Chapter 11

779 25 6
                                        

"H-ha?" I asked, almost choking on the california maki that I was chewing when he suddenly dropped the bomb. At that time, feeling ko, isa ako sa nabiktima ng Hiroshima bombing sa lala ng pasabog ni Jeremy. I mean, he couldn't be serious, right? Ilang oras pa lang ba kaming nagkita? Six? Seven?

"Well, you heard me," Jeremy said tapos binatukan agad siya ni Dan.

"Sira ulo ka. Huwag mo ngang takutin si Ate. Hindi magandang biro 'yan," Dan said tapos sinamaan agad siya ng tingin ni Jeremy.

"Who said that I was joking?" seryosong sagot ni Jeremy habang nakatingin nang deretso sa akin. Shit. Why was I feeling nervous all of a sudden? Hindi naman dapat ganito, 'di ba?

For me, love at first can exist but I didn't actually believe it could specifically happen to me. Jusko. Sa sobrang kawalan ko nga raw ng romantic bones sa katawan kaya hindi ako makahanap hanap ng magiging boyfriend, e. What were the chances of me finding love accidentally? It was way too slim and for it to happen now, I don't know. Parang nakakaduda na ewan.

"Look, I know it's too sudden. I have no logical explanations for this either, but I just have to say what I truly feel. It has been bugging me ever since we bumped into each other at the airport earlier."

"Teka nga. Akala ko sa eroplano na kayo nagkita?" Dan asked, halatang naguguluhan na sa nangyayari sa amin ngayon. I, on the other hand, couldn't even come up with a proper response to this outright confession of Jeremy. Langya naman kasi e. Bakit biglaan? Baka hindi ako matunawan sa pinaggagagawa nito, e.

"I'm sorry for making you feel uncomfortable during the flight. Hindi ko lang talaga mapigilan yung sarili ko na tingnan ka kanina," Jeremy said with a smile. Parang hindi man lang siya nahihiya sa kalokohang ginawa niya kanina. My god. Wala bang preno ang bibig nito? Parang gusto ko nang magpalamon sa lupa habang tumatagal nang tumatagal ang pag-uusap namin ngayon. Hindi ko na kinakaya yung mga sinasabi niya!

"Guys, do you still want me here o aalis na lang ako para mag-date na lang kayo?" Dan suddenly offered. I have a feeling naman na nagdyo-joke lang siya pero ewan ko ba. Bigla akong kinabahan sa sinabi niya. Feeling ko kasi, hindi man lang tatanggihan ni Jeremy yung offer niya.

"Nah, tapusin mo na lang muna 'yang kinakain mo saka ka umalis," Jeremy said with a smirk which made me feel more nervous. Shit talaga. I was not even sure if this was a good kind or a bad kind of nervous. Sobrang bilis na ng tibok ng puso ko and I think I even got tonguetied because of the situation. Bakit ba hindi ko magawang umangal ngayon unlike nung times na magkasama kami ni Sir Mark?

 "Ate, are you okay?" Dan asked when he finally realized na hindi pa rin ako nagsasalita. At that time, feeling ko nga, hindi na rin ako humihinga, e.

"H-ha? Yeah, I'm okay," I tried to answer as calm as I could pero feeling ko, halata pa rin naman na hindi ako okay. Jeremy and Dan were both looking at me and I couldn't even look at them anymore. Nakatingin na lang ako sa ramen ko while playing with the noodles.

"Excuse me nga muna. CR lang ako. Pag-usapan niyo 'yang dalawa," Dan said kaya napaangat agad ako ng ulo ko. I wanted to beg him to stay dahil baka hindi ko kayanin na kaming dalawa lang ni Jeremy ang maiwan kaso ang magaling, umalis na agad bago pa man ako makapagprotesta.

When we were finally left alone, ibinalik ko sa ramen yung tingin ko. Hindi ko alam kung paano ba dapat ia-approach si Jeremy. Ayaw ko mang maging awkward around him, pero hindi ko naman mapigilan yung sarili ko. Sure, I found him weird a while ago but now? I felt like there's something about him that's making me feel things that I couldn't even explain.

Jeremy cleared his throat and that made me look at him. He was still staring at me and it was as if he's trying to read whatever's going inside my head right now. Iiwas pa lang sana ulit ako ng tingin sa kanya when he suddenly reached for my hand.

Accidentally in LoveTahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon