Έρωτά Μου(#4 Σαντα Ροζα Τζούνιορ)

48.Μαξιμος.

Οι λέξεις βγαίνουν δύσκολα.

«Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι επειδή θα λείπω και θα κάνω το γύρω του κόσμου,καλύτερα είναι να χωρίσουμε»

Την βλέπω να με κοιτάει όπως δεν ήθελα ποτέ να με κοιτάξει.

«Δεν είναι αστείο Μαξιμε.Κοφτω!»
«Δεν...κάνω πλάκα»λέω με δυσκολία.

Ότι ποιο δύσκολο έχω κάνει μέχρι στιγμής.
Αλλά πρέπει.

Λίγες ώρες πριν:

Κουνάει το πόδι του δίπλα μου πάνω κάτω από το άγχος και αυτό με αγχώνει ακόμα παραπάνω.

«Ορφέα...»λέω.
«Συγνώμη»λεει σιγά.

Η γιατρός απέναντι μου γράφει όλα αυτά που της είπα και την βλέπω πραγματικά συγκεντρωμένη σε αυτό.

Όταν το είπε ο Ορφεας δεν περίμενα να έρθουμε σε τέτοιο γιατρό.Περίμενα να με πάει μα κάνω καμία εξέταση αίματος ή κάτι τέτοιο.
Όχι ψυχίατρο.

Δεν είμαι τρέλος.
Αυτό έπαιζε όλη αυτήν την ώρα στο μυαλό μου.
Ότι δεν είμαι τρελός.

«Όρεξη για ύπνο;»με ρωτάει.
«Καθόλου.Κοιμάμαι δύσκολα.Και με πιάνει ώρες ώρες μια ενέργεια να κάνω το οτιδήποτε εκτός από το να κοιμηθώ.Και το κάνω έντονα.Σαν...σαν...»λέω και προσπαθώ να βρω την λέξη.
«Σαν μανία»λεει.

Ναι.Σαν μανία.
Άλλωστε μου το είχε πει και η Μαρίνα αυτό μια φορά.

«Ναι»συμφωνώ με την λέξη.

Κουνάει το κεφάλι της και συνεχίζει να γράφει.

«Πες μου για τα καταθλιπτικά επεισόδια που ανάφερες στην αρχή »

Παίρνω μια ανάσα.
«Χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο με πιάνουν στιγμές που...δεν ξέρω...σαν να νιώθω θλίψη, ενοχή για κάτι.Σαν απομόνωση και σαν να μην θέλω κανέναν.Μια απελπισία.»
«Το είχε και παλια αυτό.Απλά όχι τόσο έντονο.Απλά δεν ήθελε να μιλήσει σε κανέναν και κλείνονταν στο δωματιο του»λεει ο Ορφεας.

Τώρα αναρωτιέμαι.
Αυτό είναι πιο παλιό από ότι νόμιζα;

«Μπερδεύεις λέξεις έτσι;Τις σκέψεις στο μυαλό σου;»με ρωτάει η γιατρός.
Αυτό δεν της το είπα ακόμα.