𝐎ℕ𝐂𝔼 𝐀𝔾𝐀𝕀𝐍 | 𝕋𝐀𝔼𝐊𝕆𝐎𝕂 √

✿ 08 ✿

මම මෝඩයෙක් වගේ කාමරේ හැමතැනම බැලුවා. ජන්කුක්...මගෙ ජන්කුක් ආපහු ඇවිල්ල ද බැලුවා. කර්ට්න් අතරින් වැටෙන ඉර එළිය මගේ ඇස් වලට වදිද්දී මගේ ඔලුව රිදෙන්න ගත්තා. නැහැ.. ! ඒ පාලුවට ගිය කාමරේ මීට අවුරුදු දෙකකට කලින් ඉඳන් හැමදාමත් වගේ මන් විතරක් තනියම.

මම මටම සරදමට වගේ හිනා වුනේ මට හිතෙන සිතුවිලි....ඒවා තනිකරම මගේ මනසෙ නිර්මාණය වෙන දේවල් , මට පේන හීන විතරක් නිසා. මට දැනුනා මගේ ඇස් වලට කදුළු උනනවා. ඒත් මේ වෙලාවෙ මම ඒ කදුළු පිටතට එන්න නොදි තද කරගත්තෙ උදේ පාන්දර ම අඩන්න ඕන වුනේ නැති නිසා.

අවුරුදු දෙකක් පුරාවට ම මම යම් තරමකට හරි සැනසුනේ ඒ සිතුවිලි වලදි මාත් එක්ක ඉන්න ජන්කුක් නිසා. මට දැනෙනවා තවමත් ජන්කුක් මාත් එක්කම ඉන්නව කියලත්. ඒත් මෙහෙම දිගටම ගිහින් මට පිස්සු හැදේවිද කියලත් මට බයක් දැනුනා.

වොෂ් රූම් එකට ගිහින් කණ්නාඩියෙන් බැලුවම දැක්කේ මගේ මූණ ඉදිමිල වගේ වෙලා. ඊයේ හවස් වරුවම කළේ මම අඬාපු එකනේ. හොට් වෝටර් වලින් මුහුණ තවාගත්තෙ ඒකෙන්වත් ටිකක් අඩුවෙයි කියල හිතලා. මොකද මට ඔම්මලගෙ ගෙදර යද්දි මූණ එල්ලන් යන්න හිත දුන්නෙ නෑ.

ජන්කුක්ගේ ඔම්මලා වුනාට ඒ මගේම ඔම්මයි අප්පයි වගේ. එයාලත් ජන්කුක්ගේ මරණින් පස්සෙ ගොඩක් විඳෙව්වා. මොකද
ඒ එයාලගේ එකම දරුවා. මමත් දුකෙන් කියල පෙන්නුවොත් එයාලට තවත් වේදනාවක් විතරයි මම දෙන්නෙ.

ඉක්මනට ලෑස්ති වුනු මම මේ ගෙදරින් පිටත් වෙන්න කලින් , ආපහු වතාවක් හැරිලා ඒ හැමදේම මනසේ සටහන් කරගත්තා. අවුරුදු හතරකට කලින් , වෙඩින් එකට පස්සෙ ජන්කුක් එක්ක මම පළවෙනිම වතාවට මේ ගෙදරට අඩිය තියපු වෙලේ ඉඳන් දෙයක්ම.. ඇස් දෙක පියන් මොහොතක් මෙනෙහි කරපු මම හොද හුස්මක් අරන් සාලේ එල්ලලා තිබුණ ජන්කුක් හිනාවෙලා බලන් ඉන්න ෆොටෝ එකට හිනා වුන මම ගෙදරින් එලියට බැස්සා.

හිම වැටෙන එක තරමක් අඩු වෙලා තිබුණෙ දෙසැම්බර් වල හිම වැටෙන දවස් කීපය ඉවර වෙමින් යන නිසා වෙන්නැති. ආපහු වතාවක් ජනවාරි වල තදටම හිම වැටෙයි.