Roldan
Binalot na ang buong pagkatao ko ng aking kasakiman. Habang akay ang bata papunta sa aking higaan ay ramdam ko pa ang panginginig ng katawan nito, at ang mga mata nito'y puno ng papatak na mga luha bago pa man sambitin nito ang kanyang pagsusumamo.
Nakapagdesisyon na ako na sa araw na ito ay aangkinin ko ang kaisa-isang anak ng babaeng minahal ko. Isang lalaki at menor de-edad. Ang mga hikbi nito ay mas lalo lang nagpahumindig sa nangingilabot kong kayamuan dahil sa pagpipigil ng paghikbi nito ay siya namang pamumula ng mga pisngi nito, at ang pagkagat sa labi nito ay mas nagpatingkad pa sa rosas na kulay ng sutla nitong labi.
Kahit sa gagawin ko ay ayaw kong tuluyan akong kamuhian ng aking anak-anakan. Gusto ko na kahit papaano ay maging handa ito sa aking gagawin. Marahil ay naging marahas ako sa pagpapakita ng aking motibo. Noong pumasok ako sa kwarto nito nakaraang gabi ay kahit sa sinag ng liwanag ay wala akong nakitang bahid ng pagtanggi. Kung pano kagulo ang mukha nito sa sunod na gagawin.
Dahan-dahan ang pagbaba ng aking labi habang patuloy na nakatingin sa kanyang mga mata.
Napatigil naman ako ng makita ang patagas ng pulang likido mula sa bibig nito. Nagdugo ang labi nito dahil na marahas na pagkagat rito. Ang lahat ng pita ko ay iglapang nahupa dahil sa aking nakita. Di pa man nagsisimula ay nasaktan ko na ang bata. Napadagan naman ang aking ulo sa dibdib ni Keith habang nakakuyom ang kanang bisig ko sa kubre kama. Rinig na rinig ko ang mabibigat na paghinga ng bata marahil sa pigil na paghikbi nito na sinaliwan pa ng mararahas na pagtibok ng kanyang puso. Dama ko rin ang di pa ring humuhupang panginginig ng katawan nito.
Sa aking mga mata ay naramdaman ko ang unti-unting pamamasa nito. Ayaw kong iangat ang aking ulo dahil di ko ata kayang makita ang pagkasuklam sa mukha ng bata. Kani-kanina lang ay buo na ang loob ko sa aking pakay na panggagahasa, ngunit ngayon ay napalitan ito ng di maipaliwanang na kahihiyan na sa aking katayuan ay nagpadala ako sa aking laman.
Marahil tama nga ang sabi nila na ang hayok ng laman ay tila isang droga na umaalis sa isang tao sa kanyang katinuan.
"Patawad K-Keith...
Patawad kung pinagtangkaan kita. Nadala lang ako sa aking laman; sa pita na iniwang hungkag ng iyong ina.
Inaamin kong sinamantala ko ang iyong sitwasyon. Alam kong mali, ngunit mas nangibabaw ang hayok ng aking laman. Mali na sayo ko ibunton..."
Napatigil naman ako dahil naramdaman ko ang kamay ni Keith na umalsa sa nakayubyob kong ulo. Ang kaninang kaba sa kanyang mga mata ay napalitan ng tila awa.
"Tito patawad sa nagawa ng aking ina." Garalgal na sambit ni Keith.
"Kung ito po ang makakapuno sa kasalanan na nagawa ng aking ina; at siyang makakapuno sa iniwan niyang responsibilidad ay gagawin ko." Saad ni Keith.
Sa ilang sandali ay napahinto ako at napadilat sa harap ng bata. Ang pamag-intindi nitong mga titig ang aking nasisilayan. Ang takot sa kailaliman ng kaninang kanyang mga titig ay naging pamag-aruga. Hindi ko maiwasang mamangha sa mga tinuran nito.
Andaming pihit sa mga pangyayari. Ang bugho na napalitan ng pagsisisi ay tila bumaliko ulit. Dahil sa naging reaksyon ko, napabalikwas naman ang bata dahil sa hiya. Kahit na nakatagilod ay kita pa rin ang pamumula ng mukha nito hanggang sa kanyang tenga.
Akala nito'y aking tatanggihan ang kanyang lahad. Napalunok ako sa hindi malamang dahilan. Ang tila Maria Clara na kanina lamang ay aking gagahasain ay buong alo nang inihahayag ang sarili upang aking lapain.
Hinawakan ko ang kanyang pisngi at hinalikan ang kanyang noo.
"Wag kang mag-alala, magiging marahan ang tatay.
