The Arrogant Client (Freezell #6) [Completed]

Sixteen

GRISS

     

Hindi sapat na sabihin na nagunaw ang mundo ko sa mga narinig ko. Hindi sapat na parang hinihiwa sa pira-pirasong bahagi ang puso ko. Para akong unti-unting sinasampal ng katotohanan na hindi kami ang para sa isa't isa.

       

"A--Anak?" Ramdam ko na hindi rin makapaniwala si Ayler sa malaking surpresang ito na kapwa yumanig sa aming pareho.

        

"Yes. Ayrill was made that day," makahulugang wika ni Cyan sa kanya.

       

"I--I don't know. I mean... bakit mo siya itinago?" Kumpronta niyang muli kay Cyan.

       

"Daddy don't you like me? I've only seen your face in pictures po," tinig ng inosenteng bata ang pumailanlang sa tensyonadong opisina.

        

Lumuhod si Ayler sa harap ng bata saka hinaplos ang inosenteng mukha nito. "Of course, I like you and I love you. You completed me," animo nanonood ako ng isang teleserye nang taguan ng anak, ang masakit nga lang, ako ang madrastang kontrabida.

         

Gusto kong tumalilis ng alis, gusto kong maglaho, gusto kong pumalahaw ng iyak. Ako dapat 'yon, ako dapat ang ina ng mga anak niya, ako dapat ang ina ng batang magpapa-antig ng puso niya. Ako dapat, pero hindi na pwede. Umasa ako. Asang asa ako. Durog na durog ang pakiramdam ko sa mga oras na 'to.

        

Tila may isang masayang pamilya sa harap ko, tapos ako ang extra. Tila may isang magandang eksena, tapos ako ang sisira dahil ako ang kontrabida.

           

"I like you and I love you too po, Daddy. Sabi po ni Mommy kapag nakita ko na po kayo, magkakaroon na po ako ng happy family," tugon sa kanya ng bata.

            

"Y--Yes, yes.... I will give you a complete family," tugon niya sa anak niya na lalong nagpalugmok sa akin sa karimlan.

      

Kumpletong pamilya? Ako? Paano ako? Paano naman ang kung anong meron tayo? Wala na ba ako? Wala na 'kong papel?
 
    

Mga salitang nais kumawala sa bibig ko ngunit hindi ko magawa. Natutuod ako sa mga naririnig at nasasaksihan ko. Tila ako ngayon isang hangin lang sa kanilang tatlo.

         

"Are we going to get married?" Tanong ni Cyan na nakatingin direkta sa mga mata ni Ayler.

       

"But Griss---" Hindi niya naituloy ang dapat na sasabihin niya dahil hinawakan ko ang balikat niya saka umiling at mapait na ngumiti.

        

"Ayrill deserves a family. Limang taon mo siyang pinagkaitan, panahon na para magpaka-ama ka sa kanya," mga salitang lumabas sa mga labi ko.

     

Martyr? Bakit hindi ko ipaglaban ang akin? Bakit hindi ko ipilit na ako dapat ang unahin niya? Maiintindihan n'yo lang ako kapag bata na ang kalaban n'yo. Hindi na 'to sa pagitan naming tatlo nila Ayler at Cyan, this is already a decision that will determine Ayrill's future. Hindi ko kayang ako ang magiging dahilan nang pagkasira ng masaya at kumpletong kinabukasan ng bata. Hindi kakayanin ng konsensya ko na masaya ako pero may nadudurog na bata sa pagiging makasarili ko.