030: Kisspirin at Yakapsule

139 8 1
                                        

THAMINA ⟢9:23 pm

Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.


THAMINA
9:23 pm


NANLAKI ang mata ko.


Blaze didn't look away. He was serious—dead serious. His fingers curled slightly around my wrist, as if afraid na tatakbuhan ko siya.


Pero hindi ako umalis.


My heart pounded so loudly, halos hindi ko na marinig ang malakas na ulan sa paligid namin.


Putangina. Hindi ko maintindihan kung ano ang nararamdaman ko ngayon dahil sa sinabi niya.


"I... I don't..." My voice trembled, confusion and overwhelming emotions clouding my thoughts.


He shook his head. "I don't need you to say anything right now," he said softly, pero may halong pwersa ang boses niya. "Just... just think about it."


A tear slid down my cheek—hindi ko alam kung dahil sa ulan o sa bigat ng emosyon ko.


Blaze lifted his hand, dahan-dahang hinaplos ang pisngi ko, wiping away the drop of water.


"You don't have to answer me now," he murmured, softer this time. "I'm not forcing you. I just want you to give me a chance... to learn how to love me like you loved Dein."


"I don't want myself to beg for something or someone,"


"... But for you, I broke that rule."


Hinayaan ko lang na manatili ang tingin ko sa kanya. Hindi ko alam kung paano sumagot, kung paano i-process lahat ng sinabi niya.


Pero isang bagay lang ang sigurado ko—may nararamdaman na rin ako.


At sa gabing 'to, sa ilalim ng malakas na ulan, sa bisig ng lalaking palaging iniinis at ginagalit ako—siya rin pala itong laging nandiyan para sakin. Sa bawat sitwasyong kinakailangan ko ng tulong, siya ang unang sumusugod, walang pagdadalawang-isip kahit masaktan siya.


For the first time, I wondered—maybe, just maybe, it was always meant to be him.


I swallowed hard, taking a shaky breath bago ko hinawakan ang kamay niyang nakahawak sa pisngi ko.


"Blaze..." My voice was barely above a whisper.


Nagtaas siya ng tingin, as if bracing himself for what I was about to say.


Napapikit ako sandali bago ko tuluyang aminin ang matagal ko nang tinatakasan. "I think... I already have feelings for you."


His eyes widened.


"I was just too scared to admit it kasi... hindi pa ako sigurado sa nararamdaman ko," I continued, my voice trembling. "Hindi ko alam kung totoo ba 'to o nadadala lang ako sa mga nangyayari."


It's Playtime, Alpha! (Online Game Romance)Stories to obsess over. Discover now