Unicode...
"သွေးသစ်ညို!"
ဦးချစ်တီးဆိုင်ထဲကနေ ညို့ကိုလှမ်းခေါ်တဲ့အသံက ကျယ်လွန်းလှတယ်။ သေချာပေါက် ကိုမင်းထွဋ်အသံပေပဲ။ ညို့ကို ဝါးစားတော့မလို မျက်မှောင်ကြီးကုတ်ပြီးကြည့်နေရင်းက လက်ကိုဆွဲပြီး ဦးချစ်တီးဆိုင်ထဲကို ခေါ်သွားတယ်။ တကယ်ကို တဇွတ်ထိုးလူကြီး...။ အဖြေတောင် မပေးရသေးတာကို သဝန်တွေတိုပြနေလိုက်တာ။
"ကိုမင်းထွဋ် လွှတ်ပါဦး"
"နေဦး ပိုက်ဆံရှင်းမလို့... ပြီးရင် အိမ်လိုက်ခဲ့"
"ပိုက်ဆံရှင်းတာပဲ ဒီလိုဆွဲထားစရာလိုသလားလို့... လွှတ်ဦးဆို လူတွေကြည့်နေပြီလေ"
"မင်းရုန်းမှ ပိုကြည့်ကြမှာလေ ညိုရဲ့... အသာလေးနေစမ်းပါ"
ကြည့်ပါဦး။ ဒီလူကြီးက ဘယ်ကိုလာပြီး ပိုင်စိုးပိုင်နင်းလုပ်ရသလဲ။ ကိုမင်းထွဋ်က ကောင်တာပေါ် ပိုက်ဆံအချို့တင်ပြီး ညို့လက်ကိုဆွဲလို့ ဆိုင်ပြင်ကိုပြန်ထွက်ခဲ့တယ်။
လမ်းထိပ်ကနေ အိမ်အထိသွားတဲ့လမ်းမှာလည်း ညို့လက်ကိုမလွှတ်တမ်း...။ လူတွေကြည့်ကြတော့ ညိုနည်းနည်းရှက်ပေမဲ့ တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်လို့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ယောက်ျားချင်းပဲ ဘယ်သူတွေဘယ်လို သံသယဝင်ကြမှာလဲလေ နော်။
တဇွတ်ထိုးလူကြီးက သူ့အိမ်အနောက်ထဲထိ ညို့ကိုဆွဲခေါ်သွားတယ်။ ကျိုးတို့ကျဲတဲ ထရံပေါက်တွေကနေ ဟိုဘက်ကိုမျှော်ကြည့်လိုက်ရင် ယုဇနပင်လေးတွေစိုက်ထားတဲ့ နေရာကိုမြင်နေရတယ်။ အဲဒီခြံစည်းရိုးဆီ ညို့ကိုကပ်လိုက်ပြီး သူက ညိုနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် မျက်နှာချင်းဆိုင်လေတယ်။
ညို့ရင်တွေသိပ်ခုန်တာပေါ့။ ပထမဆုံးအကြိမ် ဒီလူကြီးကိုတွေ့တုန်းကလည်း ဒီနေရာ ဒီလိုမျက်နှာချင်းဆိုင်...။ ဒါပေမဲ့ အဲတုန်းက ခြံစည်းရိုးတော့ ခြားလေတယ်။ အခုတော့ ညိုနဲ့သူ့ကြား ဘာအတားအဆီးမှမရှိတဲ့အပြင် ပိုပြီးနီးကပ်လာတဲ့ ကိုမင်းထွဋ်မျက်နှာဟာ ညို့ကို သိသိသာသာရှက်သွားစေဖို့ တိုက်တွန်းနေသလို...။
![](https://img.wattpad.com/cover/308510803-288-k855403.jpg)
YOU ARE READING
ခြံစည်းရိုးတစ်ဖက်က ယုဇနပန်းငယ်
General Fictionယုဇနပန်းရနံ့ကိုရှူရှိုက်ပါ။ သံစဉ်ထဲမှာစီးမြောပြီး လခြမ်းကွေးလို အလှတရားနဲ့ မင်းသမီးကလေးကို ရှုစားပါတဲ့...။ ဪ မင်းသမီးလေးရယ်... မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာသိပေမဲ့ မိန်းကလေးစစ်စစ်သာ ဖြစ်လိုက်ပါလားကွယ်...။ ယုဇနပန္းရနံ႕ကိုရႉရွိုက္ပါ။ သံစဥ္ထဲမွာစီးေျမာ...