Dominated by Azriel Milton

CHAPTER 17 : Let's enjoy the night

Matapos ang mahabang byahe ay nakarating din kami sa apartment ni Camille na nasa 4th floor.

Pagkapasok namin ay agad kong nilibot ang paningin ko sa loob ng apartment niya.

Sa unang tingin ay magmumukha talaga itong maliit at masikip dahil sa mga gamit niya at sa pagkakadesenyo sa loob, pero kapag nakarating ka na sa gitna ay maaappreciate mong malaki pala siya dahil parang may magic ang mga gamit na bigla nalang umayon sa bawat sulok ng bahay at nagmukhang sakto lang ang lahat.

“Namangha ka din ba?” Natatawa-tawang tanong ni Camille habang sinasabit ang bag at jacket niya sa may pinto.

“Ang unique ng design.” Pagtango-tango ko sabay ngiti bago nagtungo sa sofa.

“Alam mo bang eto ang pinakamurang unit dito?” Abot niya sa ‘kin ng baso ng tubig bago umupo sa katabing sofa sa kanan.

“Dahil sa size?" Takang tanong ko.

“Bukod pa d’yan. May past kasi ‘tong unit na ‘to, sabi nila lahat daw ng tumitira dito minamalas.” Kwento pa niya.

“As in.” Dugtong niya.

Agad namang kumunot ang noo ko ng marinig ito.

“Hindi ka ba natatakot na malasin ka din? Or hindi ka pa tinatamaan kaya hindi kapa naniniwala?” Tanong ko sakanya. Bigla naman siyang natawa dahil sa pilyong tanong ko.

“Hindi, haha. I mean kung mamalasin man ako, edi malasin. Nakadipende pa din naman sa atin yung mga bagay-bagay. Kung gumagawa ka naman ng mabuti, syempre malabong malasin ka ng bongga.” Ani pa niya na may katotohanan din naman.

Bilib na talaga ako sa mga paniniwalang meron itong si Camille, pinaglihi ata ito sa lakas ng tiwala e.

“A-ahm, thank you talaga sa pagpapatuloy sa akin Camille. Wala akong kahit ano ngayon, pero babayaran kita kapag nakapagtrabaho na ‘ko at nagkapera.” Pilit ang ngiti kong sabi sakanya dahil nahihiya na ako sa mga pinag-gagawa ko, lalo na sa pagsisinungaling ko sakanya.

“Nawawala ka ba talaga Yhara?” Naniningkit ang mga matang tanong ni Camille.

Ramdam ko ang tensyon na ibinibigay niya na tila pinepressure akong sabihin ang totoo.

Mukhang kailangan ko ng sabihin sakanya ang totoo ngayon dahil mahuhuli niya din naman ako kapag nagtagal. Isa pa ay kakailanganin ko ang tulong niya dahil wala akong mapupuntahan sa ngayon.

“I’m in a forced marriage with someone who thinks he owns me.” Nakayukong sabi ko. Hindi ko kayang harapin ang mga mata niya. Tinulungan niya na ako pero nagawa ko paring magsinungaling sakanya para sa sarili kong pangangailangan.

“Kaya tumakas ka?” Tanong niya.

Marahan naman akong tumango para sagutin ang tanong siya.

“Anong plano mo ngayon?”

Hindi ko alam kung anong ekspresyon ang ipinapakita niya ngayon dahil nakayuko pa rin ako at takot na harapin siya.

Alam kong nadisappoint siya sa pagsisinungaling ko, pero sana hindi niya 'ko palayasin.

“Balak kong maghanap muna ng trabaho, mag-ipon at mabayaran ka. Ayokong umasa lang sayo pagkatapos mo akong tulungan. Sobrang laking tulong na para sa ‘kin ng ginawa mong pagpapatuloy sa'kin ngayon, nakakahiya na...”

Nakayuko ko pa ring sabi, ng bigla kong maramdaman na may mabigat na kung anong pumatong sa mga balikat ko, kaya agad ko itong tiningnan.

Kamay pala iyon ni Camille.

Ipinatong niya ang mga kamay niya sa magkabilaan kong balikat bago ako seryosong tiningnan sa mga mata.

“Pwede kang mag-stay dito hangga’t wala ka pang nahahanap na trabaho, tsaka alam ko namang may dahilan ka kaya ka nagsinungaling nung nakita mo ‘ko. Huwag kang mag-alala hindi ako galit dahil sa ginawa mo.”

Kita ko ang ngiti sa mga mata niya.

Ramdam ko ang pag-aalala ng isang tunay na kaibigan dahil sa pagkakahawak niya sa akin.

“Salamat Camille, salamat ng marami...”

Hindi ko alam kung anong sumanib sa akin at bigla ko nalang siyang niyakap.

Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag ang nararamdaman ko ngayon, natutuwa ako na naiiyak dahil nakahanap ako ng totoong tao na malalapitan ko ngayong walang-wala ako.

“Ano ba Yhara, ang drama na natin. Alam mo may stock pa ako ng beer sa ref. Why don't we enjoy this night with chicken and beer? We will be having a girl’s party tonight!” Masayang sigaw niya bago tumayo at pumunta sa kusina.

Agad naman akong sumang-ayon sa suggestion niyang iyon kaya dali-dali na akong sumunod sa kusina para ihanda ang mga kakailanganin namin.

Nag-umpisa na kaming magluto ni Camille ng fried chicken na gagawin naming pulutan para sa girl’s party namin ngayong gabi.

Habang nagluluto kaming dalawa ay hindi ko namalayang gumagaan na pala ang loob ko kay Camille. Pakiramdam ko ay matagal ko na siyang kilala, na para bang kilala na talaga namin ang isa't-isa dahil sa closeness na meron kami ngayon. Hindi siya mahirap pakisamahan kaya siguro ganoon nalang kagaan ang loob ko sakanya.

“Yhara yung niluluto mo masusunog na, ang lalim naman niyang iniisip mo at nakalimutan mong may niluluto ka. Hindi pa nga tayo nag-uumpisa, mukhang naka-shot ka na agad.” Pabirong sabi nito habang inaasikaso ang manok na muntikan ko pang masunog.

‘Eh kasi naman Camille kasalanan mo 'to! masyado kang mabait sakin, nadistract tuloy ako.’

“Iniisip ko lang na baka magkapatid tayo nung past life natin kaya ganito tayo ka close ngayon.” Pabiro kong sabi sakanya bago siya tinulak gamit ang bewang ko.

“Aysus, masyado ka namang nag-iimagine. Pero kung totoo nga na magkapatid tayo nung past life natin, ang swerte ko naman.” Ngiti niyang sabi.

Parehas kaming natawa dahil sa inakto niya sa huling salitang sinabi niya. Para kasing ang swerte niya talaga, e ako nga yung swerte sa aming dalawa dahil nakilala ko siya.

********************

A friend like Camille pleaseee!!!

Btw, nagustuhan nyo ba ang chapter nato guys? don't forget to vote, comment and share (⁠≧⁠▽⁠≦⁠)