Serendipity (Dauntless Series #3)

Chapter 10

When I ensured that I don't have anything to do on the weekend, I informed Rainier right away. Of course, I'm scared to go out alone with him since we don't have a deep relationship yet. Ngunit dahil palagi naman kaming magkausap nitong mga nakaraang araw, hindi ko namalayang unti-unti ko na pala siyang pinapapasok sa buhay ko. He already told me about every single person in his family yet I cannot do the same to him.

I told him to meet me in the cafe infront of DRMU. Ang paalam ko kasi ay may gagawin kami nila Verona sa bahay nila. Nasabihan ko naman na ang kaibigan ko kung sakaling abutin ako ng gabi sa labas at hanapin ako sa kaniya. Suportado naman silang lahat sa kalandian kong 'to kaya walang kaso sa kanila kung gamitin ko man sila bilang palusot.

Iginala ko ang mga mata ko nang makarating ako sa cafe. Konti lang ang tao sa loob kaya isang pasada lang ng tingin sa mga ito ay ayos na. Wala pa siya. Naupo ako sa pinakamalapit na upuan at kinuha ang cellphone ko para i-text si Rainier kung nasaan na siya. Maya-maya ay tumunog ang cellphone ko.

"Hi! Sorry, may nangyari kasi sa bahay kaya natagalan ako. Papunta na ako riyan." sabi niya pagkasagot ko ng tawag niya.

I rested my back against the chair. "Ayos lang. Kakarating ko lang din."

"Sorry talaga. Ikaw pa tuloy ang naghintay sa ating dalawa. Hindi magandang tingnan sa first date natin,"

Natigilan ako. So this is a date? I cleared my throat and laughed awkwardly. Good thing he didn't notice it because if he did, he would instantly think that I am having a cold feet right now. Going on a date excites me because this is the first time someone asked me out. Matagal ko nang pinapangarap na maranasan iyong sinasabi nilang butterflies in the stomach, iyong galing sa mismong experience at hindi iyong nakikita ko sa ibang tao o nababasa ko sa mga libro.

"No problem. Hindi naman ako ganoon ka-strikto pagdating sa oras." Ako kasi ang madalas na ma-late kapag may lakad kami ng mga kaibigan ko. Besides, him being late means I still have time to process everything.

Pinatay ko na ang tawag para makapagconcentrate siya sa pagddrive. Tumayo ako at pumunta sa counter para bumili ng green tea. After placing my order, I turned around but immediately stopped on my track when I saw Jesse in front of me. Pati siya ay nagulat din. He then smiled.

"Since when did you came back?" he asked before hugging me. Hindi na ako nagulat dahil madalas na niya iyong gawin sa tuwing nagkikita kami.

"3 weeks ago. My model friend was too busy to even reply to my messages. I thought he already forgot my existence." madrama kong sagot. Nasa Milan kasi siya noong umuwi kami sa Pilipinas. Napahalakhak si Jesse dahil doon na pati ibang tao sa cafe ay napatingin sa direksiyon namin.

Nanatili lamang akong nakatayo sa gilid ng counter habang hinihintay siyang makapag-order. Dahil busy makipag-usap si Jesse sa akin, hindi niya namamalayang kanina pa pasulyap-sulyap ang barista sa kaniya. Kinalabit ko siya bago tinuro ang barista na kakalapag lang ng order niya. Jesse, being the most attractive human being that I've ever seen in my life, just used his flirtatious smile to thank the barista. Napailing na lamang ako sa ginawa niya at nauna nang maglakad.

"By the way, Guia, my agency is holding an open call on Monday. I thought you might be interested in joining."

Tumango ako. "Sure!"

"Wait, really?" gulat na gulat niyang sinabi na para bang may kakaiba sa sagot ko. "I thought I'll have to convince you more since you said before that you have to think about it first. So you've made up your mind?"

"Yeah. I already talked to Papa regarding this, and he's nothing but supportive of me. Nand'yan ka naman para gabayan ako, 'di ba?"

He crinkled his nose and smiled at me sweetly. "Of course, cariño."