ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΗ ΚΑΥΛΑ

Κεφάλαιο 27ο (ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ)

«Τιιιι;» Φώναξα σοκαρισμένη.
«Είχα καταλάβει πως ήταν κάποιος που γνώριζα. Κάποιος που ήξερε καλά την επιχείρηση αλλά ποτέ δεν πήγε το μυαλό μου.»
«Πως το κατάλαβες;»
«Στην αρχή ήμουν μόνο στην ασφάλεια μιας οικογένειας, και της... "γυναίκας" του αφεντικού. Αλλά μετά από καιρό με έπρηζε ένας που συνεργαζόταν μαζί της. Έλεγε πως ήταν η ευκαιρία μου και το αφεντικό ήξερε από πρώτο χέρι ότι αν χρησιμοποιούσα τα φορτηγά της επιχείρησης για τη μεταφορά δεν θα καταλάβαινε κανείς τίποτα. Ο πατέρας μου είναι από τα πρώτα ονόματα στην αγορά. Ειλικρινείς και τίμιος. Έτσι ούτε και οι μπάτσοι θα έκαναν ποτέ κάποιο έλεγχο. Και έτσι ακριβώς έγινε. Στην αρχή ήμουν διστακτικός αλλά όταν ακουσα για τα λεφτά ήταν μεγάλος πειρασμός. Και είπα το «ναι». Μετά υπήρχαν κάποια περίεργα περιστατικά. Κάποιες φορές αρνιόμουν να κάνω τις μεταφορές γιατί τάχα μου μπορεί να έπαιρνε χαμπάρι κάποιος από το εργοστάσιο και ήξεραν από πρώτο χέρι ότι εκείνη την μέρα το πεδίο ήταν ελεύθερο. Ήταν κάποιος που ήταν μέσα στην επιχείρηση και την γνώριζε από πρώτο χέρι. Που να φανταστώ όμως ότι ήταν τόσο στενό.»
«Κι όταν τη γνωρισα ρε γαμωτο μου φάνηκε τόσο καλή.»
«Κι ο πατέρας το ίδιο θα έλεγε.»

...

Εκείνο το απόγευμα ήμασταν στο εξωχικό της θείας απέναντι από την θάλασσα. Ήταν ήσυχο μέρος, και οι γείτονες βρισκόταν σε απόσταση. Ούτε φασαρίες ούτε τίποτα. Καθόμουν στον κηπο πίνοντας μοχιτο φράουλα.

«Για σενα είναι η ζωή.» Είπε ο Γιώργος μόλις με είδε και έκατσε απέναντι μου.
«Προσπαθώ να χαλαρώσω για το βράδυ.»
«Σε κλαμπ θα πάμε όχι σε γαμο.»
«Δεν έχει σημασία. Ξέρεις πόσα αρνητικά vibes έλαβα τον τελευταίο καιρό;»
«Μήπως να μείνουμε σπίτι;»
«Δεν υπάρχει περίπτωση.»

Άπλωσε τα πόδια του πάνω στο τραπέζι κι άναψε τσιγάρο.

«Πόσο γάμησε αυτό το καλοκαίρι; Μου φάνηκε αιώνας με όσα συνέβησαν. Πρώτη φορά μου φαίνεται να έχει μεγάλη διάρκεια κάτι που γουστάρω τόσο πολύ.»
«Κι υπεύθυνος για αυτό είμαι εγώ.»
«Θα ήμουν μεγάλη ψεύτρα αν έλεγα το αντίθετο.» Έμπλεξα το πόδι μου στα δικά του.
«Τουλάχιστον το παραδέχεσαι.» Μου το χάιδεψε με το χέρι του. «Στην αρχή όταν τα έμαθες όλα για μένα νόμιζα ότι με μισούσες. Δεν θα φανταζόμουν ποτέ ότι θα έφτανε αυτή
η ώρα.»
«Ίσα ίσα. Για αυτό σ αγάπησα περισσότερο. Για την αλητεία που δεν ντράπηκες και δεν φοβήθηκες να κρύψεις.»
«Έλα μου;»
«Νομίζεις ότι επειδή σου έκανα τόσο κήρυγμα δεν καύλωνα κατά βάθος και μόνο στην ιδέα το τι είσαι και το τι είσαι ικανός να κάνεις; Αν εσύ είσαι άρρωστος μια φορά εγώ είμαι δέκα.»
«Τέτοια τρελή μουνάρα δεν νομίζω να έχουν πολλοί...» Ανέβασε το χέρι του λίγο πιο κάτω από το σημείο μου. Του το άρπαξα και τον άφησα να το βάλει εκεί που ήθελε...