"ပါပါးနဲ႔ဒယ္ဒီ အိမ္ျပန္ရင္ ျပန္ေလ သားဘဲ ဦးကို ေစာင့္ေပးလိုက္မယ္"
ဆိုဖာေပၚမွာထိုင္ေနတယ့္ ဒယ္ဒီပုခံုးကိုမွီကာ ငိုက္ေနတယ့္ ပါပါးကို သုေလး အသာေလးႏိုးကာ ေျပာလိုက္သည္။
လူႀကီးေတြကို ဒုကၡမေပးျခင္ပါ ပါပါးတို႔က တစ္ေနကုန္ အလုပ္လုပ္ပင္ပန္းေနတာ ညအခ်ိန္ေလးေတာ့ နားမွေပါ့
ဒယ္ဒီကေတာ့ ဆိုဖာေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနလ်က္သာ ပါပါးကေတာ့ ႏိုးလာၿပီး
"သားသား ဘာျဖစ္လို႔လဲ ညီ မသက္သာလို႔လား"
"မဟုတ္ပါဘူးပါး အခ်ိန္က ၃နာရီေက်ာ္ေနၿပီ ပါပါးတို႔ျပန္ရင္ျပန္ေတာ့လို႔ ေျပာမလို႔ပါမနက္က် companyသြားစရာရွိတယ္မလား"
သုေလးေျပာေတာ့ ပါပါးက ေဘးနားက ဒယ္ဒီကိုပါ ႏိုးကာ ဦးကို တစ္ေခါက္ဝင္ၾကည့္ၿပီး အိမ္ျပန္ရန္သာ ဆံုးျဖတ္လိုက္က်သည္။
"သား တစ္ခုခုဆို ပါးတို႔ကို ဖုန္းဆက္ေနာ္ ညီကလည္း ဘာမွသိပ္ျဖစ္တာမဟုတ္ဘူး သားလည္း အိပ္ဦးေနာ္ "
"ဟုတ္ပါပါး သားကားနားထိ လိုက္ပို႔မယ္ေလ"
"ရတယ္ ရတယ္ မပို႔နဲ႔ အိမ္တံခါးေတြသာ ေသခ်ာပိတ္"
ပါပါးတို႔ ျပန္တာနဲ႔ သုေလးလည္း အိမ္တံခါးပိတ္ကာ ျပန္ဝင္လာရင္း
ေျခလွမ္းေတြက ဦးဆီသို႔
ကုတင္ေပၚမွာ အိပ္ေမာက်ေနတယ့္ ဦးက
ဆရာဝန္ေခၚကာ အားေဆးပင္သြင္းၿပီးသြားလို႔ ေတာ္ေတာ္ မ်က္ႏွာေလးၾကည္ေနၿပီ
ဧကသုထက္ ကုတင္ေပၚမွာ တင္ပလႊဲဝင္ထိုင္ကာ ဦးရယ့္ လက္ကေလးကို စုပ္ကိုင္ထားရင္း
ဝဲတက္လာတယ့္ မ်က္ရည္ကို စီးမက်ေစရန္ သူ႔ရယ့္ မ်က္ေတာင္ရွည္ေတြကို ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္နဲ႔သာ ေျပေပ်ာက္ေစလိုက္သည္။
*ဦးရယ္ ေနေကာင္းေအာင္ေနပါ ကေလးအရမ္းစိတ္ပူလို႔*
ထို႔ေနာက္ သုေလးသည္လည္း ဦးရယ့္ မ်က္ႏွာအားၾကည့္လ်က္ ပူပန္ေနေသာ စိတ္တို႔ကိုေလ်ာ့ခ်ကာ စိတ္ပူတာသက္သာသည္ႏွင့္ တိုးဝင္လာတယ့္ မ်က္ခြံရယ့္ ေလးပင္မႈတို႔ကို မခံႏိုင္စြာ အိပ္စက္ျခင္းသို႔။
YOU ARE READING
Simple(S2){complete}
Romanceကိုယ့်အပိုင်လို့ သတ်မှတ်ကာ စွဲလမ်းစိတ်ကြီးသူနဲ့လွတ်လပ်မှုကို ခုန်မင်တယ့် ကောင်လေးကြားက အချစ်က ရိုးရှင်းနိုင်ပါဦးမလား ကိုယ့္အပိုင္လို႔ သတ္မွတ္ကာ စြဲလမ္းစိတ္ႀကီးသူနဲ႔လြတ္လပ္မႈကို ခုန္မင္တယ့္ ေကာင္ေလးၾကားက အခ်စ္က ရိုးရွင္းႏိုင္ပါဦးမလား
