ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΗ ΚΑΥΛΑ

Κεφάλαιο 5ο

Μετά από λίγο κατάφερα να της μιλήσω εφόσον τα νεύρα μου ήταν πιο έντονα από την αμηχανία μου.

«Ωραία και; Αν παρατηρούσες λίγο περισσότερο τις κινήσεις μας θα έβλεπες ότι ήμουν αντίθετη σε αυτό, έφυγα μπήκα μέσα, και του είπα να μη το ξανά επαναλάβει.» Απάντησα εγώ εκνευρισμένη.
«Ναι! Έτσι ακριβώς! Γιατί το κάνεις αυτό; Σε έχει δασκαλέψει η Θεια σου να μας κάνεις άνω κάτω; Για να μας εκδικηθεί για την αδερφή της;»

Πραγματικά αν δεν ήταν πιο μεγάλη θα της είχα χώσει ήδη ένα μπουκέτο!

Μετά την έντονη συζήτηση μου με την Αθηνά ανέβηκα επάνω στο δωμάτιο μου για να ετοιμάσω τις βαλίτσες. Ήθελα το αργότερο μέχρι το βράδυ να ξεκουμπιστώ από εκεί μέσα.

«Δέσποινα;» Είπε ο Γιώργος μόλις μπήκε στο δωμάτιο μου και με είδε με τα ρούχα στο χέρι.
«Τιι;» Είπα εγώ νευριασμένα καθώς τοποθετούσα τα ρούχα στη βαλίτσα.
«Που πας;» Με ρώτησε κλείνοντας την πόρτα πίσω του.
«Φεύγω!»
«Φεύγεις;» Είπε χάνοντας τη γη κάτω από τα πόδια του.
«Ναιι!»
«Γιατί; Έχει να κάνει με αυτό που έγινε χθες; Ήρθα να σου πω σορρι για τη συμπεριφορά μου. Ήμουν πιωμένος δεν ήξερα τι έκανα.»
«Δεν έχει να κάνει με εσένα Γιώργο! Εσύ είσαι το τελευταίο πράγμα στην απόφαση μου.» Είπα κατεβάζοντας την βαλίτσα από το κρεβάτι.
«Τότε τι;»
«Η μάνα σου!» Φώναξα εγώ με φανερή οργή.
«Τι έγινε; Σου έκανε τίποτα;»
«Ναιι! Νομίζει ότι είμαι εδώ μόνο και μόνο για την περιουσία του πατέρα μας και θέλω να σας διαλύσω. Μας είδε χθες Γιώργο. Αυτό τη φούντωσε πιο πολύ.»
«Τι;» Είπε εκείνος λουσμένος από κρύο ιδρώτα.
«Ναιι.»
«Περίμενε μια στιγμή...» Είπε και έφυγε φουριόζος για την κουζίνα.

«Αγόρι μου;» Είπε η Αθηνά μόλις τον είδε να μπαίνει μέσα καθώς μαγείρευε. «Τι ψάχνεις;»
«Εσένα.» Είπε με γυρισμένο το μάτι καθώς την πλησίαζε.
«Εμένα;» Ρώτησε εκείνη καθώς ανακάτευε τη κουτάλα στο πιλάφι.
«Ναιι! Τι ήταν αυτές οι μαλακίες που έλεγε στην Δέσποινα; Τι θέλεις δηλαδή; Να το μάθει ο πατέρας και να γίνει άλλος ένας μεγαλύτερος χαμός;»
«Στα πρόλαβε κιόλας;» Ρώτησε εκείνη αφήνοντας την κουτάλα με νευρα από τα χέρια της.
«Τι περίμενες ότι δεν θα το μάθαινα; Είναι πάνω και ετοιμάζει τις βαλίτσες της. Δεν ξέρω τι σκατά έχεις μέσα στο κεφάλι σου αλλά θα ανέβεις πάνω αυτή τη στιγμή και θα ζητήσεις συγγνώμη. Πριν έρθει ο πατέρας και γίνει μεγαλύτερος χαμός!»
«Ναιι...» Εκανε εκείνη ειρωνικά.
«Δέσποινα! Έλα λίγο!» Είπε ο Γιώργος όταν με άκουσε να κατεβαίνω τη σκάλα.
«Τι;» Είπα μπαίνοντας στη κουζίνα και κοιτώντας με ενοχλημένο ύφος την Αθηνά.
«Η μάνα μου έχει να σου πει κάτι.» Είπε κάνοντας της νόημα να μου ζητήσει συγγνώμη.
«Ναι...» είπε εκείνη προσπαθώντας να απολογηθεί. «Συγγνώμη για πριν. Η συμπεριφορά μου ήταν κάπως απαράδεκτη.»
«Ωραία...» Είπε ο Γιώργος γυρνώντας το βλέμμα του σε εμένα. «Ελπίζω μετά από αυτό να μη φύγεις. Ο πατέρας μας θα πειραχτεί παρά πολύ.»
«Ναι... η αλήθεια είναι ότι μια συγγνώμη δεν λύνει τα πράγματα. Αλλά θα σας αναγκάσω να με ανεχτείτε για λίγο ακόμα. Για τον πατέρα μου!»
«Την ακούς;» Είπε η Αθηνά μόλις ανέβηκα επάνω. «Αυτή είναι η αδερφή σου.» Βγηκε από την κουζίνα κοιτώντας τη σκάλα με μίσος. «Θα σου δείξω εγώ ποια είναι η Αθηνά! Νομίζεις ότι θα τη γλυτώσεις;»
«Μάνα! Μαζέψου!» Είπε ο Γιώργος με θυμό.
«Σε έχει βάλει και σένα στο βρακί της όπως τον πατέρα σου;»
«Δεν ξέρω τι έχεις πάθει! Αλλά δεν σε αναγνωρίζω πλέον!»