Ika-limang Kabanata
Sugo ng Dyablo
—***—
ISANG katulong sa mansyon ang nakarinig ng ingay sa loob ng banyo. Nagtaka ito at kumatok subalit walang sumagot. Doon na nagkagulo ang buong mansyon. Kinuha nila ang spare key at binuksan ang banyo upang malaman kung ano ang nangyari. At lahat ay napasinghap at nahindik sa tumambad sa kanila.
Nakahandusay sa sahig si Senyorita Adriana. Naninigas ang maputla nitong katawan, kitang-kita ang mga ugat tsaka nakabukas ang mga mata at bibig. Malayung-malayo ito sa glamurosa at sosyalerang babae na nakilala nila.
"A-ano'ng nangyari?" umiiyak na tanong ni Donya Constancia. "Si Martina... si Martina ang gumawa nito!"
"Mama, pa'no n'yo naman nasabi 'yan? May pruweba ba kayo na siya ang may gawa nito?" ani Angelo na sinubukang ipagtanggol ang nobya.
"Sinundan niya si Adriana sa banyo. Sigurado ako na siya ang may gawa nito."
"Pa'no naman niya magagawa 'to? Mama, imposibleng tao ang may gawa nito."
"Sinasabi mo bang may halimaw sa loob ng mansyon?"
"Ipaubaya na lang natin 'to sa mga pulis. Tatawagan ko sila," ani Angelo at tumalikod. Hindi niya kayang titigan ng matagal ang bangkay ni Adriana.
Dinig na dinig ang malakas na pag-iyak ng mga magulang nito. Samantalang ang papa naman niya ay nakatayo lang na parang tuod. Isang malaking misteryo pa rin sa kanya kung ano ang ginagawa ni Martina sa mansyon. At ano ang nangyari't hinayaan ito ng ama niya na makisalo sa kanila sa hapunan?
Hindi kaya totoo ang sinabi ni Martina? Ginahasa nga kaya ito ng kanyang ama?
Tinanggal niya muna iyon sa isip. May mas malaki pa silang problema na kailangang ayusin at 'yon ay ang pagkamatay ni Adriana.
Sa kabilang banda, nilapitan ni Donya Constancia ang kanyang asawa na tulala sa kinatatayuan. Hinila niya ito patungo sa isang sulok upang kausapin.
"Bakit hindi mo pinaalis si Martina dito?" galit niyang tanong.
"H-huh? B-bakit ko naman siya paaalisin?"
"Nahihibang ka na ba? Hindi mo ba napansin na may kakaiba sa babaeng 'yon?"
"Ano naman ang kakaiba sa kanya? Constancia, isang simpleng dalaga lang siya na hindi makabasag-pinggan. Hindi niya kayang gumawa ng masama."
"Ga'no ka ka-sigurado? Hindi mo pa siya lubusang kilala. Hindi mo alam kung ano ang kayang gawin ng isang katulad niya. Malay natin kung may gusto siya sa anak nating si Angelo at naiinggit siya kay Adriana kaya pinatay niya ito? Hindi ba't posible iyon?"
"Ipaubaya na lang natin sa pulisya ang imbestigasyon. Sa ngayon, 'wag ka munang mag-isip ng kung anu-ano."
"Magsabi ka nga ng totoo, may namamagitan ba sa inyo ng babaeng 'yon?"
"Nahihibang ka na ba? Naririnig mo ba ang sarili mo, Constancia? She's so much younger than me, for God's sake!"
Tinalikuran siya ng asawa dala ng pinaghalong galit at takot. Naiwan siya do'n na sumasakit ang ulo. Kailangan niyang mag-isip ng gagawin kung pa'no sosolusyunan ang problema. Namatay si Adriana sa mansyon kaya damay ang pamilya nila sa isyu.
Umakyat si Donya Constancia sa kanyang kwarto upang doon pakalmahin ang sarili. Pero laking gulat niya nang makita si Martina sa loob ng kanyang kwarto nang pumasok siya roon. Nakaupo ang dalaga sa harap ng kanyang vanity mirror habang sinusuklay ang sariling buhok.
"What the hell are you doing here?" galit niyang tanong dito. Mabilis niyang nilapitan ang babae at hinatak ito patayo. Nabitiwan tuloy nito ang suklay pero wala siyang pakialam. Mahigpit pa rin niyang hawak ang kanang pulso nito. "Sino ka para pumasok sa silid ko nang walang pahintulot? Sino ka ba sa tingin mo, ha?"
"Kalma, Donya Constancia. Kalma," nakangisi nitong sagot sa napaka-kalmadong tono. Lalo lang tuloy siyang nagalit. "Naisip ko lang namang tingnan kung ano ang hitsura ng iyong silid. Mukhang maganda naman."
"Wala kang pakialam kung ano ang hitsura ng silid ko. Lumabas ka dito. In fact, dapat kanina ka pang lumabas sa mansyon. Kung wala ka dito, hindi sana mamamatay si Adriana."
Nanlaki ang mga mata nito at umaktong parang gulat sa narinig. Pero alam ng donya na umaarte lang ito. Malakas ang pakiramdam niya na tama siya. Si Martina ang may kagagawan kung bakit namatay si Adriana.
"Patay na siya? Ano'ng nangyari?"
"Nagtatanong ka pa? Ang kapal-kapal ng mukha mo!"
Bigla itong tumawa ng napakalakas dahilan upang tumindig ang kanyang balahibo. Iba ang boses na narinig niya sa tawa nito. Parang demonyo.
"Ano'ng tinatawa-tawa mo? Walang nakakatawa sa nangyari, demonyo ka!"
"Tama lang ang nangyari. Hindi ko nagustuhan ang paninitig niya sa'kin kanina sa hapunan. Nang abutan ko naman siya sa banyo, wala siyang ginawa kundi insultuhin ako. Ang liit-liit ng tingin sa'kin ng babaeng 'yon."
"Kaya mo siya pinatay?"
"Oo," matigas at matapang nitong sagot. "At ikaw ang isusunod ko."
Nanlaki ang kanyang mga mata nang bigla siyang sakalin ng dalaga. Binawi nito ang kamay mula sa pagkakahawak niya at nanlilisik ang mga mata na mas hinigpitan ang pagkakasakal sa kanya.
"H-huwag... m-maawa ka..."
"Ngayon, nagmamakaawa ka sa'kin? Kanina lang, ang tapang-tapang mo pa. Sa tingin mo maaawa ako sa'yo?"
"M-Martina, pakiusap..."
Unti-unting nagbago ang hitsura ni Martina. Namula ang mukha nito na parang puno ng sugat. Nanlalim ang gilid ng mga mata nito at umitim ang kulay ng labi. Kita na rin ang ugat sa mukha ng dalaga at tila may maliit na sungay na tumutubo sa noo.
"D-demonyo... demonyo..."
"Oo, demonyo. Tama ka, demonyo nga ako. At ang demonyong 'to ang tatapos sa buhay mo."
Naramdaman niya na itinutulak siya nito patungo sa terrace at sinasakal pa rin. Gusto niyang humingi ng tulong pero wala siyang magawa. Nagpa-panic na siya. Unti-unti ng napuputol ang kanyang hininga dahil sa patuloy na pananakal nito. Hindi na niya alam kung ano ang gagawin upang iligtas ang sarili. Gusto na niyang sumuko. Mukhang wala na siyang kawala sa galit ng isang demonyo.
Hindi normal na tao si Martina. Sugo ito ng dyablo. Sinubukan niyang magdasal at humingi ng tulong sa Diyos pero hindi niya alam kung may mangyayari pa. Wala na sigurong tulong na darating para sa kanya.
"Paalam, Donya Constancia. Magkita-kita na lang tayo sa impyerno," malamig nitong tugon bago siya itinulak.
Diri-diretso siyang nahulog at sakto naman na nabagok ang kanyang ulo sa isang matulis na bato. Tuluyang namatay ang donya nang nakabulagta ang mga mata at nakabukas ang bibig. Ilang segundo ang lumipas ay muling bumalik sa normal ang hitsura ni Martina. Habol niya ang kanyang hininga at tila hindi makapaniwala sa nagawa. Tinanaw niya ang bangkay ng donya mula sa terrace at napasinghap. Tumulo ang kanyang luha at nakaramdam ng panghihina dahil sa nakita.
"H-hindi... h-hindi 'to totoo. H-hindi!"
May naramdaman siyang mainit at mabigat na pwersa mula sa kanyang likod. Sobrang bigat sa pakiramdam n'on. Iyak pa rin siya ng iyak at parang mababaliw na sa sobrang sakit at takot.
Sinabi ko naman sa'yo, 'di ba? Ikaw ay ako... ako ay ikaw...
"Tigilan mo na ako, pakiusap. Ano pa ba ang gusto mong mangyari? Nakita mo naman, nakapatay na ako ng dalawang tao!"
Gusto kong tanggapin mo kung sino ka. Yakapin mo ang iyong pagka-demonyo. Tanggapin mo kung ano ang nakatadhana sa'yo.
"Hindi ako masama! Hindi ako masama!"
Nakapatay ka na nga, 'di ba? Masama ka, Martina! Demonyo ko! Anak ka ng dyablo!
"H-hindi... hindi totoo 'yan!" Iyak pa rin siya ng iyak at nahihirapan ng huminga.
Hindi ka makakatakas mula sa kapalaran mo!
"Martina, ano'ng ginagawa mo dito?"
Napalingon siya sa pinto nang makita si Angelo na nakatayo at nakatingin sa kanya.
"A-Angelo..."
