LØVE YØU
Part-5
ေက်ာင္းဝင္းထဲ ကားရပ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ Baekhyun ကားေပၚက ဆင္းလာသည္။ စိတ္တိုေနေၾကာင့္ ႏွာေခါင္းထိပ္ေလးေတြသည္ နီနီရဲရဲေလး ျဖစ္ေန၏။ စိတ္တိုမွု၏ ေနာက္ဆက္တြဲသည္ လမ္းမေပၚမွာ ေနရာယူထားတဲ့ ေက်ာက္ခဲေလးအေပၚ ပုံခ်မိျခင္းပင္။ စိတ္တိုစြာ ကန္လိုက္သည္မို႔ ေက်ာက္ခဲေလးသည္ ခပ္ေဝးေဝးသို႔ လြင့္စင္သြားရသည္။
ေက်ာင္းေဆာင္အဝင္ဝမွာတင္ ကန္တင္းဘက္က ျပန္လာတဲ့ sehun နဲ႔ ေတြ႕သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ႕တဲ့အခါ စကၠန႔္ပိုင္းေလာက္ စိုက္ၾကည့္ၿပီး
" ဘာျဖစ္လာတာလဲ ? "
" အထဲေရာက္မွ ေျပာျပမယ္ "
ေက်ာင္းခန္းထဲထိ ေလၽွာက္လာၿပီး အတန္းထဲက ခုံမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။ ဆရာလာဖို႔ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ေတာ့ လိုေနေသးသည္။
" ကဲ... ေျပာ ? ဘာျဖစ္လာလဲ ? "
ထိုင္ခုံေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ sehun က စိတ္မရွည္စြာ ေမးလာ၏ ။
" သူ ငါ့မိဘေတြကို အထင္ေသးလြန္းတယ္ "
"... "
" ငါ့မိဘကိုေရာ... ငါ့ပတ္ဝန္းက်င္ကိုေရာ ! "
" ဘာေျပာလို႔လဲ သူက ? "
ခေရေစ့တြင္းက် ေျပာတာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ အၾကမ္းဖ်ဥ္းသာ ေျပာျပလိုက္သည္။ ကိုယ့္အပူကို သူမ်ားအထိပါ မေလာင္ကၽြမ္းေစခ်င္။
" နည္းနည္းေလာက္ေတာ့ နားလည္ေပးလိုက္ပါကြာ... သူက မင္း ျဖတ္သန္းလာတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကမွ မဟုတ္ပဲ , ၿပီးေတာ့ သူလည္း အဲ့ဒီေလာက္ထိ ေျပာဖို႔ မရည္ရြယ္ေလာက္ပါဘူး "
" မသိေတာ့ဘူး !! ငါလည္း စိတ္တိုလို႔ ျပန္ေအာ္လာလိုက္တယ္ "
ဆရာဝင္လာၿပီး စာသင္တဲ့ အခ်ိန္ထိလည္း ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မၾကည္... စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုကို ေမၽွာ္လင့္ေနသလိုလို... ဘယ္အရာကိုလည္းေတာ့ ေသခ်ာမေျပာတတ္ ။
စာသင္ၿပီးလို႔ ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္ေရာက္တဲ့အခါ sehun နဲ႔ အတူ ကန္တင္းသို႔ ထြက္လာခဲ့သည္။ ကန္တင္းသြားတဲ့လမ္းတစ္ေလၽွာက္သည္ အမိုးေလးႏွင့္ လူသြားလမ္းလို လုပ္ေပးထားသည္မို႔ ထိုလမ္းေလးအတိုင္း စကားတေျပာေျပာႏွင့္ ေလၽွာက္လာခဲ့သည္။
