LØVE YØU
Part-4
၁၀ နာရီ ထိုးခါနီးအထိ ပြန်မလာသေးသူသည် အခု ဘယ်မှာရှိနေသည်ဟုလည်း အကြောင်းမကြားပါ။ ဖုန်းဆက်လိုက်ဖို့ တွေးပေမယ့်လည်း အလုပ် လုပ်နေတာလား ? အနှောင့်အယှက်များ ဖြစ်သွားမလားဆိုသည့် အတွေးတို့ဖြင့် မဆက်မိပေ။
ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် စိတ်ပူတတ်ပြီ။
ကျွန်တော် မအိပ်သေးတာကြောင့် အိမ်အကူ သုံးယောက်သည်လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ ဗိုက်နားမှာ လက်နှစ်ဖက်ယှက်လို့ ခေါင်းငုံ့ ခါးကိုင်းကာ သူတို့ သခင်ကို ခစားကြ၏။
ထိုင်နေတဲ့ ဆိုဖာခုံကနေ ထ ကာ လက်ထဲက စာအုပ်ကိုလည်း စားပွဲပေါ် လှမ်းတင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့ရှိရာ အနောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ...
" ဟိုလေ ... Chan က အရင်ကလည်း အခုလိုမျိုး နောက်ကျတတ်တာလားဟင် ? "
မေးလိုက်တဲ့အခါ အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ ဟင်းချက်အကူက ခါး အနည်းငယ် ထပ်ကိုင်းကာ
" ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး ... နောက်ကျတတ်ပါတယ် "
" အဒေါ်တို့ သွားအိပ်တော့လေ ... ကျွန်တော် ဆက်စောင့်နေလိုက်မယ် "
" သခင်ကြီးက သခင်လေး အနားမယူမချင်း မအိပ်ရဘူးလို့ မှာထားပါတယ် "
" ကျွန်တော် အိပ်ခိုင်းတာလေ "
ပေကပ်ပြီး ရပ်နေကြတဲ့ သုံးယောက်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလို့မရမယ့်အတူတူ ဆက်မပြောမိ ။ သူ့စကားဆို သူ့စကား တစ်ခွန်းပဲ နားထောင်ခိုင်းသည်လား ?
ထိုအချိန် ဟိုး ခြံအဝကနေ ကားဟွန်းတီးသံ ကြားရသည်။ ခြံစောင့်ရှိသည်မို့ အိမ်ပရဝုဏ်အတွင်း ကား ရောက်လာသည်အထိသာ ရပ်စောင့်နေလိုက်သည်။
တစ်မိနစ်လောက် အကြာမှာတော့ ကားပါကင်မှာ ကားထိုးကာ အိမ်ထဲကို ဝင်လာသူ ...
" မအိပ်သေးဘူးလား hyun "
နေပါဦး ... ဒီအနံ ့က
" ဟုတ် ... အခုမှ စာကျက်လို့ ပြီးတာနဲ့ "
" အင်း ... ကိုယ် ရေအရင်ချိုးလိုက်ဦးမယ် "
