Kimsin | Gay

18

Alihan'dan

Nefes almamla burnuma gelen kokuyla güldüm ve yanımdaki bedene daha çok sokuldum. Sonra aklıma gelen dün geceki olayla önce yüzüm düştü ama sonra beni eve getirmesi, giydirmesi, sarılıp uyumamız aklıma gelince güldüm. Hakan beni ne kadar kırarsa kırsın, küçük bir şeyde onu hemen affederim zaten.

Hem dün geceyi boş ver, şuna yanımda yaa. Yemişin dün akşamını. Şuan kollarında uyuyorum yaa, o bana yeter.

Burnumu boynuna sürttüm. Hafifçe kıpraştı ve ağzından şirin mırıltılar çıktı. Güldüm ve aynı şeyi tekrarladım.

"Yapma..."

Dediği şeyle dondum. Uyanık değilken konulmuştu. Acaba beni kim sanıyordu? Düşündüğüm şeyle bütün bedenim kasıldı. Şuan belki de beni bir kız sanıyordu. Tam doğrulacaktım ki, dediği şeyle küçük çaplı bir kalp krizi geçirdim.

"Nefes al, Alihan."

Nefesimi tutuğumu bile anlamamıştım. Beni biliyordu, Alihan olduğumu bildiği halde beni terslememişti. İte de bilirdi ama itmedi.

Tekrar burnumu boynuna sürttüm. O sinirli homurdanmasını tekrar duymak istiyordum.

"Ali......Han, seni tekmeleyip yataktan fırlatmamı istemiyorsan rahat dur."

Homurdanarak dediği şeye güldüm. O ise gözünü dahi açmadan bana arkasını dönüp yastığına sarıldı.
Niye arkanı döndün ki, sen? Şimdi ne güzel öyle, kafam boynunda, ben kokunla mest olmuş bir şekilde duruyorduk.

Alihan'ın düzenli nefes alışlarından tekrar uyuduğunu anladım. Yataktan doğruldum ve ayağa kalktım. Yerdeki pantolonumu giydim ama tişörtümü çıkarmadım. Hakan'ın tişörtünü burada bırakmak istemiyordum. Hem ben giydim, artık benimdir. Komodindeki telefonunu alıp ona doğru gittim. Yatağın yanına çömeldim.

Saçları yüzüne düşmüş, yastığa sarıldığı için dudakları şişkin duruyordu. Manzara da manzaraydı ha.

Elim saçlarına gitti, alnına düşmüş saçları geriye attım. Yanağını uyandırmamaya dikkat ederek okşadım. Şuna o kadar öpülesiydi ki.

"O kadar güzelsin ki... güzelliğin beni deli ediyor, gülüm."

Homurdandı ve yastığına daha çok sarıldı. Ona son kez bakıp yavaşça evden çıkmaya başladım. Saat daha 5'ti ama belki de biri uyanıktır.

Kimseye görünmeden çıktım ve eve doğru yürümeye başladım. Sabah uyandığım an, aklıma geldikçe yüzümdeki gülümseme büyüyordu.

Önümdeki sandalyenin birden çekilmesiyle kafamı kaldırmadım. Sercan, nefes nefese kalmış bir şekilde karşımda oturuyordu.

"Ne oldu?"

Endişeli sesimle bana doğru eğildi.

"Dün akşam kimin evinde sızdın lan, sen?"

Dediği şeyle kaşlarımı çattım.

"Kimsenin evinde sızmadım, kendi evime gittim."

İnanmıyormuş gibi bana bir bakış attı.

"Siktir lan oradan!"

Elinde telefonunu çıkardı ve bana ekranı gösterdi.

"Sana dün gece eve vardın mı yazım? Sen bana..."

Eliyle ekranı gösterdi, sonra da güldü.

"Ulan, bana! Eve vardım, şimdi de uyuyacağım, iyi geceler kardeşim."

Sonra gözlerini kocaman açtı.

"Ulan, bana küfür etmedin, rapor verdin ne yapacağını söyledin, sonra da 'kardeşim' dedin lan!"

Sonra sandalyede geriye doğru kendini attı.

"Ulan, heyecandan uyuyamadım. Kardeşim demen büyük heyecan yaptı lan, bende."

Elimle kafasına vurdum.

"Abartma, Sercan."

Başını ovdu ve bana kötü bakışlar attı, sonra da sinsice güldü.

"Kimin evinde kaldın lan? Vallahi dün geceden beri heyecandan uyuyamadım."

Ona göz devirdim ve kahvemden bir yudum aldım. Hakan'ın masamıza doğru gelmesiyle göz ucuyla ona baktım.

"Söylesen ölür müsün? Kimleydin lan?"

Hakan yanımızdan geçip gidecekken, Sercan'ın dediği şeyle adımları yavaşladı. Bizi dinlemeye çalışmasına güldüm. Masamızın yanından geçen çocuğu durdurmuş, ona bir şeyler diyordu ama gözü bendeydi.

"Özel biriyleydim, Sercan."

Dediğim şeyle dudağı hafif kıvrıldı ama sonra eski halini aldı.

"Harika bir geceydi, asla unutmayacağım anlardı."

Dediğim şeyle bana döndü, göz göze gelmemizle ona güldüm ve kırptım. Bana baktı, baktı, sonra da yanakları al al olmuş şekilde yanımızdan geçip Yağız'lara doğru yürümeye başladı.

O az önce utanmış mıydı? Her şeye utanmayan herif, iki lafıma kızarmıştı. Sercan'ın soru yağmurunu dinlemeden, önümdeki kızarmış çocuğa baktım.

Fazla tatlıydı bee!