therapy

altijd was en altijd zal zijn

Robbie.
"Dus uhm ja, ik weet eigenlijk niet wat ik precies wou zeggen, maar het spijt me. Ik had je niet moeten dwingen tot iets wat je niet wou, ook al heb je het niet gezegd, had ik niet zo moeten doordrammen. Ook had ik niet het recht om zomaar te vragen waarom je daar was, net zoals bij mij zullen het waarschijnlijk privé redenen zijn, die niet iedereen hoeft te weten. Maar ik wil gewoon dat je weet, dat je altijd tegen me kunt praten, oprecht. Ik zal je nooit beoordelen op wat je ook maar doet, ik wil gewoon dat je je veilig voelt bij mij. En al wil je niks met me delen is dat prima, maar weet gewoon dat ik altijd achter je sta, ook achter jou beslissingen, wat die dan ook maar zullen zijn. Ik ben er voor je Matthy, altijd was en altijd zal zijn.'' zeg ik.

Matthy.
Oké dat was een hele mond vol die 'speech' van Robbie of hoe ik het ook maar moet noemen. Ik probeer zijn woorden even te te verwerken, want het was net iets teveel voor me. Hij had inderdaad me niet zo moeten 'dwingen' al hoewel, als ik hem eerder had gezien, had ik precies hetzelfde gereageerd. Hij bedoelt het echt niet verkeerd en wil het beste voor me, maar het werd me op het moment gewoon teveel. ''Rob, ik kan een heel lang verhaal gaan vertellen, maar ik kan ook gewoon zeggen dat het me spijt. Ik vergeef je oprecht, maar ik had ook niet meteen zo moeten reageren. Het werd me gewoon even teveel en het was denk ik ook een beetje van de schrik, daarom echt mijn oprechte excuus. Maar ja we hoeven niet over onze therapie sessies te praten, maar zou je minstens een keer er samen naar toe willen rijden?'' vraag ik hem.

Robbie.
"Dat zou ik super leuk vinden Matthy.'' zeg ik. Er vormt een kleine glimlach op zijn gezicht, die glimlach die ik de laatste tijd weinig zie en ook zo erg heb gemist. Ik vind het geweldig om hem blij te zien, want hij verdient die blijdschap oprecht ook. "Ik heb toevallig morgen middag een afspraak." zeg ik. "Hey ik ook!" zegt hij vrolijk, ik moet er weer om lachen. "Heb je ook vaste afspraken?" vraag ik hem. Hij knik. "Hm, raar dat we elkaar eigenlijk nooit eerder daar hebben gezien. Maar ja misschien is het beter zo, ik ben dan ook niet helemaal mentaal stabiel." zeg ik en lach er daarna om. Wetende dat dit serieuzer is dan ik het daadwerkelijk neem. Ik weet donders goed dat dat geen grapje was, dat het iets te persoonlijk was om zo te vertellen tegen hem.

Matthy.
Nadat Robbie die 'grap' maakte over zichzelf, lijkt hij niet al te blij. Hij lachte er wel om, maar dat zag er vrij sarcastisch uit. Ik wil er nu niet op doorvragen want we hebben het net weer goed gemaakt, dus ik lach maar een beetje zachtjes met hem mee. Ook al is het helemaal niet grappig, ik weet dondersgoed hoe het is om mentaal instabiel te zijn. Maar ja, om daar echt met iemand over te gaan praten? No thanks. Dus blijf ik vaak maar gewoon stil, een beetje op de achtergrond. Er ontstaat een vrij akward stilte tussen ons twee. "Ik uhm ga weer aan het werk." zeg ik. "Oh ja tuurlijk is eh goed, ik ga dat ook maar eens doen." zegt hij. Ik knik naar hem en verlaat de kamer weer, met een goed, maar toch ook raar gevoel.

Robbie.
Als ik weer mijn bureau stoel nader, plof ik erin en slaak een diepe zucht. Waarom? Gewoon, opgelucht misschien wel, maar ook een beetje een apart gevoel, wat ik overigens zelf heb veroorzaakt helaas. Ik had die stomme opmerking niet moeten maken en al helemaal niet daarna zo stom gaan zitten lachen. Ik ben echt zozo dom. Matthy kijk me daarna ook al een beetje raar aan, dat was ook terecht. Maar hij lachte daarna wel, waarschijnlijk om het een beetje weg te lachen, wat ik begrijp. Godverdomme Robbie, het is eindelijk weer goed met hem blijf je weer alleen maar door ratelen. Ik zucht weer diep.

Matthy.
Als ik me weer richt op het editten, probeer ik Robbie zijn zuchten te negeren. Niet omdat ik niet om hem geef, maar het is waarschijnlijk gewoon uit vermoeidheid. Dus ik laat hem even. Al blijven mijn gedachtes niet bij het editten, het lukt me gewoon niet. Ik denk dat dat vandaag ook niet meer gaat lukken. Het is overigens al 4 uur dus ik loop even naar Raoul toe. "Raoul, zou je het erg vinden als ik nu naar huis ga? Dat is iets eerder dan normaal." zeg ik. "Nee hoor, dat is goed Matt. Je hebt zo te zien een vermoeiende dag gehad." zegt hij. Ik lach akward naar hem. "Is het trouwens weer goed met Robbie?" vraagt hij. Ik knik glimlachend. "Mooi zo." zegt hij. "Ik ga naar huis, doei Roellie." zeg ik. "Doe Matt, zorg goed voor jezelf ja?" vraagt hij mij. Ik knik naar hem voordat ik het kantoor verlaat.
_______________________
ja ik had gezegd dat ik een tijdje niet meer ging schrijven, maar het is iets goeds waardoor ik even met m'n gedachtes weg ben. alleen heb ik een beetje het gevoel dat bijna niemand dit boek leest, dus als je dat wel doet laat alsjeblieft een reactie achter. ook weet ik niet hoe actief ik zal zijn, maar ik doe m'n best en dat is hopelijk genoeg x