Chapter 18

20 2 0
                                        



Hindi pa nakukumpleto ang housemate ni Lawson sa kusina pero walang paalam itong tumayo sa kinauupuan at lumabas ng kusina. Agad naman akong nagsunod tingin sa kanya, naguluhan sa biglang pagalis.

Nagkasalubong ang kilay sa kaguluhan at hinarap si Koufox at Sparrow na kapwa kumakain na, hindi man lang nagnakaw tingin sa housemate nilang umalis bigla.

Ganto ba talaga sila dito? Walang pakealaman pero alam ang pagkatao ng isa't isa?

This feeling is familiar, it's feels like I am at my parent's house. None of them has a bit care to me, but controlling what they want for me.

"Stop staring at us, we don't know why he walked out."

Umismid ako sa sinabi ni Koufox. "I'm not asking you, stop imagining things." I focused myself at Sparrow who frowningly spit the slice of steak. Parang kanina lang sarap na sarap siya d'yan ha?

Sinalinan ko ng malamig na tubig si Sparrow at nakangiting inabot 'yon sa kanya. But the next thing he does makes my jaw drop.

He harshly pushed my hands off, the hand I'm using to hold the water. Next thing is, in silent kitchen the glass shattered at the floor, napangiwi ako dahil sa lakas ng bagsak no'n sa sahig rinig ang pagkakapiraso no'n.

"I already told you to mind your own business right?" I stunned to his voice tone, it's fully cold! I gulped nervously when he lift his head up and met my eyes, he's not cheerful anymore, he came back in cold ones. "Why'd you keep putting yourself in the tiny hole just to fit in? If you doesn't fit, get the fuck out of here. Firstly, you were not belong in here, you're just making a huge mess, go back you where belong kiddo." And he just walked out

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maging reaksyon sa mga sinabi niya pero mas nangingibabaw ang lungkot at sakit. We're not starting to be friends but I've experienced pain to his words, only his words.

Koufox is shock too. Bumakas ang pagalala sa mata niya habang nakatingin ito sa'kin. "I'm sorry for his personality, we rarely met that one but he'll surely make you cry with his words." Sabi nito

Pilit akong ngumiti. "I'm still confuse from being cheerful man to cold and rude man, you surely know him."

He sighed. "Just...just understand him. That's the only way, Sav."

Kagat labing tumango. "Okay..."

Is this really hard to be friends? If it is, I wanna be alone then.

....

Dala-dala ko ang pagkain na para kay Lawson papunta sa kwarto namin. I'm about to open the door but I heard someone crashing things and keep cursing if there's no tomorrow.

Dahil sa pagalala hindi ko na nagawang kumatok at basta na lang binuksan ang pinto ng kwarto ni Lawson. Mula dito sa kintatayuan ko, tanaw ko siya sa harap ng shelves kung saa nakalagay ang mga achievements niya. Nakatalikod ito mula sa'kin, tumingala siya ng kaonti para mainom ang tableta na nas palad niya.

Hindi na ako nagatubili na lapitan siya, nilapag ko na muna ang pagkain niya sa maliit na lamesa. Pagkalapit ko sa kanya, kapwa pinatong ang kamay niya sa libreng espasyo sa kanyang shelves at naghahabol hininga.

Tumikhim ako para makuha ang atensyon niya, hindi naman ako nabigo. "What's wrong? May masakit ba sayo? If there is, let's go to hospital..." I worriedly asked

Hindi 'to nagsalita agad, tinitigan niya lang ako at onti-onting napangiti siya at inilingan ako. "I'm just taking meds," nagnakaw tingin ako sa lalagyan ng gamot niya, pasimple niya kasi itong kinuha at binulsa sa pants na suot niya. "Are you done eating?"

Psycho Series #1: Chasing His ObsessionWhere stories live. Discover now