Έρωτά Μου(#4 Σαντα Ροζα Τζούνιορ)

49.Αλεξανδρα

«Αλεξάνδρα....σε παρακαλώ...»λεει η Χαρά καθώς χτυπάει την πόρτα.

Έχει μισή ώρα έξω και θέλει να μπει.
Δεν καταλαβαίνει ότι δεν θέλω να δω κανέναν;

«Αλεξάνδρα αρχίζω να ανησυχώ....»λεει και η Μαρίνα τώρα.

Πάω στον καθρέφτη της ντουλάπας και κοιτάω τον εαυτό μου.
Τι ηλίθια που είμαι.Τι χαζή.Πίστεψα όσα μου έλεγε.Και προφανώς και με κορόιδευε.

Τι μαλακας αποδείχθηκε...
Πως έπεσα τόσο έξω...

Παίρνω ρούχα από μέσα και αλλάζω στα γρήγορα.Χρειάζομαι καθαρό αέρα.Και αν μείνω εδώ θα κλάψω.Και δεν θέλω να κλάψω.Έκλαψα όταν έφυγε και τέλος.Δεν το ξανακάνω.Δεν το αξίζει.

Ξεκλειδώνω την πόρτα και τις βλέπω εκεί και τις δυο.
«Ούτε να κοιμηθώ δεν μπορώ εδώ μέσα;»λέω και πάω στην κουζίνα.

Αυτές φυσικά και με ακολουθούν.
«Αλεξάνδρα μάθαμε τι έγινε.Ο Μαξιμος έφυγε από την Σαντα Ροζα.Μαλωσατε;»ρωτάει η Χαρά.

Βγάζω ένα ντεπόν και νερό γιατί έχω πονοκέφαλο.

«Όχι»απανταω.
«Τότε;»ρωτάει.
«Θα ακολουθήσει τα όνειρα του.Θα κάνει τον γύρω του κόσμου με το συγκρότημα.Εγώ του είμαι βάρος.»λέω και πίνω το ντεπόν και μετά πίνω από το νερό.

«Αποκλείεται να το έκανε αυτό ο Μαξιμος.Κάτι θα έγινε...»λεει η Μαρίνα.
Είμαι χάζη.Αυτό έγινε.

«Θα πάω για τρέξιμο»λέω και πριν ανοίξω την πόρτα μπαίνει η Χαρά μπροστά.

«Αδερφούλα μου ξέρω ότι δεν είσαι καλά.Μην το παίζεις ότι είσαι.Έλα να μιλήσουμε.»
«Δεν έχουμε κάτι να πούμε»
«Έφυγε το αγόρι σου Αλεξάνδρα.Έχουμε.Σε παρακαλώ...»λεει.

«Δεν έφυγε.Με παράτησε.Μπορείς να το πεις Χαρά.»λέω και την σπρώχνω απαλα μακριά από την πόρτα.
Την ανοίγω και φεύγω μακριά από εδώ.

                                           ***

Περπατάω πολλές ώρες.Νιώθω κουρασμένη.Ο λαιμός μου έχει στεγνώσει.

Τόση ώρα σκέφτομαι ότι έχει γίνει.
Προσπαθώ να καταλάβω αν εγώ έκανα κάτι.

Δεν το πιστεύω αυτό που έγινε.

Προσπαθώ να μην κλάψω.Προσπαθώ πολύ ώρα να μην κλάψω.

«Γιατί με κοιτάς έτσι;»
«Γιατί είσαι όμορφη.Και γιατί σου πάει να χαμογελάς.»

Γιατί μου έρχονται ότι μου έχει πει αυτόν τον καιρό στο μυαλό;

Χτυπάω το κεφάλι μου με το χέρι μου.
ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ!
ΔΕΝ ΘΕΛΩ!