{ Unicode }
အချစ်ကြောင့်ပဲ အရာရာဟာသာယာလှပနေခဲ့လားမသိ ။ နေ့တိုင်းသွားနေကျ လမ်းမထက်က မြင်မြင်သမျှအရာအားလုံးဟာ သာယာလှပနေတယ်လို့စိတ်ထဲတွေးထင်မိသည် ။ အရင်နေ့တွေတုန်းက စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းတဲ့ ကားပိတ်ခြင်းတွေကလည်း ဒီနေ့တော့ ချစ်ရသူလေးရဲ့လက်ကိုကိုင်ရင်း မျက်နှာလေးကိုငေးကြည့်ခွင့်ရတဲ့အချိန်လေးဖြစ်နေတာကြောင့် ကြည်နူးစရာကောင်းနေပြန်လေသည် ။
" ကားကို သေချာကြည့်ပြီး ဂရုစိုက်မောင်းပါ ကိုကြီးရယ်...."
" မောင်းနေတယ်လေ ငယ်လေးရဲ့.... အခုကမီးပွိုင့်မိတုန်းလေးခနကြည့်တာကို ပြီးတော့ ကိုယ့်ကို ကိုကြီးပဲခေါ်တော့မှာလား....."
" ကိုကြီးလို့ပဲခေါ်နေကျပဲဟာကို...."
" အရင်ကတော့ဟုတ်တယ်လေ အခုက အရင်နဲ့မှမတူတော့တာငယ်လေးရဲ့.... ငယ်ငယ်တုန်းကလည်းခေါ်ခဲ့ဖူးသလို ကိုကို လို့ခေါ်လေ....."
" ငယ်ငယ်တုန်းကခေါ်ခဲ့ဖူးပေမယ့် အခုပြန်ခေါ်ဖို့ကျတော့ တစ်မျိုးကြီးပဲလေ....."
ယွန်းဂီက ဘယ်ဘက်လက်ကိုကိုင်ထားတာကြောင့် ဂျီမင် ညာဘက်လက်ဖြင့် လည်ပင်းကိုပွတ်ရင်း ရှက်နေခဲ့မိသည် ။
" လုပ်ပါ ငယ်လေးရယ် ..... တစ်ခါလေးပဲခေါ်ပြီးချစ်တယ်လို့ပြောပေးနော်....."
ကလေးဆိုးကြီးလိုဂျီကျပြနေတဲ့ ကိုကြီးကြောင့် ဂျီမင် ရယ်ချင်မိသွားသည် ။ အရင်ကလို ရုပ်တည်ကြီးနဲ့ စကားနည်းတဲ့ကိုကြီးက ဘယ်များရောက်သွားပါလိမ့် ။ တစ်ညတည်းနဲ့ ကိုကြီးရဲ့ပုံစံကပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည် ။
YOU ARE READING
Twins And Me
Fanfiction" မင္ဂ်ီမင္...မင္ဂ်ီဝန္.. !! " "ဗ်ာ...""ဗ်ာ..." "ဗ်ာ ကိုေနာက္မွာထားၿပီး လူေတြကအခုခ်က္ခ်င္းငါ့ေ႐ွ႕လာခဲ့စမ္း...." " မင်ဂျီမင်...မင်ဂျီဝန်.. !! " "ဗ္ာ..." "ဗ္ာ..." "ဗ္ာ...ကိုနောက်မှာထားပြီး လူတွေကအခုချက်ချင်းငါ့ရှေ့လာခဲ့စမ်း...."
