Enfettered

8

Sab

After that incident, Ian became extra careful. Isa pa, alam na rin naman ng mga kaibigan at kaklase namin na kami na. Good thing nobody suspected me of being pregnant, akala nila I had an injury kaya may dugo. Only Paulo and Jun knows kasi nga kasama namin sila sa ospital.

Paulo's really mad at Ian good thing nakinig sa akin si Paulo and he becomes amenable.

"Beb."

"Ian ha."

"Alam naman na nilang lahat ah bakit ayaw mo pa din ako tawaging Beb??!"

"Makulit ka."

"Beb naman."

"Tigil tigilan mo nga ako Adrianno."

"Beb naman eh."

Pinitik ko na lang napakakulit talaga neto. We've been very okay, kahit tahimik sa akin si Daddy, hindi na sya nagagalit. Kahit hindi nya ako kinakausap, he sees to it na kumakain ako. I can even catch him talking to Myelle and asking Myelle what is she cooking for me. He even asks Ate what supplements should I take. He calls Kaia to make her buy my baby good sets of clothes in the US. And most of all, hindi na nya laging kinakampihan si Ada. Hindi man ako kinakausap ni Daddy alam kong okay na sya.

Mommy's excited. Lagi lagi syang may binibiling gamit ni baby. Alam kong mabait ang Mommy ko pero hindi ko inakala na ganitong kabait. Like she'd always check on me and make sure I am okay.

Ian can come to our house, he actually brings me home always and my parents seems to be okay with it. Nakakalabas din naman kami paminsan-minsan, basta ipinagpapaalam nya ako kay Mommy.

"Mommy, andito na po si Ian."

"Mag-ingat kayo lalo ka na Sab."

"Yes Mommy."

"Sab ha."

"Yes Mommy, I promise."

Mommy smiled.

"Saan tayo Beb?"

"Sabi mo gusto mong umikot sa mall?"

"Oonga."

"Edi punta tayo sa mall, ibili natin si baby ng gamit."

"Ian, andami na nabili ni Mommy eh."

"Pero tayo wala pa."

I smiled. Sa totoo lang ayaw ko naman na gumastos itong si Ian kaya lang ano magagawa ko? Ayaw ko namang magtampo na naman sya dahil ayaw nyang tinitipid ko ang pagbubuntis ko.

"Beb, pwede ba tayo sumakay dun sa bus na hindi aircon?"

"Ha? Bakit?"

"Eh hindi pa ako nakasakay doon eh."

"Beb, di pwede!"

"Bakit naman!"

"Hindi na dapat tayo nagcocommute ng ganon tsaka ang alam mo namang commute taxi at uber eh."

"Grabe! eh diba nagsasakay tayo ng jeep and tricyle noon."

"Oonga pero iba na ngayon. Dapat atleast taxi."

"Ih! Gusto ko nga sumakay doon sa hindi airconditioned na bus."

"Ano bang meron Beb?"

"Kasi baka hindi na ako makasakay dun."

"Aii nako Beb, napakawirdo mo magbuntis ha!"

"Sige na Beb, habang di pa malaki tyan ko tsaka habang di pa ako nanganganak."

Ian sighed.

"Gusto mo ba punta tayo sa Quiapo? Sakay tayo dun sa bus na hindi aircon. Pero maguber na tayo papunta mall ha?"

I smiled.

"Okay, Beb."

I'd like to try riding in this bus so when the time comes and we need to cut off our expenses, I know already how to ride on this. Marunong naman na ako magtrain, mag tricycle and magjeep. I just want to be ready for the choices I'd make.

The ride was fun but Ian won't let me ride in that again. Papunta sa mall, naguber na kami.

"Beb, tama na. Andami na talagang gamit ni Baby, may pinamili din si Kaia sa States."

"Pero Beb."

"Beb, ang pagipunan natin yung future, yung school, bahay, panganganak ko at yung iba pang expenses natin sa mga sususunod na buwan."

"Beb, yung kasal di mo nasali."

"Hindi pa tayo pwedeng ikasal, minor pa ako."

"Pero..."

"Dadating din tayo dun, kahit simpleng kasal, hindi natin kailangan ng malakihang gastos."

"Pero Beb."

"Beb, tsaka na lang yan, kapag ready na tayo."

"Basta magpapakasal tayo ha Beb?"

I laughed!

"Tigilan mo nga ako Adrianno, parang sa lagay ikaw pa lugi! Ikaw ba nabuntis?!"

Ian changed his mood.

"Oi, Beb."

Wow, nagtampo talaga.

"Beb..."

"Beb naman eh."

At dahil nagtampo si Ian, I will do magic that he could never resist.

Umupo ako sa isang tabi at umiyak and Ian panickly came to aid.

"Beb, Beb please. Sorry na, sorry, hindi na. Sorry. Wag ka na umiyak."

Umiyak pa din ako kasi aside from the fact na nagbaligtad na ang mundo, wala lang, gusto ko lang umiyak.

"Beb, Beb naman oh. Tama na, hindi naman maganda yung umiiyak ka."

"Beb, please?"

I tried stopping.

"Sorry na, sorry na talaga Beb, wag ka na iiyak."

I smiled. Ang dalas na ng mood swings ko kasabay pa nung toyo, buti na lang talaga napagpapasensyahan ako neto ni Ian.

After running some errands and a little shopping for our little one, nag-aya ako na doon na muna kami sa apartment nya. We stayed there for a while while I eat my so loved takoyaki.

"Beb, six na pala, tara na hahatid na kita?"

"Ihahatid?"

"Oo, halika na."

"Saan?"

"Sa bahay nyo."

"Pinapaalis mo na ako?"

"Beb, hindi! Baka lang gabihin tayo."

"Hindi eh, pinapaalis mo ako eh!"

"Beb!"

"May babae ka ba ha? May papupuntahin ka dito o hindi pupuntahan mo no?"

"Beb naman!"

I laughed. Hindi ko na napigilan kasi nafufrustrate na talaga sa akin si Ian!

"Nagpaalam ako kay Mommy na dito muna ako matutulog."

"Haiii Beb, wag ganon."

"Takot ka?"

Ian hugged me.

"Pumayag talaga sila Beb?"

"Mejo."

"Beb!"

"Joke lang, syempre pumayag sila. Ngayon pa ba naman sila hindi papayag eh buo na to."

Ian hugged me tighter.

"Love you so much Beb."

"I love you too Ian, please don't break me."

"I won't, I promise."

That promise I will keep in my heart, I wish he would be really doing this.