Έρωτά Μου(#4 Σαντα Ροζα Τζούνιορ)

45.Αλεξανδρα

«Και πως και έτσι;»ρωτάω.
«Έτσι.Χωρίς συγκεκριμένο λόγο»απαντάει.

Καλά όχι ότι έχω θέμα.

«Μπορεί να κοιμηθεί σπίτι μας.Στο σαλόνι.Αφού εσυ κοιμάσαι στην Αλεξάνδρα.»λεει η Μαρίνα.
«Άντρας;Εδώ;Που δεν έχετε συγγένεια;Ξεχνά το!Τωρα που ηρέμησε και η Αλεξάνδρα...Ούτε καν!»λεει ο Πάνος.

Ηρέμησε άντρα!

«Δεν θα κάτσει σπίτι.Έχει κλείσει ξενοδοχείο μου είπε»λεει ο Μαξιμος.
«Και αλλος μουσικός στην παρέα;Ανυπομονώ...»λέω και τον σπρώχνω ενώ γελάω αφού τον πειραζω.

Αυτός με κοιτάει και ρίχνει ένα ψεύτικο χαμόγελο.

Πολύ ήσυχος είναι σήμερα.Καλά γενικά είναι ήσυχος αλλά ειδικά σήμερα ακόμα πιο πολύ.

Σε μπαρ είμαστε στο κάτω κάτω !
Που είναι το κέφι;Που είναι η τρέλα;

«Πάω για ποτά»λεει ο Πάνος.
«Έρχομαι και εγώ μαζί σου»λεει η Μαρίνα και εξαφανίζονται πιο μέσα.

Πλησιάσω τον Μάξιμο.
«Τι μούτρα είναι αυτά σήμερα;Τι έχεις;»ρωτάω.
«Τίποτα.Όλα καλά»λεει.

Και δυο τρομάρες.

«Έτσι είναι όλοι οι μουσικοί κυκλοθυμικοί ή μόνο εσυ είσαι έτσι;»σχολιάζω και γελάω μόνη μου.

Αυτός με κοιτάζει σοβαρός.

Τι;Δεν του αρασέ το αστείο μου;

Αααα δεν θα με τρελάνει εμένα αυτός ...!

«Έλα.»λέω και τον τραβάω από το χέρι να πάμε στην πίστα.
«Οχιιιιι...»γκρινιάζει.
«Μην είσαι βαρετός!»
«Μα αφού δεν ξέρω να χωρευω...!»παραπονιέται.
«Θα χωρευω εγώ και για τους δυο»λέω και τελικά καταφέρνω και πάω εκεί που χορεύουν όλοι.

Αρχίζω να κουνιέμαι πάνω κάτω με τον ρυθμό και βλέπω τον Μάξιμο ακίνητο στην θέση του να κοιτάει γύρω γύρω.

Θεέ μου που τον βρήκα αυτόν...

Τον πλησιάζω και βάζω τα χέρια του στην μέση μου και τα δικά μου γύρω από τον λαιμο του.
«Χαμογέλασε λίγο...»του λέω και το κανεί.Ρίχνει ένα μικρό χαμόγελο.

«Τόσο πολύ βαριέσαι;»ρωτάω.
«Δεν είναι αυτό»
«Μην μου πεις ότι σου λείπει η κιθαρα σου...»λέω και τώρα σαν να γελάει.

Πλησιάσει και αφήνει ένα φίλι στα χείλη μου.
«Είσαι η Χαρά της Ζωής το ξέρεις αυτό έτσι;»λεει.

Χαρά της Ζωής;
Περίεργο.
Ποτέ κανείς δεν με έχει πει έτσι.
Πάντα την Χαρά βασικά λένε έτσι.