Siz : Seni en başından uyarıyorum
Siz : Ben bu tatile gitmek için tam bir aydır hazırlanıyorum
Siz : O yüzden sen bu tatile gelmeyi o fındık kadar olan aklından bile geçirmiyorsun
Ulaş'ılmayan : Hangi tatilden bahsediyorsun?
Siz : Annelerimiz ortakl...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
🐚
Harika bir doğum günü nasıl geçirilir, son üç saatte bunu öğrenmiştim.
Her şeyi toparlayıp arabaya geri dönerken de bu peri masalı devam ediyordu benim için. Uzun süre etkisinden çıkabilecek gibi değildim. Sahil havası, masadaki titreyen ışıklar, yediğimiz yemek, Ulaş'ın bakışları... Hepsi rüya gibiydi.
Arabayı otelin otoparkına park ettiğinde, gece iyice çökmüştü. Ulaş motoru kapatıp bana döndü, yüzünde akşamdan beri yerleşmiş bir tebessüm vardı. "İyi misin?" dedi, sesi alçaktı.
"Birazdan uyanacağım diye korkuyorum," dedim gülerek. "Rüya gibiydi her şey." Kafamdan ne geçiyorsa dilime vuruyordu. İçtiğim şarabın sıcaklığı hâlâ yanaklarımda, dünya olması gerekenden bir tık daha yumuşak, bir tık daha huzurluydu.
Ulaş bu hâlime bakıp güldü. O rahat ve insana bulaşan kahkahalarından birini atmıştı. Omuzları düşmüş, yüzü açılmıştı. Sanki sırtında taşıdığı görünmez bir yükü bu akşamla beraber geride bırakmıştı. Elini uzattı, parmaklarıma dokundu. "Bugün..." dedi, sonra durdu, "rüya olamayacak kadar gerçekti."
Elini elimden çekmedi. Parmaklarının sıcaklığı, söylediğinden daha çok şey anlatıyordu sanki. "Gerçek olduğu için bu kadar güzel belki de," diye yanıtladım. Başımı koltuğa yasladım, gözlerimi kapattım. "Bugün güzeldi," dedim bir daha vurgu yaparak. Deniz kokusu hâlâ burnumun ucundaydı. "Hem de çok."
"İnelim mi artık? Yoksa burada uyuyakalacaksın."
Başımı sallayarak onu onayladım. Emniyet kemerimi çözerken Ulaş arabadan indi, etrafında dolanıp benim olduğum tarafa ilerledi. Kapımı açtı. Hareketlerim uyuşuktu bu yüzden o bunları yaparken ben anca eşyalarımı toparlayabilmiştim. Serin hava yüzüme çarpınca hafifçe büzüldüm. Ayaklarım yere değdiği an gece serinliği kendime getirdi beni.
Arabadan inmeye çalışırken tökezleyip kapıya tutunmaya çalıştığımda benden önce davranıp kolumu yakaladı ve düşüşümü engelledi. "İyi misin?" diye sordu, bana ve yaptıklarıma odaklanmış halde.
"Fazlasıyla," dedim. Sesim normalden biraz daha neşeli çıkmıştı. "Ama sanırım çakırkeyifim. Dengede duramıyorum." Gece boyu içtiğim içki yüzünden hafif çakırkeyif olmalıydım. Ulaş ise araba kullanacağı için bir kadehten fazla bir şey değdirmemişti dudaklarına. Acaba bu da planlarından biri miydi? Yoksa beni tuzağa mı düşürmüştü?
Gülümsedi. "O belli oluyor canım."
"Kötü bir şey mi bu?" diye sordum alınganlıkla. Nedense sesinden dolayı böyle olduğunu hissetmemiştim.
"Hayır," dedi hemen. "Kötü değil tabii ki. Sadece... böyle daha kontrolsüzsün. Daha rahat. Aklına geleni söylüyorsun," diye tamamladı cümlesini, acele etmeden. "Normalde bir şeyi söylemek için bile on kere tartıyorsun ya içinde. Ama şimdi filtre yok."
