မ အတွက်
အပိုင်း (၁၇)
#မအတွက်စပိုက်ကာ
“ပါပါ တစ်ယောက်ရွေးလေ..”
“ဘာ..”
“..တစ်အိမ်ထဲမှာ ပါပါ က မျက်နှာချင်းဆိုင်တောင် ရှောင်နေတာ..နှင်းက ဘာလို့ ဆက်နေရမှာလည်း..”
“နှင်းဆီနက်..နင် အဖေကို အဲလို ပြောရလား..”
“နင် ၀င်မပါနဲ့ နင် ကိစ္စ ကြောင့် အခုလို ဖြစ်နေတာ..”
“နှင်း..တိတ်စမ်း.. သမီးတစ်ယောက်တည်းမို့ အလိုလိုက်လာတာ အခု တော့ အဖေတစ်ယောက်လုံးရှေ့မှာထားပြီးမခန့်လေးစားနဲ့.....တူတူမနေနိုင်ဘူးမလား မနေနဲ့..”
“ပါပါတကယ်ပြောတာနော်..နှင်း တကယ် ထွက်သွားမှာ..”
ပါပါ က ဘာမှ ထပ်မပြောပဲ အခန်းထဲ ၀င်သွားသည်..။
နှင်း အခန်းထဲ ၀င်ပြီး အ၀တ်အစားတွေ အကုန် ထိုးသိပ်ပြီး..အိတ်တွေထဲ ထည့်လိုက်သည်..။
.
“ယာ..ဘယ်မှာလည်း..”
“ရုံမှာ မ..”
“အင်း ပြန်ရင်..ဆိုင်မှာ ၀င်ခေါ်ပေးနော်..”
“မ က ဆိုင်မှာလား..”
“အင်း..ဒါပဲ..”
“ဟူး..ထမင်း..စားပြီးပြီလားတောင် မမေးဘူး..”
ညနေ ၄ နာရီ ဖြစ်တော့မယ်..ထမင်းက မစားရသေး..
အိမ်လည်း ပြန်မစားချင်တော့..
“မိုးဥိး…လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် သွား၀ယ်စမ်းကွာ..”
“ဆရာ..ဒံပေါက် ၀ယ်လာရမလား..”
“ဟအေး..”
မိုးဦး ထွက်သွားတော့ ၀င်လာသမျှ ဖုန်းတွေကို ယာ ပဲ ဒိုင်ခံ ဖြေရတော့သည်..။
“ဟလို..”
“ကိုယာယာ ဆိုတာလား မသိဘူး..”
“ဟုတ်ပါတယ်..”
“Y2ရွှေဆိုင်ကပါ..အကို အော်ဒါမှာထားတဲ့ ဆွဲကြိုးရပါပြီနော်..”
“ဟုတ်ကဲ့..လာယူမယ်နော်..”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ..”
ယာ မမ အတွက် အသည်းပုံ လော့ကပ် နဲ့ ဆွဲကြိုးလေး ပုံစံ ပြပြီး မှာထားတာ ဒီနေ့မှ ရတော့သည်..။
“ဟလို..”
“ယာယာ လား…ကုန်ကား.က ၂ရက်ကြာမယ်နဲ့တူတယ်…”
“အဲဒါက ..နည်းနည်း အရေးကြီးလို့ပါ..ဟုတ်ကဲ့ တက်နိုင်ရင် လုပ်ပေးပါ အကို..ဟုတ်ကဲ့..”
တရုတ်လို တစ်မျိုး ဗမာလို တစ်မျိုး..ပြောရင်း..လူ က ခေါင်းတွေ နောက်လာပြီ..
“ကျော်ကြီး..ငါပြန်မယ်..”
“ဟုတ်ကဲ့..”
ယာ ကားမောင်းထွက်လာတာ..
လမ်းရောက်တော့ ဆွဲကြိုး အရင် ၀င်ယူလိုက်သည်..။
မမ တော့ ဆူတော့မှာပဲ..၇ နာရီ..ဖြစ်နေပြီ..
“မ…ဆောဒီး..ဟီး..”
“တော်တယ်..သလား..”
မမ က မျက်နှာ သုန်မှုန်ရင်း..ကားပေါ်တက်သည်..။
“ယာလေး ငါတို့တွေ စားဖို့ သောက်ဖို့ တစ်ခုခု ၀ယ်သွားကြမလား..”
“..မ ဘာစားချင်လို့လည်း..”
“သိဘူး..နင် စားချင်တာ ၀ယ်လေ..”
“အိုကေ…”
ယာ ကားကို ပြန်ပတ်လိုက်ပြီး..စားသောက်ဆိုင်ကို ပြန်မောင်းရသည်..။
“မ ဆင်းလေ..”
“ဟင့်အင်း..ယာ ပဲ ၀ယ်ခဲ့လိုက်..”
“အင်း.”
ယာ ဆိုင်ထဲ ၀င်ပြီးတော့ ထိုင်စောင့်နေရတာ..စိတ်မရှည်ပါ..ဖုန်းနဲ့ အရင်မှာထားရဲ့သားနဲ့..
ကျွတ်..မမတော့..စောင့်နေရပြန်ပြီ..။
ယာ ကားတံခါး ဖွင့် ၀င်လိုက်တော့ မမ က အိပ်ပျော်နေသည်..။။
နိုးသွားမှာ စိုးလို့ အိတ်ကို အသံမထွက်အောင်ချိတ်ပြီး ခါးပတ် ပတ်ပေးလိုက်သည်…။
နှင်း မှေးရင့်း အိပ်ပျော်သွားတော့ ကား သွားနေတဲ့ လမ်းက
“ဟင်..ဘယ်သွားနေတာလည်း..”
‘အိမ်လေ..မ..”
“ဘာ..အခုရပ်..”
“ဟင်..ဘာဖြစ်လို့လည်း..မ…”
“ပြန်မောင်းအုံး..၃၅လမ်းက အိမ် ကို သွားရမှာ..ကျွတ်..”
“အယ်..ဘာလို့..”
“ရှည်ပြန်ပြီ..”
ယာ ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ပြီး ကားပြန်ကွေ့ရသည်..။
“မ..သော့ခတ်ထားတယ် မလား...”
“ရော့ ဖွင့်၀င်လိုက်..”
မမ က ယာ ကို သော့ ကမ်းပေးပြီး..အထုတ်တွေကို ဖြုတ်ပြီး ယူနေသည်..
“မ ဒီမှာ ဘာယူဖို့ ရှိလို့လည်း..”
“မယူပါဘူး..နေမို့..”
“ဟမ်..”
ယာ နှစ်လွှာကိုရောက်တော့ သော့ဖွင့် ခါ အိမ်ထဲ ၀င်ပြီးမီးဖွင့်လိုက်သည်
“မ ပေး..”
မမ လက်ထဲက အိတ်တွေ လှမ်းယူလိုက်တော့ မမ က ဖိနပ်ချွတ်ပြီး..အိမ်ထဲ၀င်ခါ ခုံပေါ်ပစ်ထိုင်လိုက်သည်..။
“ဟူး…အခုမှပဲ..”
“မ ဒီမှာ တကယ်နေမှာလား..” ယာ လက်ထဲက အထုတ်တွေ ကိုင်ရင်း မမ အနားရပ်ပြီး မေးလိုက်သည်..။
“အင်းလေ..ယာ လေး အကျီ င်္ တွေလည်း ယူလာပြီ အခန်းထဲမှာ သွားလဲလိုက်..”
“ဝိုး..တကယ်ကြီးပဲ..မေဖူးကို ခေါ်လိုက်မလား..”
“မခေါ်ရပါဘူး..”
“မ..လိုအပ်တာတွေ ဘယ်သူလုပ်ပေးမလည်း..”
ဘေးမှာ ၀င်ထိုင်ပြီး မ မျက်နှာကို ငေး ကြည့်ရင်းမေးလိုက်တော့..အဖြေက ရှင်းလင်းစွာ..
“ယာလေး.ရှိသားပဲ..”
“ယာရှိရင် ရပြီပေါ့..”
“အင်း..”
“ဟား..ဟား…”
ယာ ပျော်လွန်းလို့ အော်ရယ်နေမိသည်..
“ဗိုက်ဆာပြီ..”
“နေအုံး..ယာ သွားလုပ်လိုက်မယ်..”
ယာ မီးဖိုခန်းရောက်တော့ ဘာဆို ဘာမှ မရှိတာ ဘယ်က စ လုပ်ရမလည်း..မသိ..
“ပြီးပလား..”
မမ က ၀င်လိုက်လာရင်း ပြောသည်..
“ဘယ်လို လုပ်မလည်း..ထည့်စရာ ဘာမှ မရှိ..”
“ဘာဖြစ်လည်း.ဘူးတွေ.အိတ်တွေနဲ့ စားကြတာပေါ့..”
“တကယ်လား.မ..”
“အင်းလေ..”
“တုန့်ယမ်းကကော..”
“ခက်လိုက်တာ ယာ ရယ်…ဒီမှာ ခွက်ထည့်..”
မမ က ဘေးက ချထားတဲ့ ရေခွက်တစ်ခုကို သွားဆေးပြီး လာချပေးသည်..
ဘယ်လိုတွေ ပြောင်းလဲ သွားပါလိမ့် နေ့ချင်းညချင်း ပြောင်းလဲသွားတာ..ယာ နားမလည်နိုင်..။
“ရေသောက်တော့..”
“ရေသန့်ဗူး မော့သောက်ချည်..”
“ဟုတ်..”
ယာခုံမှာ ၀င်ထိုင်လိုက်တော့..မမ က ဖော့ဘူးကို အလယ်မှာ ချလိုက်သည်..ကျွတ်ကျွတ်အိတ်လေးတွေ ဖြည်ချထားတာ..ဘ၀ က ဘာနဲ့တူနေပလည်း..တွေးရင်း ပြုံးမိနေသည်..။
နှင်း သူ၀ယ်လာတာတွေကို ဖွင့်ကြည့်တာ အားလုံးနှင်း အကြိုက်တွေချည်း..
“ယာလေး. ဒါတွေ မကြိုက်ဘူးမလား..”
“အင်း..ဗိုက်ဆာနေတော့လည်း စားလိုက်တော့မယ်...”
“အင့် ကြက်သား..”
လှမ်းပေးပေမဲ့ ဘာနဲ့ စားရမလည်း..တစ်ခုတည်းပါလာတဲ့ ကော်ဇွန်းလေးက မမ လက်ထဲမှာ..
“ခဏ ယာ လက်သွားဆေးလိုက်မယ်..” ယာ ထ တော့ မမ က လက်ဆွဲချပြီး
“ကဲပါ..ထိုင်နေလိုက်တော့..အင့်..ဟ..”
မမ ခွံ့ပေးတာလား..ယာ နှုတ်ခမ်းရှေ့ ရောက်လာတဲ့ ဇွန်းကို ဟ ပေးလိုက်တော့ ချိုမြိန်လွန်းတဲ့ ကြက်သားဖက် လေး ပါးစပ်ထဲရောက်လာသည်..။
မမ ကို ကြည့်နေတဲ့ ယာ့မျက်၀န်းမှာ မမ က ဘာတွေ့သွားလို့လည်း မသိ..
“ရော့..ဇွန်း..စားလေ..”
“.မ စားပါ. ယာ က ရတယ်.”
“ပြီးရော..” မမ က ထပ် မခွံ့တော့ပဲ သူ့ဟာသူ စားနေတော့သည်..။
ယာ ဗိုက်ထဲကို ဘာမှ မရောက်ခင်က မဆာသေးပါ..အခုတော့ ကြက်သားဖက်လေးတစ်ခုကြောင့် ဗိုက်ကပိုဆာ လာသလို..ပါးစပ်ထဲကျန်နေသေးတဲ့ အရသာကို စိတ်ကူးနဲ့ ရှာဖွေရင်း အလုပ်ပေးနေမိသည်..။
နှင်း ကို သူ ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေ ကို မခံစားနိုင်ပါ..ရင်တွေခုန်လာတိုင်း..နှင်း ဘက်က မရိုးသားတာလားလို့ ဇဝေဇ၀ါ ဖြစ်နေမိသည်…။
ရှက်ရှက်နဲ့သူ့ကို မကျွေးတော့ပဲ ကိုယ်ချည်း စားနေတာ အားနာလာသလို ရှိတာနဲ့..
“အင့်..ဇွန်း..”
“မ စားပါ..”
“ကျွတ်..ရှည်လိုက်တာ…ပါးစပ်ဟ..ငါ့ကို မကြည့်နဲ့..”
“ဟင်..မကြည့်ရဘူး..”
“အင်း..”
ယာ စားပွဲကို ကြည့်ပြီး ပါးစပ်ဟပေးလိုက်သည်..။
စကားနားထောင်ပြီး လိမ်မာတဲ့ ယာလေး ကိုပဲ လိုချင်သည်..
နှင်းတွေးရင်း ခွံ့လိုက်တော့..
“အယ်..ထိုးမိပြီ..”
ယာ စားပွဲကိုပဲ ကြည့်စားနေရတာ အဆင်မပြေပေမဲ့ မျက်လုံးမရွေ့ရဲပါ..မမ က ကြည့်ပြီး ခွံနေတာ ပါးကို လာထိုးမိပြီ..
ယာ လှမ်းယူ စားလိုက်ပြီး ဇွန်းကို ပြန်မပေးသေးပဲ
“မ ကို ယာ ခွံ့ပေးမယ်လေ..”
ယာ က မမ ကို အမြဲ ခွ့ံ့ပေးချင်တာ မမ ကလည်း လက်မခံ..
“လူများခွံ့ရင် ငါ မစားတက်ဘူး..”
“အင်း..” ခေါင်းငြိမ့် ပြီး ငြိမ်ကျသွားတော့ မနေနိုင်ဖြစ်ရပြန်ပြီ..။
“မကြည့်ပဲ ခွံပေး..”
“အယ်..မမြင်တော့ ..”
“ငါ ဟာ ငါ ကြည့်စားမယ်..”
နှင်း ငယ်ငယ် က စားဖူးပေမဲ့ အရွယ်ရောက်ကတည်းက ဘယ်သူ ခွံ့တာမှ မစားခဲ့တာ ဒီနေ့ အထိ..ဒါကိုချည်း သူ့ တောင်းဆိုနေတာ ခဏခဏ..မနက်မုန့်ဟင်းခါးယူလာတိုင်း.”မ..ယာ ခွံ ပေးရမလား”ဆိုတာ နေ့တိုင်းမေးတက်သည်..လူ အကောင်းကို ဘာကိစ္စ ဒီလောက်ခွံ့နေချင်တာလည်း..နှင်းလည်း မသိပါ..
ယာ ဇွန်းကိုခပ်ပြီး မကြည့်ပဲ မြှောက်လိုက်သည်..
မမ က မယူသေးတာနဲ့ မျက်လုံးပင့်ကြည့်တော့..ပါးစပ်လေးဟပြီး ဇွန်းဆီ လိုက်ရွေ့နေရတဲ့ မမ..
ယာ ရယ်ချင်တာကို မြိုသိပ်ပြီး ပါးစပ်ထဲ သေချာခွံ့ပေးလိုက်တော့..မမ က အော်ရယ်သည်..။
နှစ်ယောက်သားရယ်ပြီး တစ်ဇွန်းတည်းကို တစ်ယောက်တစ်လှည့် မျှစားလိုက် ခွံပေးလိုက်နဲ့ ညစာတွေထဲမှာ..ဒီတစ်ခါ အပျော်ဆုံးပါ..မရယ်....။
အခန်းထဲက အ၀တ်လျှော်စက် ရေခဲသေတ္တာတွေကို မြင်ရတော့..
“မ..့..စက်တွေတော့ ထည့်ထားတယ် မီးဖိုချောင် ပစ္စည်းတော့ နည်းနည်းတောင် မ၀ယ်ဘူး..”
“အ၀တ်လျှော်စက်တို့ ရေခဲသေတ္တာတို့က တွေးမိတယ်လေ..မီးဖိုခန်းမှာတော့ ဘာလိုမှန်းမှ မသိတာ့..”
“ဟုတ်တာပေါ့..ဘယ်သိမလည်း..ဒါတွေ ယာ ပဲ ၀ယ်လာခဲ့မယ်..”
“လိမ်မာတယ်..” ယာလေး ပါးကို လှမ်းဆွဲပြီး ပြောတော့.. ကလေးတစ်ယောက်လို ပြုံးနေပြန်သည်..။
“မ အတွက်..”
“ဘာလည်း..”
“လက်ပေး..”
“ဟမ်..ငါက ဘာဖြစ်ကောလည်း..”
“ဘာလည် းမရဲ့..”မမ ရဲ့ခပ်ဆောင့်ဆောင့် ထွက်လာတဲ့ အသံကို ယာ နားမလည်ပါ..။
“လက်ပေးဆိုတိုင်း ပေးရအောင် ငါ က ဘာဖြစ်ရောလည်း..”
“ဟား..ဟား..မ တွေးလွန်းတယ် လက်ကလေး ပေးပါ မ အတွက် ပေးစရာ ရှိလို့ပါ....”ယာ အောက်ကျို့တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တော့မှ မမ ဇွန်းချပြီး လက်ပေးသည်..။
“ဘာလည်း..”
“အင့်..”
ယာ လက်ကို မမ လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်..
“ဒါက ဘာလည်း..”
“မ အတွက်..ယာယာ လေ..”
“ဟွန့်..”စကားတက်လိုက်တာ..နှင်း ကြည်နူးမိရင်း အချိန်တည်း နန်းယု ကို သတိရတော့ စိတ်ထဲ မကျေမနပ်ဖြစ်လာသည်...ဘာ လည်း အချစ် ဆရာကြီး အထာလား...။
“ဒါက မအတွက် လက်ဆောင်..”
လက်ထဲရောက်လာသည့် အနီရောင်ဘူးလေးကို ကြည့်ရင်း ဘာလည်း ဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်မိသည်.။
“ဖွင့်ကြည့်..”
“ဟင်.ဒါ..”ဘူးလေးထဲမှာ ဆွဲကြိုးအမျှင်လေး..အသဲပုံ လော့ကတ်သေးသေးလေးနဲ့ နှင်းကြိုက်တဲ့ ဖန်စီ ပုံစံမျိုးလေးကို ပလက်တီနမ် ရောထားတော့ ဒီဇိုင်း အဆန်းလေးဖြစ်နေသည်..။
“မ ကြိုက်ရဲ့လား..”
“အင်း..”
ယာ က ဘူးထဲက ဆွဲကြိုးကိုထုတ်ရင်း “တစ်ခါတည်း ၀တ်လိုက်နော်..ယာ ၀တ်ပေးချင်လို့ ရမလား..”
ဘယ်လိုလည်း…ခွင့်တောင်းနေတာ အောက်ကျို့ လွန်းနေသလားလို့နှင်း ထင်မိသည်..။
“အင်း..”
နှင်း ခေါင်ငြိမ့်ပြီး ဆံပင်တွေကို ရှေ့ကို ဆွဲချလိုက်သည်..။
ဒါကို ယာလေးက နောက်ကို မသွား ရှေ့ကနေ လှမ်းပြီး ချိတ်တက်နေတော့ နှင်း က သူ့ ရင်ခွင်ကို ကြည့်ရင်း ရင်တွေခုန်နေရပြန်ပြီ..။
“ရပြီ…”
“ မ အရမ်းလှတယ်..”
“ဟွန့် ကိုယ်ငါးချည် ချည်လွန်းနေတယ်နော်..”
“အင်းပေါ့..မ က လှတာ အစကတည်းကပါ..”
“ဟင်..” မော့ကြည့်နေတဲ့ အံသြမှု အပြည့်နဲ့ မ မျက်၀န်းလေးတွေကို ကြည့်ရင်း ယာ ရင်ထဲက စကားက..နှုတ်ဖျားမှ တစ်ဆင့်
“အရမ်း ချစ်တယ်.မရယ်...”
“ဟာ..တုန့်ယမ်း…တွေ အေးကုန်ပြီ..” မမ က ပြောရင်း ယာ ကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး.. ခုံမှာ ပြန်ထိုင်လိုက်တော့..ယာ မတ်တက်ရပ်ရင်း ငိုင်ကျန်ခဲ့ရသည်..။
ယာ အခန်းထဲ ၀င်ပြီး အကျီ င်္လဲ ရင်း ပါပါ ဆီ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်..။
“ပါပါ လား..ယာ တို့ ၃၅ လမ်းမှာ..”
“အေးသိတယ်..”
“အော် အင်း ..ပါပါ မသိပဲ..စိတ်ပူနေမှာစိုးလို့”
“သိတယ် နှင်း မနက်က ပြသာနာရှာ သွားတာ..”
“ဟင်....”
ယာ ဖုန်းမြန်မြန် ချလိုက်ရသည်..
ယာ အခန်းထဲ ၀င်လိုက်တော့..မမ က ကုတင်ပေါ်ရောက်နေပြီ..
အခု ချိန် အိပ်သေးတာမှ မဟုတ်တာ.စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ဒေါသတွေထွက်နေပြီမလား..
“မ အိပ်ပြီလား..”
“အား…”
လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့ မျက်နှာ ဖြူဖြူကြီးကြောင့်.
“ပေါင်းတင်တာ မမြင်ဖူးဘူးလား..”
“ဟူး..ရုတ်တရက်မို့ လန့်သွားလို့ပါ မရယ်..”ယာ ကုတင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သေချာ အသက်ရှုရင်း ပြောနေရသည်..။
“ဟွန့် အသားအရေ ကို ဂရုမှ မစိုက်ဘူး..ယာလေးလည်း ပေါင်းတင်သင့်တယ်..”
“အာ တင်ချင်ပါဘူး..” ယာ ကုတင်ပေါ် ကန့်လန့် ပစ်လဲချလိုက်သည်..။
“မရဘူး ထ.”
မမ က လက်ကို ဆွဲလိုက်လို့ ယာ ထိုင်ပြီးသား ဖြစ်သွားသည်..။
မမ မျက်နှာ အနီးကပ် ကို မကြည့်ရဲလို့့ မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်ရသည်..။
သူ့မျက်နှာကို ကိုင်ရတိုင်း နှင်းမှာ စိတ်မသက်မသာဖြစ်ရသည်..။
မမ က နဖူးနဲ့ မေးစေ့ကို သေချာလိမ်းပေးနေတုန်း..
“မ မနက်က ဘာဖြစ်တာလည်းဟင်..”
“ကျွတ်.အိမ်မှာ နေလည်း မျက်နှာချင်း မဆိုင်တော့.ပြောင်းနေမယ် ပြောလိုက်တာ..”
“အဲဒါပဲပြောတာလား..”အဲလိုလေး ပြောရုံ နဲ့ ပါပါ စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်တာ ယာ သိနေသည်..။
“ဘီဘီ နဲ့ ငါ တစ်ယောက်ရွေးလို့..”
“ဟာ..ပါပါ စိတ်ညစ်သွားမှာပဲ..”
နှင်းလက်ထဲက ခရင်တွေကို ပါးပေါ်တင်လိုက်ပြီး ခပ်ဆပ်ဆပ် ရိုက်နေလိုက်သည်။
“မ..ပါးတွေ စပ်တောင်လာပြီ..”
“အသားထဲ ၀င်အောင် လိမ်းပေးနေတာ ငြိမ်ငြိမ်နေ..”
မမ က ပြောရင်း လက်နှစ်ဖက် နဲ့ ရိုက်ပြီး လိမ်းနေတာ..တော်တော်ကြာနေပြီ..
မျက်နှာကို အဲလောက်မရိုက်ရပါဘူး..ပါပါ ဘက်က ပြောလိုက်လို့ စိတ်ဆိုးပြီး အခွင့် အရေးကို အသုံးချနေတာ..ကလေး အတိုင်း..မမ က မှားမှား မှန်မှန် သူဘက်ကပဲနေစေချင်တာ တကယ့် အဆိုးလေး...။
“ရပြီ..” နှင်း မရပ်လည်း မရ..သူ့ ပါးတွေက ကွက်ပြီး နီလာပြီ..
“သွား ရေမြန်မြန် သွားဆေး..”ယာလေး ထသွားတော့နှင်းမှာ ပျာပျာ သလဲ
“နေအုံး…ခဏ ထားရအုံးမယ်..ထိုင်နေ..”ယာ ပြန်ထိုင်နေရပြန်သည်..မမ ကတော့ မီးဖိုခန်း ၀င်သွားပြီး ရေဖွင့် သံလည်း ကြားနေရသည်..။
နှင်း ရိုက်ထားလို့ နီနေတာတွေ ယာလေး မျက်နှာ သစ်ရင်းတွေ့ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမှာ စိုးလို့ ကိုယ်တိုင်ပဲ အ၀တ်ရေစွပ်ယူလာလိုက်သည်..။
“မော့ ..”
ယာ ကိုမော့ခိုင်းလို့ မော့လိုက်တော့ မမ နဲ့ အကြည့်ချင်း ဆုံ သွားသည်..။
“မှိတ်ထား..”ယာ ပြုံးရင်း မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်..။
ပြုံးပြန်ပြီ..ဘာများပြုံးစရာ ပါလို့လည်း..စိတ်မသက်သာလိုက်တာ..။
နှင်း သူ့မျက်နှာကို သုတ်ပေးနေပေမဲ့ မျက်လုံးမှိတ်ထားတဲ့ ကောင်လေးကို မကြည့်ရဲပါ..။
“ရပြီ..အိပ်တော့..”
“စောကြီးပဲ..”
“မအိပ်ချင်သေးလည်း နေလေ..ငါတော့ အိပ်တော့မယ်..”
မမ က ပြောပြီး ကုတင်ပေါ်တက်ခါ တစ်ဖက်စောင်းအိပ်လိုက်သည်..မမ ကျောကို ငေးရင်း ယာ လည်း ကုတင်ကို မှီလှဲပြီး ဖုန်းနှိပ်နေလိုက်သည်..။
မ က ဒီဘက်ပြန်လှည့်ပြီး တိုးလာလို့ ယာ ကုတင်ဘက်နောက်ဆုတ်လိုက်သည်..။
မ က ထပ်တိုးတော့ ယာ လည်း နောက်ဆုတ်တာ ကုတင်စွန်းရောက်နေပြီ..
မမ က ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး အကြည့် စူးစူး ဖြင့် ကြည့်ခါ..
“ယာယာ..”
“ဟင်..မ…”
“ငါ က နင့် အတွက်..အပေါစားဆန် နေလို့လား..”ယာ မမ ရဲ့ စကားအဆန်းကြောင့် လန့်ဖြန့်ပြီး..ဖုန်းကို လွှတ်ချမိသည်..
“မ ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလည်း..မရယ်..”
“မသိဘူးလေ..အထိမခံနိုင်လောက်အောင် နောက်ဆုတ်ပြေးနေတော့..”
“ယာ က မ မကြိုက်မှာ စိုးလို့ နောက်ဆုတ်ပေးတာ..မ နေရာ ကြပ်လို့လား ယာ အောက်ဆင်း..”
“တော်..တော်..ငါ တကယ် စိတ်ဆင်းရဲတယ်..သွားလေရာ စောင် သယ်သွားသင့်တာ.တောက်...ဒေါသထွက်လိုက်တာ.”
မမ ကပြောရင်း အခင်းကို ဆွဲယူပြီး ခြုံပစ်လိုက်သည်..။
“ဟင်..”
မ က ချမ်းလို့ အနားတိုးလာတာကို ယာ က နောက်ဆုတ်နေတော့..ကျွတ် မမ စိတ်ဆိုးလည်း ဆိုးချင်စရာ..
ယာလည်း စိတ်မသက်သာပါ..မမ အနား အရမ်းကပ်လာလေ..ရင်ခုန်နှုန်းက မြန်လာလေမို့ ရှောင်ပြေးမိနေတာ..
ယာ မမ ဘေးပြေးကပ်ပြီး တင်းနေအောင် ပွေ့ထားလိုက်သည်..။
“ဟဲ့..ဘာလည်း..မလုပ်နဲ့..အဲလို မဟုတ်..”
“ယာယာ..”မမ က ခပ်ဆပ်ဆပ် အော်လိုက်ပေမဲ့..ဒီတစ်ခါတော့ အလျော့မပေးနိုင်ပါ..။
မမ လက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ခေါင်းလေးကို ယာ ရင်ဘတ်နား ကပ်ထားမိသည်..
ရင်ခုန်သံတွေ ကို မ ကြားပါစေ..။
ယာလေးနဲ့ ဒီလောက် နီးနီးကပ်ကပ် မနေဘူးတော့..စိတ်ထဲ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်..
အရင်ကလည်း ခဏခဏ ဖက်ခဲ့ဖူး ပေမဲ့ အခုက မတူ..
စိတ်ထဲ ခံစားနေရတွေ သူများသိသွားမလား..။
နှင်း သူ့ ရင်ဘတ်ကို နည်းနည်းထောက်ပြီး နောက်ဆုတ်ကြည့်သည်..
သူ က ပိုတိုးဖက်လိုက်တော့..အရင်ထက် ပိုနီးသွားသလို ..
“မ သိလား..ယာ ..မ..ကို.”
“မပြောနဲ့တော့ ငါ အိပ်ချင်နေပြီ..”
မမ ရဲ့ တားဆီးဟန့်တားမှုကြောင့် ယာ နှလုံးသားထဲက စကားလုံးတစ်ချို့ နှုတ်ဖျားမှာတင် ရပ်တန့် သွားသည်..။
နှင်း အိပ်ပျော်နေတုန်း ဖုန်းသံကြားတော့ နှိုးလာခါ ယူကြည့်လိုက်တာ..နှင်းဖုန်းက မဟုတ်..ဒါဆို..
မဆိုင်ဘူးလို့တွေးပြီး သူ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ပြန်ငြိမ်နေလိုက်ပေမဲ့ ဖုန်းသံက တီ..တီ..ဆိုတာ ထွက်လာတုန်း..
“ကိုကို ရေ အိပ်ပြီလား..”
“ကိုကို ရေ မမ အတွက် ၀ယ်ရင် မီး အတွက်ပါ ၀ယ်ပေးနော်....”
နှင်း စာကို ဖတ်ရင်း လည်ပင်းမှာ ကပ်နေတဲ့ ဆွဲကြီုးလေးကို အကြည့်ရောက်သွားသည်..။
ဖြစ်နိုင်တာ….တွေးရင်း ခြောက်ချားမှုတို့ဖြင့် ချွေးပြန်လာသည်..ဒေါသကြောင့် လူက ခေါင်းပါ ကိုက်လာပြီ..။နှင်းကို ဖက်ထားတဲ့ သူ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန်းပစ်လိုက်သည်..။
၀ယ်ပေးတာ နှစ်ယောက်စလုံးကိုလား..ဒါဆို.....မဟုတ်ဘူး...
လည်ပင်း က ဆွဲကြိုးကို နမျောတွန့်တိုမှု မရှိပဲ မညှာ မတာ ဆောင့်ဆွဲ လိုက်တာ့ လက်ထဲမှာပြတ်ပြီး ပါလာသည်။
အခန်းထောင့်က အမှိုက်ပုံး ဆီ ဦးတည်ပြီး ပစ်ပေါက်လိုက်သည်..။
မုန်းတယ်.....
ဦးနှောက် က တားဆီးနေတောင် နှလုံးသားက တစ်ဆင့်ကျလာတဲ့ မျက်ရည်တွေက အမြင်တွေကို ေ၀၀ါးသွားစေသည်..။
ယာ အိပ်ယာနိုးတော့ ဘေးမှာ မမ မရှိတော့ နောက်များကျနေပြီလား..
ဖုန်းကို ကမန်းကတမ်း..ယူကြည့်တော့ ၇နာရီသာ ရှိသေးသည်..။
ယာ အခန်းထဲက ထွက်ြ့ပီး မီးဖိုခန်းဘက် သွားကြည့်တော့လည်း မမ မရှိ..
ဘယ်သွားတာပါလိမ့်..ဟာ..ပွဲရုံ သွားတာလား..
ယာ ဖုန်းကို အမြန်ကောက်ပြီး မမ ဆီ ဖုန်း ခေါ်လိုက်သည်..။
“ဟလို..မ လား..”
“အင်း.” မမ ထူးသံ က နှာချောင်းသံပါနေသလိုလို .။
“မ ဘယ်မှာလည်း..”
“ဆိုင်မှာ..”
“စောကြီးး..”
“အင်း..ပြင်စရာရှိလို့..”
“အော်..အင်း..မ အတွက် မုန့် ၀ယ်ခဲ့မယ်နော်..”
“မ၀ယ်နဲ့ စားပြီးပြီ..”
“မ နေကောင်းရဲ့လား နှာခေါင်းသံတွေပါနေတယ်..မနက်စောကြီး ခေါင်းလျှော်သွားတာလား..ရေစင်အောင်ကော သုတ်ရဲ့လား မရယ်..,ယာ လာခဲ့မယ်..”
“.ဘာမှ မဖြစ်ဘူး..ဒါပဲ...”
ယာ အ၀တ်အစားလဲပြီး ခုံပေါ်က ဘူးခွံတွေကို အမှိုက်ခြင်းထဲ သွားထည့်တော့..
“ဟင်..” ယာ ခြေထောက်နားမှာ ခြေသန်းနဲ့ တိုက်မိတာ..အသည်းပုံသေးသေးလုံးလုံးလေး..
အမှိုက်ခြင်းအောက်နားမှာ ပြတ်နေတဲ့ ဆွဲကြိုး..
နှစ်ခုစလုံးကိုကောက်ယူပြီး ကုတင်ပေါ်ထိုင်ချလိုက်ရသည်..
မရယ်…
တစ်ချိန်က သူများကို လုပ်ခဲ့တဲ့ မမ အပြုအမူတွေကို ကြည့်ပြီး ယာ မခံစားနိုင်ခဲ့တာ..
“မမ..ဘာလို့ လွှင့်ပစ်တာလည်း..” ဟမ်းချိန်းလေးကို ဒီတိုင်း ကားပေါ်က ပစ်ချလိုက်တော့ ယာ ငြိမ်မနေနိုင်လို့ ပြောမိသည်..။
“မကြိုက်လို့..”
“ဟာ..အဲဒါဒီတိုင်း လွှင့်ပစ်လိုက်တော့ သမျောစရာကြီး မမ ၀တ်စေချင်လို့ သူက သေချာလုပ်ပြီးပေးတာကို..”
“ဟွန့် ပစ္စည်းကို ကြိုက်ပေမဲ့ လူကို ခံစားလို့ မရဘူး..အဲတော့ အဲဒီလူ ပစ္စည်းက ဘာလို့ မမ ကိုယ်မှာ ရှီနေရမှာလည်း..လွှင့်ပစ်လိုက်တော့ လိုချင်တဲ့လူ လက်ထဲရောက်သွားပြီလေ..”
“အစကတည်း မယူဘူးပြောလိုက်ရင် ပြီးရော....”
“ပြောလိုက်ရမှာ အားနာတယ်..ပေးတဲ့လူ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာ စိုးလို့..”
နားမလည်ခဲ့တဲ့ မမ အပြုအမူနဲ့ လက်ဆောင်ပေးတဲ့ လူကို အားနာမိတဲ့ အခိုက်အတန့်..
အခုတော့
ယာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာ စိုးလို့ လက်ခံလိုက်ပြီး..အဆင့်အတန်း မတူလို့ ပြန်လွှင့်ပစ်တာလား..မရယ်…။
ည ၇ နာရီ မမ ကို ဖုန်းဆက်တော့ နောက်ကျမယ်တဲ့..
တစ်ယောက်တည်း.အိမ် မပြန်ချင်သေးလို့ အောင်အောင်တို့ ကိုချိန်းလိုက်သည်..။
“လာ..သားလေး..”
“ချိန်းတာလည်း မင်း ပြီးရင် ငါတို့ကို စောင့်ခိုင်းသလား..”
ယာ ခုံမှာ ၀င်ထိုင်လိုက်တော့
“ယာယာ မင်းတို့ နှစ်ယောက် အဆင်ပြေသွားရင်..ငါကြောင့်ပဲနော်..”
“ဘာကိစ္စ..”ဘာတွေပြောမှန်းမသိလို့ ရှေ့က ရေနွေး ခွက်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်..။
“ငါ ကူညီ ထားတာလေ..”
“ဟား..ဟား..”
“အော်မေ့နေလို့ ဒါ က မီး..ငါ ကောင်မလေး..”
အောင်အောင်က အသားဖြူဖြူ ခပ်ချောချော ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို မိတ်ဆက်ပေးတော့..
“မီး..ဟာ..မီးဆိုတာ..နင်လား..”
ယာ ဒေါသကြောင့် မတ်တက်ရပ် ပြီးသားဖြစ်သွားသည်..။
“ဟိုး..ဟိုး..တော်တော်လေးကို ထိခိုက်ထားတာပုံပဲ..”
“အောင်အောင်..” ယာ အော်လိုက်တဲ့ အသံကြောင့် ဘေးဝိုင်းတွေက လှည့်ကြည့်သည်..။
“ထိုင်စမ်းပါကွာ..ဒါ မီးနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး..မင်းမမနဲ့ သူတွေ့တာ တစ်ခါတည်း..”
“ဖုန်းလည်းဆက်သေးတယ်.” ယာ စိုက် ကြည့်ပြီးပြောလိုက်တော့ အောင်အောင်ဘေးမှာ ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်နေပြီ..
“ကျွတ်..အဲဒါ ငါပြောတာ..အသံဖျက်တဲ့ ဆော့ဝဲလ် နဲ့ ဖျက်ပြီး ပြော၇တာ ..ငါတစ်ယောက်တည်း မရလို့ နန္ဒတောင် ၀င်ကူရသေးတယ်..”
“ဟုတ်တယ်..စာပို့တာလည်း..ငါတို့ပဲ..”
“မင်းတို့ကွာ..”ယာ စိတ်ပျက်စွာ ပြန်ထိုင်ချလိုက်မိသည်..။
“မင်း..မမ က မင်းကို အရမ်းချစ်တာနော်..ဟီးဟီး..”
ယာ ရှေ့က ရေနွေးခွက်ကို မအေးသေးပဲ မော့ချလိုက်မိသည်..။
သူတို့ တစ်ခါ ရှုပ်တိုင်း မမ ရဲ့ရက်စက်တဲ့ စကားလုံးတွေက ယာ ရင်ထဲမှာ ဆူးတစ်ချောင်းလို နစ်၀င်နေတာ.
ကြိုးစားမေ့နေပေမဲ့ အမာရွက်တော့ ကျန်တာပဲလေ..ယာ မဖြစ်ချင်ပါ..မမ ကို ချစ်လို့.။
“ငါတို့ အရမ်းတင်းတာကွာ..လူတွေခေါ်ပြီးမှ မင်းကို ပွဲထုတ်တာ..သောက်ရမ်း ရွံ ဖို့ကောင်းတယ်..”
“နှင်းဆီနက်..ဆိုတာ အရင်ကတတည်း အဲလိုပဲ..ဘဲတွေကလည်း တွဲလာတာနည်းတာမဟုတ်ဘူး..အရည်အချင်းက အသည်းခွဲ ဘုရင်မ ဖြစ်နေပြီ..”နန္ဒပြောနေတာကိုယာ က ဒီတိုင်း နားထောင်နေတော့အောင်အောင်က..
“ပြီးခဲ့တာတွေ ပြီးပါပြီကွာ..အခု မင်းတို့ နှစ်ယောက်ချစ်နေရင်..ပြီးပြီ..”
“မနက်က ပွဲကြမ်းကြသေးလား..”
“ဟုတ်တယ်..ငါတို့ တွေးနေတာ ယာယာ တော့ အထုခံနေနရပြီလို့.ဟီးဟီး...”
အောင်အောင်ကောင်မလေးလည်း ရှိနေတော့ တစ်ချို့ စကားတွေ မပြောချင်တော့တာနဲ့..
“မနက်က ဘာမွေ တာလည်း..”
“ဟား..ဟား..မသိသေးဘူးကွ..ဒါဆို ငါတို့ အစီအစဉ် မအောင်မြင်ဘူးပေါ့ နာတယ်ကွာ..စာဖတ်လိုက်တာ သေချာပေါ်ပါတယ်..”
“ကိုကို ရေ မမ အတွက် ၀ယ်ရင် မီး အတွက်ပါ ၀ယ်ပေးညော်....ငါတို့ မှာ မင်း အခြေအနေကို မသိလို့ .စကားလုံးတွေ တော်တော် ရွေးလိုက်ရတယ်..ဟား..ဟား...”
,ယာ ဖုန်းက အမြန်ထုတ်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်..ဘာစာမှ မတွေ့.. ဖုန်းကို အောင်အောင်က ယူကြည့်ပြီး..
“မဟုတ်သေးပါဘူး..ငါတို့ ပို့ပါတယ်..”
အောင်အောင်က သူဖုန်းကို ယာ ဆီ လှမ်းပေးသည်..။
“မ ဒါ ကို တွေ့သွားတာလား..”ယာ နှုတ်ဖျားက ထွက်သွားသည့် စကားကြောင့် အောင်အောင်က
“ဟီး လည်တယ်နော်..ဖတ်ပြီး စာပါ ဖျက်ပစ်လိုက်တယ်..”
ယာ ခုံကနေ ရုတ်တရက် ထလိုက်လို့ အားလံုံးက မော့ကြည့်သည်..။
‘ငါ ပြန်တော့မယ်..”….။
...........
မရေးတက်ပဲဝါသနာအရရေးသူမို့ အမှားပါရင် ခွင့်လွှတ်ပါ 😭🙏
ဝေဖန်ပေးကြပါ
အရေးအသား မကောင်းတော့
ဖတ်ရတာလည်း ကောင်းမှာဟုတ်ပါဘူး 🙏😭
သည်းခံပေးပါနော် 🙏
ဖတ်ရှုသူအားလုံးကို
ကျေးဇူးအထူးထူး တင်ပါတယ် နော် 🙏💪❤📖
Love u all
YOU ARE READING
မအတွက်
Random"မမ ကို ချစ်လား..." 💑 "ချစ်တာပေါ့ မမရယ်"💑 "အင်း မမ လည်း ချစ်တယ် "💑 ~ "ယောင်္ကျားတစ်ယောက် ချစ်မိရင် ပိုစွန့်ရတယ်ကွ... သတ္တိ တင်မကဘူး..ဒေါသ၊ မာန နဲ့ တစ်ခါတစ်လေ..အရှက်သိက္ခာကပါ အစစ်ပါလိုက်သေးတယ်... ဒါတွေ အားလုံး မ အတွက်... ငါ စွန့် လွှတ်ထားတယ်.."😭...
