ရုတ်တရက် ညနေကဆိုင်ပိုင်ရှင် လာ follow တာမလို့ ကြောင်တောင်သွားသည်။ Minhyungနဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖူးပြီး ကျွန်တော်လဲ မျက်မှန်းတန်းဖူးတဲ့သူမလို့ မသိချင်ယောင်လဲ ဆောင်လိူ့ကမရတာနဲ့ ပြန်ပြီး follow ပေးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ စကားက လာပြောသေးသည်။
တော်သေးတာပေါ့ password ပြောင်းထားတော့ Minhyung မမြင်သေးတာ။ သူ့စကားကို ပြန်မဖြေပဲအဲ့နားတင်ရပ်လိုက်ပြီးတော့ ignore chatထဲထည့်လိုက်သည်။
"Sorry ပါ"
ကျွန်တော်က နားအေးပါးအေးပဲနေချင်တာမလို့ Minhyung မမြင်ခင်ကတည်းက တချို့အရာတွေဆို ကြိုကာကွယ်ထားလိုက်သည်။
ဒီအကိုရဲ့ မရိုးသားတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော် နည်းနည်းတော့ ရိပ်မိခဲ့သည်။
ကျွန်တော်အောက်ထပ်မှာ ဓာတ်ပုံရိုက်နေတုန်းသူကအပေါ်ကနေကြည့်နေတာကိုတွေ့လိုက်သေးသည်။ပြီးတော့ Minhyung ဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့အချိန် ခဏခဏ လှမ်းကြည့်တာတွေကို သတိထားမိသည်။
"ရှေ့ဆက်တိုးမလာခင် အကုန်တားပစ်လိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်" လို့ ပဲတွေးလိုက်မိသည်။
ခဏနေတော့ Minhyung ဖုန်းဆက်လာသည်။
"အင်း ပြော"
"ကိုယ့်ကို passwordတွေပြန်ပေးဦး"
"အင်း"
"ကိုယ့်ဟာတွေက အရင်တိုင်းပဲ"
"အင်း"
ဒီလိုမျိုးကိစ္စတွေကို ငြီးငွေ့ပေမဲ့မလွန်ဆန်နိုင်သေးတာမလို့ အကုန်ပြောပြလိုက်သည်။
"ကိုယ့်ကို ငြိုငြင်နေပြီလားဟင်"
"ဘာလို့"
"ဒီလိုတွေလုပ်နေလို့လေ"
"အော် အဆင်ပြေနေပါသေးတယ်"
"အဆင်မပြေတော့ရင် ကိုယ့်ကိုထားခဲ့မှာလား"
"...."
တကယ်ပဲ အဆင်မပြေတော့ရင် ကျွန်တော်ထားခဲ့နိုင်သည်။ဒါပေမဲ့ အခုချိန်ထိတော့ ကျွန်တော်ချစ်နေဆဲမလို့ အဆင်ပြေနေပါသေးသည်။
"ထားလိုက်ပါတော့ မဖြေချင်တော့ရင်"
"အင်း"
