Dedektif'in Doktor'u

Bencilim

Adil Hoca sağ olsun Derin'in yanına girmeme yardımcı olmuştu. Şimdi sevdiğimin kadının yanındaydım.

Yanına oturmuş, kar soğukluğuna bürünmüş ellerini tutuyordum. Elini, ellerimin arasına almıştım. Belki ısınır diye.  

Ama işe yaramıyordu. Ellerini ne kadar ısıtmak istesem de benim ellerim soğuyordu.  Derin bir nefes aldım ve konuşmaya başladım.

"Karşımda yatıyorsun. Yağmur şehre, bir şiir gibi kafiyeli yağıyor ya da gördüğüm manzara her şeye bir tutam şiirsellik katıyor, bilemiyorum. Bana bakamadığı kapalı gözlerine bakıyorum uzun uzun. Saçlarını seyrediyorum. Tüm dünya soyutlanmış, elle tutulur, gözle görülür bir tek senin varlığı kaldı.

 Seni kalbime sığdırmak istiyorum Derin. Kimse seni göremesin ama orada olduğunu bilsin istiyorum. Seni her daim gözümün önünde tutmak istiyorum ama kimse seni görmesin de istiyorum.

Ben çok bencilim Derin. Sırf kendimi düşünüyorum. Oysa senin yeteneğini tüm dünya görmeli.

Sen o kadar çok yeteneklisin ki benim gibi bir herifin kalbine, aklına ve rüyalarına girmeyi başardın.

Benim gibi seni kendine saklamaya çalışan bir herifi kalbine aldığın için sana minnettarım. Sen benim bu dünyamın kanatsız meleği isin. Seni çok seviyorum."

Hiç bir tepki yoktu. Benim için parmağını ufacık hareket ettirmesi bile yeterdi aslında. Üzüntüyle "Benim için hareket edecek gücün bile mi yok" dedim.

Hastane odasının camı tık tıklanması ile bu güzel kadından ayrılma zamanım geldiğini fark ettim.

Ne zaman dolup taştığını bilmediğim gözlerimden akan yaşlarını elimin tersiyle sildim ve ayağa kalktım.

Derin'e doğru eğildim, alnını nazikçe öptüm ve "Bir insanın alnından öptüğünde alın yazısı oluyormuşsun. Artık benden istesen de kurtulamazsın Doktor Hanım." dedim.

Hastane odasının camı tekrar tık tıklanınca odadan çıktım. Hastane odasından çıkmam hiç iyi gelmemişti.  Çünkü artık Derin'in kokusu değil de hastanenin o iğrenç kokusunu duyuyordum.

Koridorun başındaki kişi ile bağırarak "Ediz orada! Koş!" diye bağırdım.