ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΗ ΚΑΥΛΑ

Κεφάλαιο 9ο

Η Ελεάνα δεν άργησε να ξεκινήσει τις προσπάθειες για να μάθει ποια ήταν αυτή μαζί με τον Γιώργο, και τι τρέχει μεταξύ τους. Πήγε στο σπίτι τους ξεκινόντας από τον Γιάννη.

«Ποια είναι η νέα γκόμενα του αδερφού σου;» Ρώτησε η Ελεάνα τον Γιάννη περιμένοντας να δει την αντίδραση του.
«Γιατί έχει νέα γκόμενα ο Γιώργος;» Είπε παραξενεμενος ο Γιάννης.
«Ναι. Με μια μελαχρινή. Τους συνάντησα προχθές.»
«Τι να σου πω δεν ξέρω. Έχω μέρες να τον δω κιόλας.»
«Σε άλλο σπίτι ζείτε;» Ρώτησε ειρωνικά.
«Ωχ ρε Ελεάναα. Δεν ξέρω σου λέω. Έτσι κι αλλιώς είναι κολλημένος με εσένα.»
«Όχι. Αυτή τη φορά το νιώθω πως τον χάνω. Αν δεν τον έχω χάσει ήδη.» Είπε μουρμουρίζοντας.

...

Φεύγωντας από το σπίτι, την περίμενε μια τεράστια έκπληξη. Με βρήκε μαζί με τον Γιώργο να κατεβαίνουμε από το αυτοκίνητο, συνεχίζοντας τα χάδια και τα φιλιά μια και το αυτοκίνητο ήταν αρκετά μακριά από τον κήπο. Η ζήλεια άρχισε και πάλι να γίνεται πιο έντονη μέσα της. Όχι. Δεν ήταν μόνο ζήλια αυτό που ένιωθε. Ήταν φόβος. Ήταν τρόμος. Ήταν θλίψη. Το άτομο που αγάπησε τόσο τώρα την άδειαζε. Και υπεύθυνη ήταν αυτή. Της ήρθε ένα διαμάντι στα χέρια της κι όμως εκείνη δεν μπόρεσε ποτέ να το εκτιμήσει. Σαν την μαϊμού. Που όσες φορές κι αν της βάλεις τα διαμάντια δίπλα από τις μπανάνες, εκείνη πάντα θα επιλέγει τις μπανάνες. «Πουλάκια μου! Θα σας φτιάξω.» Είπε από μέσα της.

Ο Γιώργος μόλις την αντιλήφθηκε, το βλέμμα του πάγωσε. Το ίδιο και εγώ. Ο ρομαντισμός είχε εξαφανιστεί.

«Σορρι αν διέκοψα κάτι...» Μας είπε με ένα ειρωνικό υφάκι.
«Λοιπόν κοριτσάκι, αρκετά κρατήθηκα τις προάλλες στο μαγαζί μη σου χώσω κανένα μπουκέτο και γίνει χαμός, μη σε ξανά βρω λοιπόν στον δρόμο μου.» Της είπα νευριασμένα.
«Α μπα. Έχεις και γλώσσα εσύ; Τις προάλλες δεν είπες κουβέντα. Ούτε το ονοματάκι σου δεν μας είπες.»απάντησε.
«Γιατί σκέφτεσαι να μου στείλεις λουλούδια στη γιορτή μου;»
«Στη γιορτή σου όχι, αλλά στη κηδεία σου δεν θα με χάλαγε καθόλου»

Μόλις πήγα να της ορμήσω ο Γιώργος με τράβηξε πίσω.«Πάμε στο σπίτι. Η κοπέλα είναι τρελή ρε. Γάμα την.» Είπε τραβώντας με από το χέρι.

«Νομίζεις ότι τον ξέρεις, όμως πραγματικά δεν ξες τίποτα για αυτόν!!!» Μου φωναζε καθώς φεύγαμε.
«Τι λέει;» Ρώτησα τον Γιώργο προσπαθώντας να καταλάβω.
«Τίποτα....» Απάντησε εκείνος.

...

«Αποφασίσαμε να κάνουμε ένα ταξίδι με την μάνα σας στο εξωτερικό για κάτι δουλειές. Δεν είναι ανάγκη να ακολουθήσετε όλοι, αλλά ένας από τους τρεις θέλω να έρθει μαζί μας.» Είπε ο πατέρας την ώρα του φαγητού.
«Μη πεις «ναι» Μου ψιθύρισε ο Γιώργος.
«Γιώργο; Μήπως ενδιαφέρεσαι εσύ;» Είπε ο πατέρας γυρνώντας προς το μέρος του.
«Εγώ όχι, αλλά ο Γιάννης είμαι σίγουρος ότι θέλει.» Απάντησε εκείνος.
«Ναι δεν έχω θέμα. Αν δεν θέλει να έρθει η Δέσποινα φυσικά.» Είπε ο Γιάννης.
«Όχι όχι. Πήγαινε εσύ. Εγώ θα μείνω εδώ.» Απάντησα πριν καν συνεχίσει.
«Ωραία! Έκλεισε!» Είπε ο πατέρας ικανοποιημένος.
«Ναι αλλά ποιος θα τους προσέχει αυτούς όσο εμείς θα λείπουμε;» Είπε η Αθηνά.
«Χα. Δεν μιλάτε σοβαρά τώρα.» Είπε ο Γιώργος γελώντας.
«Όχι μιλάμε, πολύ σοβαρά μάλιστα. Η μάνα σου έχει δίκιο.»
«Τι λες ρε πατέρα; 18 χρονών άντρας είμαι και θα φέρεις κάποιον να μας φυλάει; Μόνος μου δηλαδή δεν μπορώ;»
«Καλά τι να σου πω κάνε ότι καταλαβαίνεις. Εμείς όμως για δυο εβδομάδες θα λείψουμε. Να βρούμε όρθιο το σπίτι μέχρι να γυρίσουμε σας παρακαλώ.» Είπε ο πατέρας κοιτώντας μας και τους δυο στα μάτια αυστηρά.
«Έγινε.» Είπα.

...

Σε τέσσερεις μέρες είχαν ήδη φύγει για την Ισπανία. Από ότι μας είχε ο πει η Αθηνά το προηγούμενο βράδυ, ο πατέρας μας ήθελε να εξετάσει το ενδεχόμενο να δημιουργήσει άλλο ένα εργοστάσιο στην Βαρκελώνη. Και οι πεντε ήμασταν ενθουσιασμένοι. Αυτοί γιατί θα πήγαιναν το ταξιδάκι τους για δυο εβδομάδες.... και εγώ με τον Γιώργο γιατί θα μέναμε μόνοι μας στο σπίτι......