Hava fazlasıyla soğuktu zaten... ben daha da soğuktum herkese karşı , özelliklede ona karşı. Neden mi?
çünkü;
oydu , bana hayatın bu kadar acımasız olduğunu öğreten. oydu , iyi dediklerimin aslında hiç de iyi olmadıklarını gösteren . oydu, ben bili...
İyi okumalar, vote atmayı unutmayın belki uzun olmaz o kadar ancak yarında atmaya çalışacağım için ikisi birbirini tamamlar...
Çok gerekmedikçe duyuru yapmayacağım, Bölümler iki günde bir geliyor genelde... Çok dersim varsa birazcık geç atmak gibi bir durumum olabilir . Yorum yapmayı da unutmayın...
Başlayalım bakalım...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Hala zorlanıyordum nefes alırken. Hala yaşamaya zorlanıyordum , her zaman zorlanmıştım ama sanki bu bir başkaydı.
Suçluydu o. Her dakika kendimi avutuyordum . Aslan babamı vurmuştu . Terörist olmasına rağmen babamı vurmuştu . O'nu tabi ki suçlamıyordum ama onun gözünün içine nasıl bakacaktım. Bakamıyordum da zaten . Cenaze olmuş , bitmiş ve defin etmiştik. Varlığı vardı onun , varlığı bile bir şey ifade ediyordu . Annemin yaşadığını bilmiyordum bile , görmemiştim zaten. Eski olsa da eşinin , kızının babasının cenazesine gelir diye düşünmüştüm . Yazmıştım ona ancak mesajlarım gitmiyordu uzun zamandır . Ben yine de belki dedim . Belki kızını unutmamıştır , belki hala bir umut vardır , belki affetmemi ister , belki beni hatırlar dedim . O an yine keşke ve belki kelimelerinin eline düştüğümü fark ettim .
Sıcak basmıştı . Camı açmam ile saçlarım arkaya doğru savruldu ve yüzüm iyice ortaya çıktı . Zaten bakmamak için tüm yol boyunca çaba gösteriyordum ve bu yaptığım daha kolaya kaçmamı sağlamıştı .
Yüzüme gelen soğuk hava hoşuma gitmişti. Camın kapanması ile yüzümü buruşturup soluma döndüm . Göz göze geldik , ve ben sadece sustum . Konuşmayı unutmuş gibi sustum.
"Hasta olursun ." niye düşünüyorsun ki beni ? Oysa ben onun gözüne bakmaya bile tenezzül edemiyordum.
"Olmam hasta falan , açmak istiyorum." Önüne döndü bakışlarını ileri doğru götürüp başını 'bu olmamış' der gibi salladı .
Olmadım aynen paşam.
"Olmaz , ben açmıyorum," dedi ve önüne döndü . Daha da konuşmadık .
...
Bir sarsıntı ile gözlerimi açtım . Havadaydım , anlayamadan derin bir uyku ile gözlerimi kapattım .
Uyandığımda yatağımdaydım . Ah canım yatağım! Ellerimi anın verdiği hareket ile gözlerime götürüp ovaladım. Lavaboya girdim ve ihtiyaçlarımı karşılayıp çıktım. Çıkarken ayna da dikkatimi 'moraran' boynum çekti . Aklıma yine o olaylar gelince istemsiz içim üşüdü . Gözlerimden bir damla düştü. Aklım kendini kaybetti . Kalbim sıkıştı. Ölmedim ama öldürdüm.
Hastaneden uyandıktan sonra defineye kadar yüzünü hiç görmedim . Görmemek daha ağır basmıştı . Duygularımın , gençliğimin , masumluğumun katili görmek istememiştim . Yüzümdeki ıslaklık ile tekrar yıkadım. Sonra ise adımlarımı dışarı sürdüm .
