She is Psychometric (COMPLETED)

40

Thea's POV

Kinamot ko ang ulo ko dahil ang kati kati talaga ng buhok ni Zoe. I mean yung wig na katulad ng buhok ni Zoe.

"Are you okay?" Tanong ni Kuya.

"Opo." Sagot ko. Naiilang talaga ako pag hinahawakan niya ko sa bewang eh.

Oo na alam kong wala malisya kaya lang sempre hindi naman kami physically close. Pwera nalang pag may training kami.

"We will be done soon." Ngiti niya.

Kahit na naka mask siya alam na alam ko kung masaya siya o hindi. Medyo nagkakaroon kasi ng pagbabago sa tono ng pagsasalita niya pag masaya siya.

"We have them boss." Lumapit samin si Chester at bumulong.

"I'll deal with them tomorrow." Sabi ni Kuya.

Siguradong yung mga lalaki na gustong humingi ng pera kay Zoe yon sa bar. Si Caled kasi nagsumbong eh. Buti nga at di napahamak si Zoe kundi paniguradong sasabog buong bar niya. Eh kabibili lang niya yata. Sayang kung sakali. Haha.

"I would like to thank you all for having you here this morning." Umakyat si Kuya sa stage at nagsalita.

Oo nga pala 3 am na. Si Zoe eh tulog na daw. Ang duga talaga ng babaeng yon. Siguro nag labinglabing sila ni kuya tapos pagod.

Napatawa ako sa naisip.

"Hoy tumahimik ka." Bulong ni Chester sakin.

"Ikaw ang tumahimik hukluban. Epal ka." Sagot ko naman.

"You can stay for a day and let us all go home tomorrow." Palakpakan ang tumapos sa pagsasalita ni Kuya.

Siguradong may meeting pa bukas ng mga gustong makipag partner sa kanya.

Lumapit si kuya sakin at iginiya ako patayo.

Sandamakmak pa na kamayan at batian bago namin narating ang mansyon.

Merong tatlong mansyon na nakatayo sa gitna ng isla. Actually lima lahat. Eh kaso private na yung dalawa eh saka malayo naman dito sa mismong pinagganapan.

"Thanks for today Thea." Niyakap ako ni Kuya saka hinalikan sa noo.

"Wala po yon.. Kuya." Tinanggal niya ang mask niya at ngumiti sakin.

"Go on and rest. Tomorrow I need Thea for real." Tawa niya. Tumango na ako at pumasok sa kwarto ko sa mansyon.

Sila ni Zoe sa rooftop eh. Edi sila na.

Nagpalit na ko ng damit at humiga. Nakakapagod kaya. Ang sakit pa ng paa ko dahil sa heels. Kainis.

-------

Chester's POV

"Putangina ang sweet ni Boss!"

Pok!!

Napahawak ako sa ulo ko. May bumato ng mouse sakin. Tangina naman.

"Shut the fuck up!" Napalingon ako dahil sa maingay na babaeng yon.

Oo nandito ang Team na galing sa France.

I mean lahat naman kami galing doon.

"Sweet naman talaga." Ngisi ko.

Matalim na tingin lang ang ibinigay sakin ni Samara.

At oo, tama kayo.

Narinig namin ang labing labing ng aming mga boss! Hahahahahaha.

Napayosi nga sa labas si Shon eh! Walangya. Nauna pa sakin. Hayop.

Tumunog ang line ni Boss kaya sinagot ko iyon.

"Tell the guys don't hurt the ones we capture and let them free."

"Roger."

Binaba ni Boss ang tawag.

"Putangina bago yon ah." Napahawak ako sa namumuong balbas ko.

Actually never, as in never may pinakawalan si Boss lalo na ng mga nanakit kay Madamme.

"Guess he is in good mood." Sabat ni Samara.

"Sino bang hindi? Ilang taon niya ding hinintay si Madamme." Ngising sagot ko.

"Well she's worth the wait. She is a good person." Sang ayon niya bago lumabas ng control room.

Opkors naman, good na good talaga si Zoe.

Napakabait niyang tao ewan ko ba at naiisp ng mga hayop na yon na saktan siya at gaguhin.

Tangina pag naaalala ko yung ginawa nung mga gagong yon parang gusto ko ulit silang hukayin sa libingan at patayin eh!

"Hoy!"

"Patayin! Ay putangina."

Buti nalang wala akong sakit sa puso. Bwisit.

"Ano bang katangahan ang iniisip mo dyan?" Tanong ni Shon.

"Wala." Sagot ko.

Kagaya ko alam kong galit rin si Shon sa mga lalaking nananakit kay Zoe.

Ika nga niya 'She is more than just a girl for us'

Well he's right. She's not just a girl for all of us.

"Pahinga ka muna ako muna stand by." Napatingin ako sa kanya.

"Wala ka bang sakit partner?" Natawa siya sa tanong ko.

"Lakad na tanga." Napatayo ako sa upuan.

"Walang bawian ah!" Kinuha ko ang jacket ko at lumabas.

Mukhang maganda din mood ni Shon ah, akalain mo yun.

Pumasok ako sa kwarto na nasa tabi lang ng control room para mahiga.

Halos umaga na din kaya kailangan din naming magpahinga.

I check at my wallet.

"Binantayan ko ng maigi si Boss ngayong araw mga Master." Napangiti ako.

Hinawakan ko ang picture nila Mr and Mrs Borrison.

Napakalaki ng utang na loob ko sa buong Borrison. Halos lahat naman kami may malalaking utang na loob sa kanila.

Lahat kami galing sa Orphanage na inalagaan at pinoprotektahan nila.

No, hindi sila gumawa ng Orphanage para magkaroon ng miyembro ang samahan.

Ang totoo niyan kami ang pumili na sumali sa grupo.

Sariling desisyon namin.

Una, dahil hindi kami mabubuhay na wala sila.

Pangalawa, lahat ng kailangan namin naibigay nila, sobra sobra pa.

At pangatlo, sobrang buting tao nila.

Sobra sobra.

I never thought there will be someone as good as them. Hindi ko talaga inakala na may nabubuhay pang tao na katulad nila.

Not that they founded a group to kill people but they founded it to protect people.

One of our mission is to protect innocent peoples.

We have peoples from Police, Prosecutions, Law and even the higher ups like the Government.

Never in my whole life that I will experience having a caring and protective guardian. Take note pa at ni kakaunting dugo wala kaming pingasaluhan.

Hindi ko na kailangan pang hingiin magkaroon ng mga magulang at kapatid, dahil sila Mr at Mrs Borrison ang bumuo non sa pagkatao ko.

Hindi sila nagkulang, kahit na kailan..

Ibinalik ko ang picture sa wallet ko at itinabi iyon.

"It's my 8,395 days in Earth and I can say that I am still doing my best to be with Harry and to protect him."

And I will protect him as long as I live. I promise..