Kimsin | Gay

26

Elimdeki pamuğu Alihan'ın dudağındaki yaraya bastırdım. Ağzından çıkan iniltiyle yüzümü buruşturdum.

"Acıttım mı?"

"Acımadı."

Gülerek söylediği şeyle dudağı acımış olacak ki yüzünü buruşturdu.

"Belli belli."

Dediğim şeyle omuz silkti. Dudağına son kez pamuğu bastırdım. Şu an evdeydik. Barda sevgili olduğumuzu açıkladığımızdan beri büyük bir sessizlik vardı; ikisi hâlâ tek kelime etmemişti.

Pamuğu sehpaya bırakmamla ikisinin şaşkın bakışları üzerimdeydi. Onlara bakmayıp masadaki çöpleri alıp mutfağa gittim.

Güneş kahve hazırlıyordu. Elimdekileri çöpe attım ve Güneş'e döndüm. O da bana bakıyordu.

"Sen ciddisin."

Gülerek dedim:

"Ciddiyim."

Elimi tuttu:

"Çok sevindim, Hakan."

Gülümsedim:

"Teşekkürler, yengeniştem."

Sonra ellerimi çekip yüzüne baktım:

"Sen çok şaşırmadın."

Bilmiş bir gülüş takındı:

"Anlamıştım diyelim."

Kaşlarımı çattım:

"Nasıl?"

"Bakışlarından hep bizim masaya bakıyordu. İlk başta Yağız'ı sinir etmek için baktığını düşündüm ama sonra sadece sana baktığını fark ettim. Bakışları sende değişiyordu."

Dediği şeyle yüzümdeki gülümseme daha da büyüdü.

"Desene, ben anlamadım."

Gülümsedi:

"Kondurtmadığınız için o bakışları yanlış anlıyorsunuz, ben de Yağız'ı anlamamıştım."

Birden gelen sesle ikimiz de o tarafa baktık ve salona doğru yürüdük.

"Bak, her şeye eyvallah ama sevgime tek laf etme, yoksa fena olur!"

Alihan, Yağız'ın yakasından tutmuş konuşuyordu. Yağız güldü:

"Yaa, çok merak ettim, ne olurmuş?"

Hızla yanlarına gittik. Güneş Yağız'ı, ben Alihan'ı tuttum.

"Sakin ol sevgilim."

Kulağına fısıldadım, bana baktı. Sonra hırsla ellerini çekip koltuğa oturdu. Yağız'ı gördüğümde onun da oturduğunu fark ettim.

"Biraz sakin mi olsanız? Eve konuşmak için geldik, birbirimizi öldürmek için değil."

"Sevgili arkadaşın sevgim hakkında atıp tutmazsa sakin sakin konuşuruz, gülüm."

Alihan'ın dedikleriyle Yiğit ve Yağız güldü.

"Komik mi?"

Alihan'ın sinirli sesiyle daha çok güldüler.

"Evet."

Yiğit'in sert sesiyle yerimde kıpraştım. Alihan derin bir nefes aldı. Yavaş yavaş sinirleniyordu.

"Bakın, sakin olun. Tamam, birbirinizi sevmiyorsunuz ama yine de birbirimizi kırmayalım."

Güneş'in dediği şeyle başımı salladım:

"Güneş haklı, biraz sakin olalım."

Derin bir nefes aldım:

"Biliyorum, şaşkınsınız. Ben de ilk zamanlar baya şaşırmıştım. Ama Alihan'ı tanıdıkça, onun sempatisine ve aşkına inandım. O, gerçekten düşündüğünüz kadar kötü biri değil."

İkisi de sadece bana bakıyordu.

"Bakın, size hemen 'alışın gelin, kucaklaşalım, mutlu aile tablosu oluşturalım' demiyorum. Sadece Alihan'ı dinleyin, anlamaya çalışın."

Alihan'ın elini tuttum:

"Sizde onun aşkına inanacaksınız."

Gülerek ve beklentiyle onlara baktım:

"Alihan'ın sevgisine güveniyor musun?"

Yiğit'in sorusuyla ikisinin de bakışlarını ona çevirdim. En azından anlamaya çalışıyorlardı.

"Evet, inanıyorum."

"Bu kadar güvenme."

Yağız'ın sözleriyle ona baktım:

"Nedenmiş?"

Alihan'ın sert sesiyle Yağız güldü:

"Çünkü daha birkaç ay önce beni kışkırtmak için Güneş'e yavşadın. Şimdi ne malum arkadaşımı gerçekten seviyorsun? Hepsi yalansa..."

Yerimde kıpraştım. Alihan tam tekrar ayağa kalkıyordu ki elimle onu durdurdum:

"Yağız, saçmalıyorsun."

Bakıșları bana döndü.

"Saçmalamıyorum, sadece gerçekleri söylüyorum. Bu adam bizden nefret ediyor, şimdi de gelmiş seni sevdiğini söylüyor!"

Bağırarak konuşmasıyla Alihan yerinde dikleşti:

"Bağırma lan!"

"Sanane lan! Sen kimsin de bize karışıyorsun?"

Alihan sinirle nefes verdi:

"Sırf Hakan'ın arkadaşlarısınız diye kendimi tutuyorum sabahtan beri, o yüzden sabrımı daha fazla sınama."

Yiğit alayla güldü:

"Rahatsız oluyorsan siktir git o zaman."

Derin bir nefes aldım:

"Hadi Alihan, gidiyoruz."

Bunu dememle Güneş yanıma geldi:

"Hakan, önce bir sakin olalım. Onlar şaşkın oldukları için saçmalıyorlar, böyle kırgın ve kızgın ayrılmayın."

Başımı hayır anlamında salladım:

"En iyisi gidelim, yoksa daha çok birbirimizi kıracağım."

"Yanlış yapıyorsun, çok pişman olacaksın."

Alihan'ın elini tuttum ve onlara baktım:

"Kimin pişman olacağını göreceğiz."