[ Zawgyi ]
ရံုးပိတ္ရက္ျဖစ္သည့္တိုင္ ပိတ္ရက္တိုင္း ခ်စ္လွစြာေသာအဘြားေပးေတြ့သည့္ လူေတြကို သြားေတြ့ရသည္။
ယေန့လည္း တစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်ိန္းထားေသးျပန္သည္။
အခုဆို သူေတြ့ခဲ့တာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရိွေနမွန္းေတာင္ Mark မသိေတာ့ဘူး။ ၾကည့္ရတာ သူအိမ္ေထာင္မက်မခ်င္း ဒီကမ႓ာေပၚက မိန္းကေလးေတြအကုန္လံုးနဲ႔မ်ား ေတြ့ေပးဖို႔ စီစဥ္ထားသလား။
သူ႔အျဖစ္က ဖိနပ္ပိုင္ရွင္ စင္ဒရဲလားကို တစ္ႏိုင္ငံလံုးလိုက္ရွာတဲ့ မင္းသားထက္ ဆိုးေနေလသည္။ ဒီတိုင္း သူႀကိဳက္ေနတဲ့သူရိွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူနဲ႔ပဲ ခ်က္ခ်င္းလက္ထပ္ေပးပါဆိုၿပီး LeeHaechan နဲ႔ ေစ့စပ္ေပးခိုင္းလိုက္ရမလား။
ဒါေပမဲ့ LeeHaechan က သူ႔ကိုဘယ္လိုသေဘာထားလဲလည္းမသိေတာ့ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလို ျပန္ေပးဆြဲၿပီး ငါ့ကိုလက္မထပ္ရင္ဘာလုပ္မယ္ ညာလုပ္မယ္ဆိုၿပီး လူၾကမ္းႀကီးပဲလုပ္လိုက္ရမလား။
အေတြးထဲ ပတ္ခ်ာလည္ေနရင္း Mark ဆံပင္ေတြကို ဆြဲဖြလိုက္မိသည္။
ေသေသသပ္သပ္ၿဖီးလိမ္းထားသည့္ ဆံပင္ေတြဟာ အခုေတာ့ ပြရႈပ္သြားေခ်ၿပီ။
စိတ္ရႈပ္ေနေပမဲ့ အဘြားရဲ့ တစ္ခ်က္လႊတ္ ရာဇသံကလည္းရိွေသးေတာ့ Mark က ကုတ္အက်ႌကိုဆြဲကာ အျပင္သို႔ထြက္လာခဲ့ေတာ့သည္။
ေဆာင္းတြင္းကုန္ေတာ့မည္ျဖစ္တာေၾကာင့္ အမ်ားႀကီးေအးမေနေတာ့ေပမဲ့လည္း တခ်ိဳ႕လမ္းမေပၚတြင္ ႏွင္းမႈန္ႏွင္းဖြားေလးေတြက က်ေနစၿမဲ ။
တကယ္ေတာ့ ေဆာင္းတြင္း မနက္ပိုင္းက လွပလြန္းလွပါသည္။
အျဖဴေရာင္ႏွင္းအစိုင္အခဲေတြႏွင့္ ႏွင္းပြင့္ေလးေတြသည္ သဘာ၀က ဖန္တီးထားေသာ အလွအပေတြသာ။
Cafe ကို ၀င္ေတာ့ တံခါးက ေခါင္းေလာင္းသံက အခ်က္ေပးစြာ ျမည္ဟည္းသည္။
Coffee သိပ္မေသာက္ျဖစ္တာမို႔ ေခ်ာကလက္ပူပူေလးသာမွာျဖစ္ပါသည္။
Cafe ဆိုင္မႈထိုင္ၿပီး အေရ႔ွက ေခ်ာကလက္ပူပူေလးတစ္ခြက္နဲ႔အတူ ဆိုင္အျပင္ကို ေငးရတာကလည္း ခံစားခ်က္တစ္မ်ိဳးပင္။
" LeeMark .. ဟုတ္တယ္မလားဟဲ့ "
ဆိုင္အျပင္ကိုေငးေနတုန္း ရုတ္တရက္လက္ေမာင္းကို ေျဖာင္းခနဲလာရိုက္သည့္ လူတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ သူစိတ္အခ်ဥ္ေပါက္သြားသည္။
သူမ်ားတကာ သဘာ၀အလွအပေလးေတြခံစားေနတာကို အားႀကီးနဲ႔ မေျပာမဆို လာရိုက္သည္။
