The Lower and Last Section

Chapter 9

Hannah Point Of View

Napahawak ako sa may sugat ko sa may bandang tagiliran ng bewang ko. Kasalukuyan akong nasa kwarto ngayun at kinukwentuhan ang pinsan ko, ayaw ako pagbigyan ni Auntie na gamutin saglit ang mga sugat ko ang sabe niya patulugin ko muna yung pinsan ko. Napakagat ko ang labi ko. Andame ng dugong nawala at nanghihina na talaga ako dahil sa pag hiwa ni Auntie gamit ang kutsilyo niya sa bewang ko pero pinipilit ko pading magi-sip nang gagawin para makatakas ako.

Nasa labas lang ng kwarto si Auntie at kahit anong sabihin ko naririnig niya. Hindi ako pwedeng tumawag at baka tuluyan niya nako.

Ilang saglit pako nag isip bago maisipan ang gagawin, inaalala ko lang ay baka pag nag send ako nang code sa kanila hindi nila maintindihan. Pero ayun nalang ang natitirang pag asa ko para hindi mahalata ni Auntie ang gagawin kong pagsumbong.

Kinuha ko ang cellphone ko't pinindot ang kung Sinong tao sa contact ko. Hinarap ko din ang pinsan ko na't ku wari'y nag kwento.

"Hello Hannah? N-" sinapawan ko agad ang sa sabihin niya at baka marinig kame.

"S-si V-viola! *snif* NEATH! Si Viola Davis!, si Octavia Spencer!! " garagal ang boses ko at kinakabahan. Pinagdadasal ko talaga na sana maintindihan niya ako.

"Hindi kita maintindihan Hannah, ano bang sinasabe mo? -"

"NEAAATH!! *sniff* si Viola! Tyka si Octavia! Si L-lori, Si Leni, S-si Luna! %#-:@!! S-si.. Si... *Fuck! Si Luan!, Si Lyn! Neath!! Si Lincoln!, Sssi Lucy! *Sniff* -tot tot tot- si Lowla! Si Lana si Lisa! NEAAATH! Si Lily!!- " napahinto ako at inupuan ang cellphone nang biglang ihagis ni Auntie ang isang Plato na babasagin sa harapan namin.

"ANO BAYAAAN!? maintindihan ba niya yung kwento mo kung nag i-iyak kadiyaaaan! " nanginig ang buong katawan ko nang sigawan ako ni Auntie. Pinigilan kong humagulgul at sinubukang magbasa, sa tuwing napapapikit ang mata ko sinasampal ko agad ang sarili ko para hindi makatulog. Gusto ko pa mabuhay.

Natapos na ang kwento ko at makatulog na ang pinsan ko. Nagtatagiktig na ang puso ko at nahihirapan na akong huminga dahil sa dami ng dugo ng sugat ko na umaagos pa din.

"HOYY! HANNAH! May mga tao sa labas! Wag kang mag si-sigaw diyan at baka hindi ako makapag pigil at idamay kopa ang kapatid mo! " no! wag! Wag si Johnrix! napaiyak ako nang walang tunog. Ano bang ginawa naming masama? Ano bang ginawa kong masama para mangyare saken to! Saamen?

Hindi ko Alam kung sino yung kausap ni Auntie sa labas at kung ano man yun ang alam kolang unti-unti nang nanlalabo ang paninggin ko. Sinubukan kung sampalin ang sarili ko pero wala na akong lakas, Hindi kona ata kaya. Napaluha ako nang maisip ang mangyayare kayh Jhonrix pag nawala Ako. Ayukong magaya saken ang kapatid ko. Hindi pwede.

Unti-unti nakong nawalan ng lakas nang loob at tuluyan nang bumagsak sa kinahihigaan ko pero bago ako bumagsak nakita ko pa sila Kiyoshi, Neath, at Diary na patakbong pinupuntahan ang pwesto ko. Nakangiti akong bumagsak sa higaan at nawalan na nang malay. Salamat. Salamat Warriors!

═════ •❦❂W❃H❂❦• ═════

Unti-unti kong binuksan ang mga Mata ko't nilibot ang aking paningin. Teka bat ako nandito?

Kasalukuyan akong nasa loob nang warriors hide out na ginawa nila Vhendell. Isang painting na ang nasa loob ay isang kwarto. Bat nga ba ako nandito? Bat wala ako sa hospital?

"GUYSSSS GISISSSNG NA SI HAANAAAAH!" parang gusto ko nalang ulit matulog nang marinig ang nakakalokang sigaw ni Herland.

Naramdaman ko ang mga patakbong bakas nang paa na papunta Sa direksiyon ko.