Έρωτά Μου(#4 Σαντα Ροζα Τζούνιορ)

64.Μαξιμος

Ανοίγω την θήκη σιγά σιγά.Έχω καιρό.

Την κοίταζα για λίγο πριν την πάρω στα χέρια μου.

Δεν ένιωσα καλά όμως και την ξανά έβαλα μέσα.Είναι εκεί τόσο καιρό.Δυο χρόνια να παίξω μαζί της.

Παλια δεν πέρναγε ούτε μια μέρα χωρίς να παίξω και τώρα δεν νιώθω σωστό ούτε να την ακουμπήσω.

Ίσως πρέπει να την πουλήσω.Δεν ξέρω.Κρίμα να κάθεται αχρησιμοποίητη μέσα σε μια θήκη.

Εγώ για κάποιο λόγο δεν νομίζω να ξαναπαίξω.
Δεν ξέρω γιατί ακριβώς.
Ίσως επειδή νιώθω ότι δεν αξίζω να παίζω.

Ίσως νιώσω ότι όλα είναι φυσιολογικά αν παίξω πάλι με την κιθαρα μου.Όπως παλια.Αλλά φυσικά αυτό είναι λάθος.Γιατί τίποτα δεν είναι όπως παλια.Τίποτα δεν ειναι φυσιολογικό.

***

Σηκώνομαι και κοιτάω την ώρα.
8.00.

Αμέσως ανοίγω το συρτάρι και βγάζω τα χάπια έξω.Πίνω και από τα τρία όπως κάνω κάθε φορά με το που ξυπνάω.

Πρέπει να τα κρύψω κάπου καλύτερα μην τα δει η μαμά μου.

Ακουω το λάστιχο από κάτω και σίγουρα η μαμά μου σηκώθηκε νωρίς,πήγε εκκλησία και τώρα ποτίζει τον κήπο μας.

Της λέω ότι θα την βοηθάω εγώ αλλά ποιος με ακούει εμένα.

Βάζω μια μπλούζα που βρίσκω πάνω πάνω και κατεβαίνω.Δεν κοιτάω στο σπίτι αφού ξέρω ότι είναι έξω.

«Μαμά σου έχω πει θα τα κάνω εγώ αυτά...»λέω με το που ανοίγω και όταν γυρνάει και βλέπω ότι δεν είναι αυτή δεν μπορώ να κουνηθώ από την θέση μου.

Η Αλεξάνδρα;
Δεν μπορεί.

Τρίβω τα μάτια μου γιατί νιώθω ότι αυτό είναι παραίσθηση.Αλλά ακόμα ειναι εδώ μπροστά μου.

Φόραγε ενα τζιν και μια άσπρη κολλητή μπλούζα.Τα μαλλιά της πάνω όλα με μια μαύρη κορδέλα γύρω τους.

«Κανείς λες και είδες φάντασμα....»λεει.
Μιλάει και όλας;

Και εγώ που νόμιζα ότι με τα χάπια είμαι καλύτερα.Οτι το ελέγχω.Το να την φαντάζομαι είναι ενα πράγμα αλλά το να μιλάει και ολας τελείως διαφορετικό.

«Γιε μου;Ξύπνησες;»λεει η μαμά μου τώρα.

Εκείνη κράταγε ένα λάστιχο και ένα κράταγε η Αλεξάνδρα.
«Η Αλεξάνδρα επέμενε να με βοηθήσει.Ήρθε το πρωί.Θα μείνει για λίγες μέρες έδω.Γιατί δεν μου το είπες πιο πριν Θεογνωσιε;Θα είχα ετοιμάσει το σπίτι κάπως...»λεει εκείνη.
«Θα κάνει τι;»ρωτάω.