[✓] ᴍɪᴅᴅʟᴇ ɴɪɢʜᴛ ʟᴏᴠᴇ » 𝘪𝘵𝘢𝘧𝘶𝘴𝘩𝘪

Twenty One|If I kiss, it gets better

"Hm? Ne hakkında?" Megumi şaşkınca karşılık verdi.

"Gelir misin buraya bir." yanını işaret etti adam. Megumi Yuji' ye bir bakış attı ne olduğunu anlamamış bir biçimde. "Ben odanda beklerim Megumi. Hem Mangayı bulurum, seni beklerken okurum merak etme!" Megumi gülümsedi. "Test kitaplarımın altında bir yerlerde olması gerek umarım kolay bulursun."

Yuji ikiliye el sallayarak merdivenlerden çıktı ve Megumi' nin odasına girip kapıyı çekti. Babası ile ne konuşacaklarını çok merak ediyordu bu yüzden kendini kapıya kulağını dayamaktan alı koyamadı. Önce Megumi' nin merdivenleri inen ayaklarının ritimsiz seslerini duydu. Daha sonra ise Toji' nin boğaz temizlemesini.

"Dün gece annenle oturup konuştuk. Ayrılmaya karar verdik, bu işkenceye daha fazla katlanamayacağımızı düşündük." diye aniden daldı konuya. Megumi o kadar şaşkındı ki aniden duyduğu bu cümleler karşısında kalakalmıştı öylece. Hiçbir tepki veremiyor, ağzını kıpırdatamıyordu bile. Yuji de pek farklı değildi, haberi öyle aniden duymayı beklemiyordu ve Megumi' nin ne kadar üzgün olduğunu tahmin edemiyordu bile.

"Ne?" diyebildi en sonunda. Adam gergince ensesini kaşıdı ve devam etti. "Bak, ben yalnız kalmanı istemedim bu yüzden evlenmenin iyi olacağını düşünmüştüm ama her şeyi daha da batırmışım. Ne yaparsam bir öncekinden daha kötü oluyor farkındayım ve annen gibi birisini asla bulamayacağımı da biliyorum." dedi. Megumi titremeye başlamış bedenini hemen yanında duran sandalyeye bırakıverdi. Gözlerine bile bakmadan babasını dinlemeye devam ediyordu. "İyi bir baba olmadığımı biliyorum. Ama sanırım bu sefer doğru bir karar veriyorum, yine de emin değilim. Belki babana tavsiye verirsin."

"Tsumiki ne olacak?" dedi Megumi' nin titreyen sesi. "Görüşmeye devam edebilirsiniz o kadar da büyük bir canavar değilim, onu sevdiğini biliyorum."

"O kadın umrumda bile değil baba. Tsumiki üzülecek ve ben bunun olmasını istemiyorum. Ayrıca öyle birisi ile yalnız başına yaşamaya devam edemez! Belki sen de mükemmel değilsin ama en azından sorumluluklarının farkındasın ve evi bir şekilde idare ediyorsun."

"Sonuç olarak Tsumiki reşit bir birey Megumi. Kiminle yaşamak istediğini kendisi seçebilir." dedikten sonra iki dilim ekmek çıkartıp tost makinesine koydu ve ısınmalarını bekledi. Sanki hiçbir sorun yokmuş gibi rahat davranmaya çalışması deli ediyordu Megumi' yi.

"Sorun da o. Tsumiki çok iyi birisi. Annesini yalnız bırakmaya göz yumamaz. Bizimle yaşamasını istesem bile kabul etmez. Üstelik dört duvar arasında seninle yalnız başıma yaşarsam bir iki aya aklımı oynatırım baba."

Toji ısıttığı ekmekleri tabağa dizerken yanına ocakta kaynamakta olan yumurtasını dilimleyip koydu ve çayını da hazırlayıp kahvaltı hazırladı kendine. Öğlen saatlerinde uyandığı için anca kahvaltı edebiliyordu malesef. "Öyleyse Tsumiki ile bir daire tutar, orada yaşarsınız. Biz ihtiyarlar da kendi başımızın çaresine bakarız artık."