Psycho Series #1: Chasing His Obsession

Chapter 32

As the morning came, I woke up due to my phone ringtone when someone is calling. Namumungay na dinilat ang mata at inabot ang phone na nakapatong sa gilid ng kama, naningkit ang mata kasabay ng paghikab nang makita kung sino ang tumatawag.

I can't help myself being confused. It's Mr/Ms. Keyboard Type. I'm still confused even it's always happened to me in my every morning, tatawag lang ito ng tatawag hanggang sa magising ako at masagot ang tawag niya. Pagkasagot ko palang papatayin na niya ang tawag na para bang hindi siya paulit-ulit na tumawag.

Simula no'n hindi na ako nagalarm, natalo na niya alarm ko eh. Ano pang silbi no'n? Edi siya nalang alarm clock ko sa umaga.

Marahan na umupo sa gilid ng kama at saglit na tinitigan ang homescreen ko.

Me and Lawson. Smilling widely and whole-heartedly on the picture. This is the last picture with him, when my 18th birthday.

My eyes became teary so I immediately stood up and don't let my tear to fall. Sakto naman ang pagkatakot ni Kent sa pinto ng kwarto kung nasaan ako, binuksan nito ang pinto at dinungaw lamang ang ulo niya.

Nakataas ang kilay nito habang nakatingin sa mukha ko. "Umagang umaga umiiyak ka, routine mo ba talaga 'yan tuwing umaga?"

Nagpakawala ako ng maliit na ngiti kasabay ng paghawi ng buhok ko. "Hindi ako umiyak..." nakuha ko pang tumanggi sakanya

Inirapan ako nito. "Sasampalin kita dyan eh, sinungaling 'to!" Doon lamang siya humakbang papasok ng kwarto at lumapit sa pwesto ko. "Ilang beses na akong nagtanong sa'yo kung ano o sino ang iniiyakan mo at hindi mo sinasagot. Baka naman ngayon sabihin mo na ang dahilan, beke nemen beh." He said with his sarcastic tone

I formed an apologetic smile, on that smile he already knew what does mean. Napabuga siya ng hangin kasabay ng pagangat ng dalawang kamay niya. "Alright, you won't tell it." Tumalikod na ito sa'kin at naglakad na palabas ng kwarto. "Ready na ang breakfast, tara lets na gurl."

Tumango ako kahit pa hindi niya ako nakikita. "Sige lalabas na ako, magaayos lang ako."

...

Nasa kalagitnaan palang kami sa pagkain ng almusal nang may kumatok sa pinto. Nagkatinginan kami ni Kent at kapwa nagtatanong ang mata namin kung may inaasahan ba kaming pumunta.

He groaned as he stood up. "Kaloka naman, pag hindi pogi 'to ha!"

Natawa na lamang ako at nagpatuloy sa pagkain. Narinig ko ang pagbukas ni Kent ng pinto at ang iritable niyang boses napalitan ng napakalambing.

So, it's probably handsome.

"Why are you still sitting here and not preparing for something important?"

I choked myself with the food in my mouth when I clearly heard Haru's strict voice at my back. Mabilis pa sa alas kuwarto ang pagtayo ko at hinarap siya, uminom muna ako ng tubig bago batiin ito.

I smiled shyly. "Good morning?"

He glared at me. "Did you forget what day today?"

I gulped nervously. Teka, ano nga ba? This isn't the first time he went here but he's not mad like this.

Tumagos ang mata ko mula sa likuran ni Haru at nakita doon si Gabrielle. Hindi lang 'to basta nakatayo, may nakasulat sa phone niya at pinagduduro niya ang nakasulat doon.

Nanliit ang mata ko para mabasa ng maayos 'yon.

God's death anniversary

My eyes widened. Oh shoot, ngayon pala 'yon!