Yesterday Dream (Not An Angel Series #6)

🥀Chapter: 36

"I think my husband doesn't love me anymore." She ran to me in tears and held both of my shoulders.

Hindi napigilan lumapit ni Chavion upang awatin si Miracle sa ginagawa sa aking pag-alog. "Please, Miracle... she's pregnant." He reminded.

Mas lalo umatungal si Miracle. "Eh ako? Ano? Bundat lang? The hell, Chavion....I'm pregnant too!" Sabay turo sa kaniyang sarili.

Napaawang ang kaniyang labi, narinig ko ang pagbuntong hininga nito. Hindi siya makakilos nang maayos, natutulog si Aristair sa bisig nito. "I know, but... she's about to give birth, baka—"

"Hindi kaba marunong maka-intindi, Chavion? May problema 'yung tao, oh! Hello, baka gusto mo kumatok pa ako sa puso mo." She rolled her eyes.

Kusa napunta ang kamay ko sa malambot niyang buhok. "Ano na naman ba pakulo 'to, Miracle?" Naiinis kong tanong.

Napahaplos ako sa maumbok kong tiyan, nakaramdam ako ng pagkahilab. Agad naman lumapit si Chavion nang makita ang reaction ko. Nagawa pa ako alalayan sa pamamagitan ng paghawak sa aking siko.

"Are you going to give birth?" Kinakabahan ito tumingin sa akin.

Umangat ang kilay ko. "Chavion, I'm only six months pregnant." Naiiling kong sagot.

Miracle laughed softly, our attention went to her. "OA." She said while covering her mouth to stop laughing.

Hindi niya pinansin ang sinabi ni Miracle, he was still worried staring into my eyes. "Are you sure? Do you want to rest first?" His hand that was behind me earlier went down to my waist. "Get some rest first—"

"Respeto naman sa soon to be single mom." Pakikisingit ni Miracle, naka krus ang braso sa dibdib.

Kumunot ang noo ko. "Tumigil kanga! Porket hindi ka binigyan ng pinyang kumukurap ang mata ay iniisip mo na agad na hindi ka mahal."

'Yon ang dahilan kung bakit siya nandito. Tatlong buwang buntis si Miracle, at sobrang weird niyang maglihi, maski si Lander napapahanap nalang kahit walang ganoon. Sa tuwing walang nahahanap si Lander, Miracle thinks that maybe her husband doesn't love her anymore.

Ang ending, dito siya nanggugulo. Walang tigil ang pagtatanong niya kung mahal parin ba siya talaga ng asawa niya. Puro, 'oo' nalang ang isinagot ko para matigil na.

Muli namuo ang luha sa mata niya. "It's true, eh! If he loves me, gagawa siya ng paraan makahanap ng gano'n." She pouted. Pinunasan niya ang luhang nagbabadyang tumulo. "Parang ikaw hindi dumaan sa paglilihi."

I glanced at Chavion for a moment, he was staring at me as if watching my every move.

I sighed. "Hindi naman ako ganiyan maglihi," tumigil ako saglit. "Si Chavion ang tanungin mo, siya naman ang naglihi sa aming dalawa."

Mabuti nga hindi ito naglilihi katulad noong mga nakalipas na buwan. Halos maduwal ako sa mga kinakain niya nun, sobrang weird.

Medyo maayos narin ang pagsasama namin, hindi ko lang maiwasan mailang sa tuwing lumalapit ito at ginagawa ang dati niyang nakasanayan. Sometimes I was the only one who felt sorry for what I was doing to him.

Isang alaala tuloy ang bumalot sa aking isipan. Miracle's face disappeared in front of me and it was replaced by a dark room where Aristair was sleeping soundly next to me.

I felt thirsty. I got up carefully, baka magising si Aristair. Naglagay ako ng mga unan sa gilid para makasigurado na hindi siya mahuhulog.

I no longer wondered why the light was on in the dining area. Palagi nandoon si Chavion, nagugutom na naman siguro.