#islam kategorisinde 1.
#Sonsuzluğum adinda ilk kitap
Hamit:
-Benim için yaşar mısın Meryem?
Meryem:
-Senin için sensiz yaşamaya razıyım ben...
Birbirine ölümüne aşık olan iki gencin hikayesi. Meryem ve Hamit...
"Ve hiç bir zaman cesareti olmayan...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Çığlığım hıçkırıklarımla karışırken kapı çalmaya başladı.
Ne yapacağımı bilemez bir şekilde kapıya koştum.
Kapıya doğru koşarken adımlarım ağırlaşmaya; kısacık koridor upuzun olmaya başladı.
Hani derler ya zaman durmuş gibi hissedersin diye. Benim içinde zaman o kadar hızlı geçiyorduki ama bedenim donmuş gibi ağırlaşıyordu.
Icerde yatan annem aklima gelince adeta bir dişi aslan gibi gücümü toparlayarak kapıya koştum. Elimi kapı koluna attığım gibi açtım.
Karşımda dikilen iki erkeği görünce sadece "Annemmm" diyebildim. Onlardan birisi odaya koşunca bende peşinden koştum.
Odaya geldiğimizde ne yapacağimi bilemiyordum. Hemen arkamızdan gelen adam annemin nabzini kontrol etti.
Ne yani annemin ölmüş olabiliceği ihtimalini mi düşünüyordu . Annem ölmüş olamazdi dimi.
Babam ve abim gittikten sonra onunda gitmesine dayanamazdim. Rabbim bana güç ver. Ben buna nasil dayanirdim.
Gözlerimi kapatarak söyleceği şeyleri bekledimm.
"Nabzı atıyor, Fatih arabaya koş." O an nefesim kesilip tekrar geldi.
Annemi kucaklayıp gidince peşinden koştum. Kapının arkasında duran #karaçarşafımı üzerime geçirerek peşlerinden koştum.
Annemi arkaya yerleştirirken tanidim onu. O Hamit hocaydı. Önce ne yapacağımı bilemesemde sonrasında koşup annemin yanına oturdum.
Ben sadece Rabbime dua ediyordum. Annem de giderse ben ne yapardım.
Aktığının bile farkında olmadığım gözyaşlarım elimi ıslatınca kendime geldim.
Ben bu değildim kendime gelmem lazımdı. Bir sene önce babamla ağabeyimi kaybettiğimde anneme destek olan bendim. Onu ayakta tutan, hayata bağlayan kişi bendim.
Şimdi bende kendimi kaybedersem anneme kim bakıcaktı. Annem uyandığında beni bu şekilde bulmaması gerekir.
En az benim kadar annem için telaşlanan biri daha vardı 'Hamit hoca'.
Hastaneye gidene kadar en az on defa arkaya dönüp annemi kontrol etti. Allah ondan binlerce kez razı olsun.
O olmasaydı ne yapardım bilemiyorum. O an gelmeseydi neler olabileceğini düşünmek bile istemiyorum.
Kısa sürede hastaneye geldik. Annemi acile alıp bizide koridorda bıraktılar.
Ah o koridorda o şekilde beklemek ne zor şey. Rabbim kimseye yaşatmasın.
Uzun bir süre geçti o kadar uzun bir süreki sanki ömrümden ömür gidiyormuş gibi.
Bacakları ve bünyem daha fazla dayanmayınca kendimi adeta boşluğa bıraktım.
