ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΗ ΚΑΥΛΑ

Κεφάλαιο 2ο

12:00. Το barbecue μόλις είχε αρχίσει. Η Αθηνά θα έφτιαχνε και χειροποίητο παγωτό. Που ήταν η σπεσιαλιτέ της.
«Ποιος θα πάει στο αεροδρόμιο να πάρει το κορίτσι;» Είπε κοιτάζοντας με μια αυστηρή ματιά και τους τρεις άντρες της οικογένειας αλλά κανεις δεν ήταν πρόθυμος. «Αχχ τι να σας πω!» Βγήκε έξω οργισμένη δίνοντας λίγα ακόμα κρέατα στον πατέρα μου για να τα ψήσει.
«Αστο μάνα! Θα πάω εγώ.» Αποκρίθηκε ο μεγάλος της γιος παίρνοντας μια πατάτα από την πιατέλα που υπήρχε στο τραπέζι του κήπου.
«Αχ να σαι καλά αγόρι μου!» Του έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο.

Έβαλε μπρος στο αυτοκίνητο και έφτασε στο αεροδρόμιο να με περιμένει.

...

Εγώ, που μετά από δυο χρόνια επισκεπτόμουν την Αθήνα δεν είχα ιδέα για το τι θα αντίκριζα. Έσερνα την βαλίτσα μου πιάνοντας πότε πότε το καπέλο μου από το Τρακ μιας και δεν ήξερα αν και ποιος θα ερχόταν να με πάρει, αν ήταν όλη η οικογένεια, και ο πατέρας μου είχε το κινητό του κλειστό από το πρωί.

Φτάνοντας έξω, είδα έναν τυπά γεροδεμένο, με τζιν και vans μπλούζα, να ανάβει το τσιγάρο του περιμένοντας κάποιον γνωστό του μάλλον. «Τι μουνι είναι αυτό;» Είπα από μέσα μου.

Σε δευτερόλεπτα χτύπησε το κινητό μου.
«Ελα κοπέλα μου!» Ήταν ο πατέρας μου. Η φωνή του ακουγόταν τόσο ενθουσιασμένη. Αγωνιούσε να με δει. «Sorry που δεν σε πήρα από το πρωί, αλλά το αναθεματισμένο το κινητό μου κάτι έπαθε πάλι και είναι σε έναν φίλο μου που ξέρει από αυτά. Έπειτα μαζί με την γυναίκα μου τρέχουμε από το πρωί για να είναι όλα στην εντέλεια, μια φορά μας έρχεσαι.... να σε περιποιηθούμε Ε;» Μου είπε γελώντας.

«Ευχαριστώ πατέρα, αλλά δεν χρειαζόταν...» Είπα εγώ αμήχανη. Η θερμή και πρόσχαρη συμπεριφορά τους με έκανε να νιώθω άβολα και να μη ξέρω πως να φερθώ.
«Ωραία! Λοιπόν, άκου τώρα, έχω στείλει τον γιο μου να σε πάρει από το αεροδρόμιο.»
«Α ναι; Ποιος είναι;» Ρώτησα εγώ γυρνώντας το κεφάλι από εδώ κι από εκεί προσπαθώντας να τον εντοπίσω.
«Ένας ψηλός μωρέ. Που φοράει ένα τζιν και μια μπλούζα με ένα φρικιό επάνω. Θα τον αναγνωρίσεις.» Έσκασε στα γέλια και επανήλθε αμέσως βλέποντας το ενοχλημένο ύφος της γυναίκας του.
«Όλα τα παιδιά αυτά φοράνε είναι στην μόδα! Σταμάτα να τον τσιγκλάς! Σάμπως τα δικά μας τα ξέχασες;» Ακούστηκε η φωνή της μέσα από το τηλέφωνο.
«Ναι έλα Δέσποινα παιδί μου. Τον βρήκες;» Αναφέρθηκε και πάλι σε εμένα.

Περίεργο. Κι όμως δεν μπορούσα να εντοπίσω κανένα με τα χαρακτηριστικά που μου έδινε ο πατέρας. Μέχρι που το βλέμμα ξανά έπεσε σε εκείνο το μουνί.