Lucifer's Gift || [GT]

4 ||

Τώρα είχε έρθει η δική μου σειρά να γελάσω. Το αχνό γέλιο μου μέσα σε λίγα λεπτά μετατράπηκε σε υστερικό. Ο ίδιος απλά με παρατηρούσε σιωπηλά χωρίς να μιλάει. Αναστέναξα και έτρεξα ένα χέρι στο πρόσωπο μου.

" Αντιλαμβάνεσαι πως είσαι 100% τρελός έτσι; Μπορώ να πιστέψω πολλά, πραγματικά, ήδη είχα υποθέσει πως δεν είσαι άνθρωπος. Το να μου λες όμως πως είσαι ο Lucifer είναι λίγο υπερβολικό, ακόμα και για εμένα "

" Δεν σου λέω ψέματα, γλυκιά μου " υποσχέθηκε, κοιτώντας με στα μάτια. Ήταν απόλυτα σοβαρός.

Αναστέναξα απελπισμένα, βάζοντας ένα χέρι στον ώμο του. Ήταν τόσο ψηλός που έπρεπε να τεντωθώ λιγάκι, κάτι εντελώς αμήχανο. " Ξέρω ", απάντησα, " Για αυτό σε είπα τρελό και όχι ψεύτη "

Αυτό φάνηκε να τον εκνευρίζει και τα μάτια του έλαμψαν, " Τότε θα σου το αποδείξω ", γρύλισε κάνοντας πίσω ώστε να είναι 1 μέτρο μακρυά. Τότε, τα μπλε του μάτια συνάντησαν τα δικά μου, οι μύες του συσπάστηκαν κάνοντας τα σάλια μου να τρέχουν χωρίς ντροπή και ένα δυνατό ΚΡΑΚ! ακούστηκε. Βλήματα πετάχτηκαν και το δωμάτιο είχε καταστραφεί. Μόλις σταμάτησε, είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό. Τώρα, μαζί μας στο δωμάτιο υπήρχαν και δύο μεγάλα μαύρα φτερά. Ήταν γιγάντια και ο εγκέφαλος μου ακόμα προσπαθούσε να εμπεδώσει την εμφάνιση τους. Άγγιζαν τα 6 μέτρα έτσι τεντωμένα και ήταν προφανές πως και αυτά βρίσκονταν σε εξαιρετική κατάσταση. Μιας και το δωμάτιο δεν ήταν αρκετά μεγάλο, έσπασαν τους τοίχους και στις δύο πλευρές, καταστρέφοντας και έπιπλα στο πέρασμα τους..

" Γαμώτο " μουρμούρισα, παρατηρώντας τον ακόμα. Ο θεός του σεξ/ Τρελός/ πιθανός Lucifer χαμογέλασε στραβά, ικανοποιημένος με την κατάπληξη μου.

" Τώρα με πιστεύεις; " είπε τόσο αυτάρεσκα, ο μπάσταρδος. Οι επόμενες λέξεις που βγήκαν από το στόμα μου τον αποσυντόνισαν.

" Σίγουρα, σίγουρα, αλλά έπρεπε να καταστρέψεις το δωμάτιο για να μου το αποδείξεις; Τι τεράστια drama queen που είσαι;! " φώναξα.

" Μη με εκνευρίζεις, γατούλα " είπε προειδοποιώντας με, οι μύες του σφιγμένοι. Κατάλαβα αμέσως το πλεονέκτημα μου.

" Δεν θα σε ενοχλούσα τόσο πολύ εάν με άφηνες να φύγω " του είπα, " Και που είμαστε δηλαδή; στην Κόλαση; "