κεφάλι μου, μια έκφραση πανικού στο πρόσωπό της. Τα ξεθωριασμένα κόκκινα μαλλιά της ήταν ανακατωμένα από τον ύπνο και φορούσε ακόμα την ρόμπα της. Μπορούσα ήδη να καταλάβω ότι κάτι συνέβαινε. Χρησιμοποιούσε το πλήρες όνομα μου μόνο όταν βρισκόμουν σε μπελάδες ή σε έκτακτα περιστατικά. Συνήθως ήμουν η Ammi, ή ακόμα και η A.

Ό,τι κι αν συνέβαινε ήταν σοβαρό.

" Μαμά, τι συμβαίνει; Είσαι καλά; " ρώτησα καθισμένη όρθια στο κρεβάτι, τρίβοντας τον ύπνο από τα μάτια μου. Φαινόταν τρομοκρατημένη και τότε συνειδητοποίησα πως τα πράγματα ήταν χειρότερα από όσο νόμιζα. Δεν έδωσε καμία εξήγηση, μπαίνοντας στην ντουλάπα μου και βγαίνοντας πάλι με το σακίδιο μου. Άδειασε τα περιεχόμενα του κάτω ασυνείδητα, κάνοντας μεγάλο θόρυβο. " Ειι! ", διαμαρτυρήθηκα αλλά δεν μου έδωσε σημασία.

" Ντύσου, πρέπει να φύγουμε. Πρέπει να φύγουμε τώρα " περιφερόταν στο δωμάτιο μου πετώντας ρούχα και άλλα πράγματα στην τσάντα.

Δεν είπα κάτι, θα υπήρχε χρόνος γι' αυτό μετά. Έβγαλα γρήγορα τα ρούχα μου και έβαλα ένα τζιν, ένα μακρυμάνικο μαύρο πουλόβερ και τα μαύρα μποτάκια μου. Έβαλα τα σγουρά μου μαλλιά σε μια αλογοουρά και έπλυνα τα δόντια μου. Μόλις βγήκα από το μπάνιο η μητέρα μου είχε έτοιμη την τσάντα και με περίμενε.

" Έλα εδώ Ammi. Πρέπει να φύγεις. Δεν έχουμε χρόνο! " είπε αρπάζοντας το χέρι μου και σέρνοντας με στο υπόγειο. Συνειδητοποίησα πως προσπαθούσε να φτάσει την πόρτα που υπήρχε εκεί. Ήταν ένα διακριτικό μονοπάτι, μερικά μέτρα μακρύ, πριν τελειώσει κοντά την άκρη του δάσους.Δεν φεύγαμε απλώς, προσπαθούσαμε να ξεφύγουμε από κάποιον. Τότε πρόσεξα πως η μητέρα μου δεν είχε ετοιμάσει κάτι, ούτε ήταν ντυμένη. Δεν σχεδίαζε να έρθει μαζί μου.

" Μαμά, τι στο διάολο συμβαίνει; Ηρέμησε και πες μου! " σταμάτησα απαιτώντας μια απάντηση. Φαινόταν τρομοκρατημένη στην άρνηση μου να συνεχίσω.

" Ammi δεν υπάρχει χρόνος! Δεν μπορώ - "

Την διέκοψα, " Μαμά απάντησε μου! Από ποιον προσπαθούμε να ξεφύγουμε; "

Και σαν απάντηση, η πόρτα άνοιξε με τόση δύναμη που έγινε κομμάτια.

Η μητέρα μου ούρλιαξε, εγώ κοίταγα σοκαρισμένη.