The Accused Mistress

Chapter 27

Chapter 27

Kubo

Si Lyn ang inutusan ko para maghatid ng order ni Lake. Hindi ko na nakita pa ang reaksiyon niya dahil bumaling ako sa ibang deriksiyon habang pinagmamasdan ang ibang staff sa trabahong ginagawa.

Minsan ay nagnanakaw naman ako ng sulyap kay Lake para makita ang pag-inom niya sa kape na ginawa ko. Hindi siya napaitan dito. Sa katunayan nga ay nag-order pa siya ng isa pa. At isa pa. Sa café na rin siya nananghalian. Balak niya yatang buong araw na tumambay rito.

I continued on ignoring him. Hindi na ako umantabay pa sa counter at hinayaan siyang um-order sa ibang staff. Natutuwa naman si Lyn na pagsilbihan siya.

Matapos kumain ng lunch ay pumasok ulit ako sa loob ng opisina. Nakatitig man sa monitor ng computer, lumilipad naman ang isip ko at napapagala sa unwanted customer sa labas. Dahil nabagot na rin ay lumabas na ako.

Awtomatikong dumapo ang tingin ko sa puwesto na kanina pa inuupuan ni Lake ngunit hindi ko na siya nakita pa.

"May appointment daw, Ma'am."

Napahawak ako sa dibdib dahil sa gulat sa biglaang pagsulpot ni Lyn sa likod ko. Nilingon ko siya at nakita ang tusong ngisi na nakakubli sa mga labi niya.

"Babalik daw po si Attorney bukas," dugtong niya kasabay nang pagbalik niya sa puwesto, sa likod ng counter.

"I don't really... care." Tumikhim ako sabay tanaw kay Winona habang naghahatid ng order ng isang customer.

"Grabe po, Ma'am! In-interview ko siya kanina. Ang sabi niya araw-araw pala talaga siyang bumabiyahe galing Maynila patungo rito sa San Luis! Ang layo kaya no'n..."

"Baka naman marami lang gas," wala sa sarili kong sambit at hinarap na siya. "Mauuna na ako sa pag-uwi. Dapat naka-display na iyang discounted menu bukas ng umaga."

Madaling napawi ang ngiti sa kanyang labi. "S-Sige po. Kami na ang bahala."

Mas pinili ko ang magtagal na muna sa bahay bago magpunta ng café sa sumunod na araw. Naupo ako sa terasa habang humihigop ng kape at pinagmamasdan ang malawak na bakuran. I enjoyed the peace and tranquility brought by this new home. I am always grateful of Alec for lending this home to me. Isa ito sa mga property na nabili niya at tinutuluyan lamang sa tuwing napapagawi siya rito sa San Luis. Malayo sa mga kapitbahay kaya mas nagustuhan ko.

Ang tanging malapit na kapitbahay ko lang dito ay ang isang abandonadong maliit na kubong nasa gilid ng maliit na lawa. Medyo malawak din ang lupa na nasa likod nito. Ang kwento pa ni Alec sa akin ay isang matandang lalaki raw ang nagmamay-ari nito noon. Nagpakamatay raw ang asawa nito kaya mag-isa na siya sa buhay. Sa kalungkutan at hindi pagtanggap sa masaklap na nangyari sa asawa ay bigla na lang daw itong nawala na parang bula at naging lagalag na ang kaluluwa sa paghahanap sa kanyang namatay na asawa. Naiwan naman sa loob ang mga mahahalagang memorabilia ng pagmamahalan nila.

Hindi ako sigurado kung paniniwalaan ko si Alec o baka naman tinatakot niya lang ako. Pero imbes na matakot ay mas nakuryoso lang ako sa trahedyang kinahantungan ng kuwento ng mag-asawa.

I have a temporary dilemma while choosing some clothes to wear the next day. Nalilito ako kung magsusuot ba ng dress o jeans. Sa huli, mas pinili ko na lamang isuot ang high-waisted cigarette pants at white button downs. Nagsuot din ako ng komportableng kulay white na pointed heel. Smart casual dress kumbaga.