SONSUZLUĞUM

8.BÖLÜM

Meralive78  Bölüm sana değerli okuyucum💜

"Anladınız mı kızlar. Ona ailesiyle ilgili birşey sormayın. "

Sevda,"Tamam abicimm."

"Sadece üç gün onu size emanet ediyorum. Kafasını dağıtsın , sizinle güzel vakit geçirsin."

Ronya, "Tamam abimm sen hiç merak etme. Sevil yengeye de söyleriz."

Kızlara yapmaları gerekeni söyledikten sonra aşağıya indim.

Evdekilerle uzun bir sohbetten sonra onlara Meryem'in öğrencim olduğunu ve bazı sebeplerden dolayı burada kalacağını söyledim.

Herkes çok sevinmişti ama anam. O bu karara pek sevinmemişti. Bunu bekliyordum da zaten, anam herkesi sevmez. Her zaman kendi istediği kendi bildiğini yapmak isterdi.

Bu yüzden evlilik konusunu söylemedim. Eğer duyacak olursa da Meryem'e de bana da rahat vermezdi.

Ah anam canım anam , neden bunları yapar bilmem.  Bu kararları yüzünden üç yıldır onlarla ayrı evde yaşıyorum.

Önce sadece biraz kafamı dağıtmak için ayrı eve çıksam da Fatih gibi bir dostla üç yıldır aynı evde kalıyoruz.

Onunla Fatıma konusunu da konuşmalıydım. Ben her ne kadar kapatmış olsamda anam çabuk çabuk kapatmazdı. Kızcağızı da darlamasın.
En kısa sürede konuşmalıydım.

Akşam yemeğinden sonra saatime baktığımda gitme zamanım gelmişti. Salonda babamla tek olduğumuzdan ona gideceğimi söyleyip mutfağa doğru gittim.

Meryem ve kızlar oradalardı. Kapının önüne geldiğimde onu gördüm Meryem'i.

Ronya'ya yardım ediyor ve yüzündeki gülümseme biraz da olsun acıları unutmuş demekti.

Orada kaç dakika öyle kaldım bilmiyorum. Yanağında ki gamzeyi yeni fark etmiştim. Bana ne oluyordu neden onu izliyordum neden gülümsemesi bana bu kadar güzel geliyordu...

Birinin koluma dokunmasıyla düşüncelerim dağıldı.

"Oğlum ne yapıyorsun burada?"

"Kızlara gideceğimi söylemek için gelmiştimde. Aslında önce seninle konuşmak istiyorum anam."

"Tamam oğlum konuşalım."

Anamla hem konuşup hemde dış kapıya doğru ilerledim. "Anam seninle Fatıma konusunu doğru düzgün konuşamadık. "

Anamda bunu bekliyormuş meğersem hemen gözleri parladı. "Evet oğlum konuşalım. Iyice düşündün dimi. "

"Anam ne düşünmesi. O kız benim kardeşim gibi. Hem kızıda zorlamışsın yazık değil mi anam."

"Ne zorlaması oğlum. Bak iyi düşün ondan iyisini bulamayız. Güzellik desen var akıl desen var. Daha ne istiyorsun ,Allah sana bu kadar güzel bir fırsat veriyor ve sen geri çeviriyorsun."

Anamın inadı yine başlamıştı. Rabbim sen onu bu yalnış kararından vaçgeçir.

"Anam eğer Fatıma benim kaderim olsaydı buna kimse mani olamazdı. Ne ben ne başkası. Kıza da yazık oluyor."

"Yeter! Yeter dedim oğlum. O kızdan başkasını bu eve gelin diye almam. Sende bunu bil!"

"Canım anam kurban olam bu inadına düşüpte günaha girme. O kız benim kaderim değil."

"Nerden biliyorsun ha!-"

"Biliyorum çünkü"

Rabbim sen bana yardım et. Anamı kırmadan ona bunu nasıl söylerim bilmiyorum.