(ON-HOLD)
ONLINE GAME ROMANCE
Blaze x Thamina
"I am the fire that cannot be tamed. I don't bow to rivals. I don't bow to defeat. But her? I'd bow willingly."
The gaming world was rocked by the launch of Operation: Warfare, an online multiplayer sens...
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
THAMINA ⟢ 10:00 am
"Lola!"
Agad akong kumaripas ng takbo pagkapasok ko sa private room ni Lola. Nang makita niya ako, ngumiti siya ng matamis, halos lumiwanag ang mukha niya.
"Thamina? Apo? Ikaw na ba 'yan?"
Lumapit ako agad, hinalikan ang noo niya, at nagmano. "Opo, Lola," sagot ko, sabay ngiti.
It's been three days since we moved here in the city, and I still can't wrap my head around the fact na dito ako titira for a whole year.
Yes, a goddamn year.
Ayon kay Tita Avie, wala raw kasing magbabantay ng bahay niya habang siya ay nasa ospital kasama ni Lola. At dahil maraming sira-ulo sa bayan, kailangan niya ng bantay sa bahay, kasama na ring katuwang sa mga gawaing bahay. Hindi rin kasi nagkapamilya si Tita; she devoted herself to her small business and taking care of Lola.
The last time I was here was four years ago, nung inihatid namin si Lola para magpagamot. May sakit kasi siya sa puso, at walang sapat na kagamitan ang ospital sa probinsya. The doctors recommended moving her here to the city. I was only 14 then. Now I'm 18, and so much has changed.
Haplos-haplos ni Lola ang buhok ko. "Ang laki mo na, apo. At ang ganda pa," natatawa niyang sabi.
Umayos ako ng tayo, tsaka nameywang pa. "Siyempre, La. Kanino pa ba ako magmamana? Sa'yo, of course!" I even did a playful 360 turn.
Tawang-tawa siya. "Kalog ka pa rin talaga, apo."
Kinuha ko ang maliit na upuan sa gilid ng kama at naupo. "Kamusta na po kayo, La?"
"Asus, buhay na buhay apo! Kita mo 'to?" bigla niyang inangat ang isang paa at sinipa pa sa ere.
"LOLA!" halos mapasigaw ako. "Baka mapilayan ka!" dali-dali kong hinimas ang binti niya.
"Pabibo talaga 'yang Lola mo, Thamina," may sumabat mula sa pintuan.
Napalingon kami at nakita si Tita Avie na may dalang prutas.
"Manahimik ka nga, Avie. Hindi naman kita inaano," sagot ni Lola, sabay irap.
Napatawa ako habang pinapanood silang mag-asaran. Nilapag ni Tita ang prutas sa mesa, kumuha ng orange, at sinimulang balatan.
"Thamina," sabi ni Tita habang sinusubuan si Lola ng orange slice, "Diba ngayon na ang schedule mo sa Northford?"
Oh shoot. I totally forgot.
Yes, you read that right. Transferee na ako ngayon sa Northford Academy. Si Tita na ang nag-asikaso ng lahat, at ang role ko na lang ay pumunta, tingnan ang section ko, at pumasok.
"Oo nga po. Pupuntahan ko na after nito," sagot ko.
Northford is crazy expensive, pero wala akong choice dahil ito lang ang pinaka-malapit na school sa bahay ni Tita at sa ospital. Lucky for me, I got into their transfer program, which only opens once every two years. One hundred lucky students can enter without exams or interviews—first come, first served.
