Sugar Spice And Everything Hush: Sugar

Chapter Eleven

MARAHANG iminulat ni Sugar ang mga mata bago pinagmasdan ang paligid. Pagkuwan ay napabuntong-hininga. Ilang beses ka pa bang magpapabalik-balik sa ospital Sugar? Kastigo niya sa sarili ng mapagtanto kung nasaan siya. Pang ttalong beses na niyang napunta sa ospital simula ng makabalik sila galling sa Pilipinas. Una ay ng magkaroon siya ng anxiety, pangalawa ay anemia, at pangatlo nga nagyon.
Lihim na napailing siya saka akmang tatayo ng biglang bumukas ang pinto at pumasok ang isang bulto doon.
“Stay down,” malamig na pakli ng baritonog boses mula sa pinto.
Awang ang labing sinalubong niya ang singkit nguit walang emosyon nitong mga mata.
“Paano mo nalaman na nandito ako, ikaw ba ang nagdala sa akin dito?” tanong niya dito kapagkuwan.
Walang kibong umiling ito, pagkuwan ay humakbang palapit sa kama niya. Habang ang mga kamay ay nasa magkabilang bulsa.
“Someone found you and brought you here.” Anito paglipas ng ilang sandali. “I guess he’s the one who called your mother, and your mother told your father.”
Malakas na napabuga ng hangin si Sugar, sabay pilit na iniangat ang likod sa kama. Mabilis naman siyang nilapitan ng lalaki at inalalayan.
“Who?” kunot-noong aniya rito.
Ito naman ang kumonot ang noo habang nakatitig sa kanya, makalipas ang halos limang minuto ng katahimikan ay nagwika ito.
“Your mother knows him, I guess they’re still talking until now.” Anito.
Natigilan si Sugar sa pagkakasandal sa head board ng kama.
“Until now? Since when?” gulat na tanong niya dito.
“You were out for five hours, Sugar. They been talking since he brought you here.” Anito sa kanya.
“What?” hindik na wika niya. “What do you think they’re talking about?”
Isang malamig na tingin ang itinugon nito sa kanya, pagkuwan ay nagkibit balikat.
“If you thought that I would change my mind about our wedding by making him come here. You’re wrong, Sugar.”
Awang ang labing nakipagpalitan siya ng titig sa binata. Pagkuwan ay magkalapat ang mga bagang na tumugon.
“Why you’re so obsessed about marrying me,Casper? Don’t you have a lot of women following your footstep, kneeling at your feet just to have you.” Nang uuyam na aniya dito, habang tinitingnan ito simula ulo hanggang paa.
“Hindi ba’t ikaw ang dahilan kung bakit kailangan nating magpakasal?” malamig na anito sa wikang Chinese.
“Bullshits!” aniya sa mataas na tinig. “Don’t gave me that fucking excuse because you and I knows that there’s nothing happened between us that night. Not even a single thing.”
May kung anong emosyon ang dumaan sa mga mata nito, ngunit makalipas ang ilang sandali ay saka lamang ito nagsalita.
“Either way, you need to be married to me, Sugar. Everything are all set. I won’t let everything fail just because your having a second thought about this.” Matigas na anito bago siya tinalikuran.
“Uggghh!” frustrated na aniya sa sarili saka muling ibinagsak ang sarili sa hospital bed na kinahihigaan niya. Siguro ay mas mainam pa na hintayin na lamang niya ang araw ng kanyang kasal sa mismong hospital bed na iyon. Hindi niya maintindihan ang matinding pagnanais ng binatang makasal sa kanya, ano man ang dahilan nito ay hindi niya alam. Isa lang ang alam niya, hindi niya matatakasan ang lalaki sa kasal na nais nitong itali sa kanya. Maliban nalang kung may mangyari pang kakaiba sa kanya.
“Fuck Sugar!” she cursed under her breath while closing her eyes tightly. Trying to avoid everything or anything that comes to her mind.

“HINDI ko alam kung gising na siya, pero kung mahihintay mo-” tinig ng kanyang ina na pinutol ng isa pang tinig.
“Okay lang po Manang Sol, ayokong istorbohin siya. Hayaan na po muna natin siyang makapagpahinga.” Ani ng baritonong tinig na nagpapikit ng mariin kay Sugar.
That soothing baritone voice that could give her either a heart attack or calm heart.
“Pasensya ka na anak, sa ganitong sitwasyon mo pa naabutan si Sugar. Salamat nga pala sa pagdadala mo sa kanya dito kanina.” Ani ng kanyang ina sa lalaki.
“Walang anuman po iyon, Manang.” Wika nito sa mababang tinig.
“Kahit na, iniligtas mo pa rin siya. At nagpapasalamat ako dahil doon.” Masuyong ani ng mama niya dito.
Wala namang kibong tinapik-tapik lang ni Sean ang balikat ng matanda saka muling nagpaalam.
“Makakabalik ka ba dito kung sakaling magising si Sugar?” ani ng kanyang ina dito.
“Baka hindi na po Manang, since nakapag-usap na kami kanina.” Mabilis na anito. “At saka ayoko pong magkaroon ng pag-aalangan si Sugar para sa nalalapit niyang kasal.” Sambit nito sa may halong pait at sakit sa tinig.
Dumaan ang mahabang katahimikan sa pagitan ng dalawa, habang siya naman ay nanatiling nakapikit. Lihim na iniinda ang paninikip ng dibdib sa katotohanang marahil ay ito na ang huling pagkikita nila ng binata.