ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΗ ΚΑΥΛΑ

Κεφάλαιο 21ο

«Τι έκανε λεειιιι;» Είπε τρελαμένος ο Γιάννης σαν να μην άκουσε καλά.
«Αυτό που ακούς.» Του είπα εγώ.

Καθόμασταν και οι τέσσερεις στον κήπο το επόμενο πρωινό. Ο πατέρας μας είχε πάει να συναντήσει τον δικηγόρο του. Όταν λέω και οι τέσσερεις, μη πάει το μυαλό σας στην Έλενα. Εννοώ εγώ, ο Γιώργος, ο Γιάννης, και η Ιωάννα.

«Εγώ... το ήξερα νωρίτερα. Το έμαθα ένα απόγευμα που πήγαμε για καφε αλλά δεν ήθελα να στο πω.» Είπε η Ιωάννα κοκκινιζοντας.
«Τι; Μου κράτησες μυστικό;» Είπε ο Γιάννης κάνοντας την να νιώσει ακόμα πιο άσχημα.
«Δεν μπορούσα να στο πω αν δεν στο έλεγαν τα αδέρφια σου, ήταν πολύ τραβηγμένο.» Απολογήθηκε εκείνη.
«Εδώ φτάσαμε; Να με κοροϊδεύεις; Να με κοροϊδεύετε όλοι σας;» Είπε κοιτώντας και τους τρεις.
«Η Ιωάννα δεν φταίει σε τίποτα. Όλοι στη θέση της το ίδιο θα κάναμε ας μη γελιόμαστε και μεταξύ μας. Δεν το έμαθε όμως καν από μένα. Η Ελεάνα της το είπε.» Είπα πίνοντας το τσάι μου.
«Τιι;» Είπε ο Γιώργος με το κουτάλι των δημητριακών να του πέφτει από τα χέρια.
«Αυτό που ακούς.» Του είπα εγώ.
«Το ξέρει και η Ελεάνα;» Ρώτησε ο Γιάννης.
«Όχι φυσικά. Ξέρει μόνο για τη σχέση τους όχι ότι είναι αδέρφια. Από μας τουλάχιστον όχι, δεν της είπαμε κάτι τέτοιο.» Είπε η Ιωάννα.
«Εμένα άλλο με καίει.» Είπε ο Γιώργος.
«Τι;» Ρώτησε η Ιωάννα.
«Η Έλενα πως το έμαθε;» Είπε σκεπτικά.
«Κι εγώ αυτή την απορία έχω.» Είπα.
«Αφού ειπατε ότι σας έπιασε στο σαλόνι» Είπε ο Γιάννης
«Ναι αλλά στην αρχή είπε: «κάτι έχω ακούσει, αλλά δεν το πίστεψα.» Αυτό το «κάτι» δεν σας φέρνει περιέργεια;»
«Κι εσύ ρε Γιώργο την γύρισες στην μισή Αθήνα. Όλο και κάποιος θα σας είδε.»
«Καλά σε αυτό δεν έχει άδικο.» Είπα κοιτώντας τον Γιώργο
«Παιδιά. Λυπάμαι που σας το χαλάω αλλά αυτή η σχέση πρέπει να σταματήσει. Εκτός το ότι δεν έχετε μέλλον είναι και επικυνδινό.» Είπε ο Γιάννης
«Γιατί;» Ρώτησε ο Γιώργος
«Τι γιατί ρε μαλάκα; Πες ότι γίνεται μια μαλακια και την γκαστρώνεις. Που εύχομαι να μην έχετε φτάσει μέχρι εκεί αν και δεν το νομίζω γιατί για τον Γιώργο μιλάμε. Τι θα γίνει ύστερα; Το παιδί θα έχει πρόβλημα.Θα βγει τέρας.»
«Αν γίνει τίποτα τέτοιο χτυπά ξύλο, δεν πρόκειται να το κρατήσω!» Είπα εγώ.
«Γιατί;» Έκανε ο Γιώργος.
«Τι γιατί;» Έκανα με ένα υφάκι εγώ.
«Δεν αλλάζουμε θέμα;» Είπε η Ιωάννα.
«Όχι. Δεν θα αλλάξουμε. Δηλαδή στο μέλλον τι θα γίνει Δέσποινα;» Είπε ο Γιώργος κοιτώντας με.
«Στο μέλλον;» Είπα εγώ παριστάνοντας ότι δεν καταλαβαίνω.
«Σου έχω πει ότι δεν σου πάει να κάνεις την ηλίθια;» Είπε.
«Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θα συμβεί στο μέλλον.» Είπα.
«Αυτή η μαρμελάδα είναι χειροποίητη;» Είπε η Ιωάννα προσπαθώντας να αλλάξει θέμα.
«Και στο κάτω κάτω εγώ σε λίγο φεύγω. Ότι ήταν να γίνει, έγινε! Τελείωσε Γιώργο!» Είπα κοιτώντας τον βαθιά στα μάτια για να τον κάνω να το καταλάβει. «Λες να συνεχίσω να ζω σε ένα σπίτι που το κλίμα θα είναι παραπάνω κι από άβολο;»
«Τώρα γίνεσαι άδικη. Ποτέ δεν θα σε διώχναμε. Το σπίτι μας είναι και δικό σου όσο περίεργο κι αν σου ακούγεται.» Είπε ο Γιάννης θιγμένος.
«Μόνο εσείς το βλέπετε έτσι. Οι υπόλοιποι παρακαλάνε από τη μέρα που ήρθα να φύγω.» Είπα.
«Ποιοι είναι οι υπόλοιποι; Η Μάνα που θα φάει ισόβια και η Έλενα που κάθε τρεις και λίγο τρέχει στο Αγρίνιο;» Φώναξε ο Γιώργος.
«Ναι Αυτοί! Δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορείτε να με φαντάζεστε ανάμεσα στους φονιάδες της μάνας μου. Θα σηκωθεί από τον τάφο της και θα με φτύσει.»
«Δεν τη σκοτώσαμε εμείς την μάνα σου αλλά η.....» Προσπάθησε με δυσκολία να πει την λέξη. «Η μάνα μας τέλος πάντων. Και το σπίτι είναι του πατέρα. Σ αγαπάει περισσότερο από όλους μας.»
«Αυτό δεν αλλάζει τα πράγματα.»
«Μαλακιες.»
«Τι μαλακιες ρε Γιώργο;» Έκανα εκνευρισμένη. «Εσύ δηλαδή στη θέση μου...»
«Ναιι!» Φώναξε εκείνος διακόπτοντας με. «Στην θέση σου θα τα γαμουσα όλα ακόμα κι αν ξεκλήριζαν όλη μου την οικογένεια μόνο και μόνο για να είμαι κοντά σου. Θα ξυπνούσα κάθε μέρα μαζί με τους φονιάδες και θα ήμουν ανάμεσα τους παριστάνοντας ότι δεν συμβαίνει τίποτα! Ούτε ένα μπουκέτο δεν θα τους έχωνα αν ήταν να σε κάνω να νιώσεις άσχημα. Αλλά το αστείο ξέρεις ποιο είναι; Ότι εσύ δεν είσαι αναγκασμένη να ζήσεις τίποτα από ότι ανέφερα. Και το θέμα δεν είναι ότι θες να φύγεις. Αλλά ότι θες να εξαφανιστείς. Έπαιξες μαζί μου Δέσποινα. Δεν ξέρω τελικά ποια ήταν η χειρότερη. Εσύ; η Ελεάνα;»