Kimsin | Gay

10

Elimdeki telefonu döndürüp duruyordum. O gün konuşmamızdan sonra bir daha yazmamıştı; bense yazamamıştım. Ne diyecektim ki, onca dediği şeyden sonra? Hangi kelimem onun yüreğine su serperdi.

O kadar kalbini kırmıştım, ne diyecektim ki. Sinirle ofladım. Kafayı yiyecektim.

"Hakan!"

Adımı duymamla başımı kaldırdım. Kafeteryanın başında, adını unuttuğum çocuk bağırarak yanıma geliyordu. Nefes nefeseydi; yanıma geldiğinde derin bir nefes aldı.

"Alihanlar, sizinkilerle kavga ediyor."

Dediği şeyle hızla yerimden kalktım.

"Nerde?"

"Ağaçların orda."

Dediği şeyle hızla her zaman gittiğimiz ağaçların oraya doğru koştum. Bir bu eksikti zaten. Ağaçların oraya yaklaşınca küçük kalabalığı gördüm. Aman, biriniz ayırmaya çalışmayın amk.

Hızla kalabalığın arasına daldım. Birbirlerine girmişlerdi resmen. Hızla Yiğit'in yakasına yapışıp Sercan'ı ittim. Sercan bunu beklememiş olacak ki yere düştü. Bana sinirle baktı ve derin bir nefes aldı.

Yanımdaki Yiğit'e döndüm.

"İyi misin?"

Ağzındaki kanı sildi ve güldü.

"Her zaman, kardeşim."

Bana göz kırptı ve yerde yatan Sercan'a doğru gitti. Hızla Karan'a yumruğunu atmaya çalışan Alihan'ın yumruğunu tuttum. Bana döndü, siyah gözleri daha da koyulaşmış gibiydi. Hızlı hızlı nefes alıyordu.

"Sen karışma..."

Sert çıkan sesiyle ürperdim. Bir insanın ses tonu buz gibi olabilir miydi?

"Bu benimle onun arasında."

Gözüyle Karan'ı gösterdi, sonra kurtarmaya çalıştığı elini daha çok sıktım.

"Onunla ilgili her şey beni de ilgilendirir."

Yüzüme baktı; yüzünde hiçbir duygu yoktu. Sonra ağzından küçük bir kahkaha fırladı.

"Canını yakmak istemiyorum."

Bu sefer gülen taraf ben oldum.

"Ama ben istiyorum."

Tuttuğum eliyle beni kendine çekti; burun burunaydık resmen.

"İstediğin şeyler her zaman gerçekleşmez, bunu unutma."

Kolunu hızla benden çekti ve Karan'a son bir bakış atıp gitti.