Έρωτά Μου(#4 Σαντα Ροζα Τζούνιορ)

34.Μαξιμος

«Ναι.Η Αλεξάνδρα είναι»λέω αφού πρώτα την αγκαλιάζω.

Δεν το περίμενα αυτό.Να θέλει να τους το πω.Αυτή μέχρι πριν δεν το παραδεχόταν καν ότι ήμασταν μαζί.

Αλλά νιώθω καλύτερα.Δεν μαρεσουν τα ψέματα.
Ου ψευδομαρτυρήσεις.

Τώρα εκείνη γυρνάει με κοιτάει κουνώντας το κεφάλι της.
«Τι;»λέω.
«Πας καλα;Τι λες;»με ρωταει.

Με κοροϊδεύει τώρα;Αυτή δεν είπε να τους πω για την κοπέλα μου;
«Εσυ δεν μου είπες;»ρωτάω μπερδεμένος.
«Δεν εννοούσα εμένα Μαξιμε!»λεει και βγάζει το χέρι μου από γύρω της.
«Γιατί έχω άλλη κοπέλα;»ρωτάω.
«Θα σε χτύπησω μα το θεό!»φωνάζει τώρα.

Άλλη μια μέρα που δεν μπορώ να την καταλάβω.

«Συγνώμη...είμαστε και εμεις εδώ...»ακούμε και γυρνάω να δω την Μαρίνα.

Σωστά.

«Είστε μαζί;Από που και ως που;»ρωτάει η Κατια.
«Φίλε το ήξερα!»φωναζει ο Πάνος.
«Αποκλείεται.Με την Αλεξάνδρα;Γιατι να το κανείς αυτό;»ρωτάει η Κατια.
«Γιατί Μουνακη;Δεν σου γεμίζω το μάτι;»λεει η Αλεξάνδρα προσβεβλημένη.

Δεν το αρνείται αρα να φανταστώ αυτό είναι καλό.

«Κέρδισα το στοίχημα!Πληρωνε μωρό μου!»λεει ο Πάνος στην Μαρίνα.
«Ποιο στοίχημα;»ρωτάω.
«Έβαλα στοίχημα ότι είστε μαζί.Δεν με πίστευε η ξαδέρφη σου!Αλλα νίκησα»λεει ο Πάνος.

Το ξέρανε;

«Πάτε καλά;Τι βλακείες είναι αυτές;Ακου στοίχημα...»λεει η Αλεξάνδρα.
«Ο ξάδερφος μου και η κολλητή μου.Και το μαθαίνω τελευταία.Υπέροχα!»λεει η Μαρίνα και μας αφήνει όλους εκεί και μπαίνει στην κουζίνα.Ήθελε να την ακολουθήσει η Αλεξάνδρα αλλά της κάνω νόημα να μην.

«Θα πάω εγώ»λέω αφού νιώθω πρώτα πρέπει να της μιλήσω εγώ.

Μπαίνω μέσα και την βλέπω καθάριζε πατάτες.
«Τι κανείς εκεί;»ρωτάω καθώς πλησιάζω.
«Καθαρίζω πατάτες.Κάτι πρέπει να φάμε»λεει.

Δεν ξέρω αν θύμωσε ή στεναχωρήθηκε ή απογοητεύτηκε.
Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω.

«Να μιλήσουμε;»ρωτάω.

Αφήνει το μαχαίρι κάτω.
«Δεν σου θύμωσα Μαξιμε αν είναι αυτό που ρωτάς.»λεει.
«Τότε;»
«Με την Αλεξάνδρα τα έχω όχι μαζί σου.Το ξέρω ότι είσαι καλό παιδί και ότι ποτέ δεν θα έκανες κάτι κακό.»
«Μην νευριάσεις μαζί της αν γίνεται.Στο ζητάω σαν χάρη»σχεδόν την παρακαλάω.