“ ဗွမ်း...”
ရုတ်တရက် ကိုယ်ပေါ်သို့ လောင်းချလာသော ရေတွေကြောင့် ဆော့ဂျင် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အုပ်ကြီး ။ရေစိုသွားသည့်အရေးထက် အုပ်ကြီးမျက်နှာကိုမြင်ပြီး ဆော့ဂျင်မှာ ရယ်ချင်ပက်ကျိဖြစ်သွားရ၏။ကတုံးကြီးနဲ့လေ ဟီးဟီး...။
“ ရဟန်းခံခါနီးတောင် ရေလာလောင်းနိုင်သေးတယ်နော်၊ တည်တည်ကြည်ကြည်ကို မနေနိုင်ဘူးလား ”
“ မောင့်အချစ်ကို ပထမဆုံးရေလောင်းတဲ့လူက မောင်ပဲ ဖြစ်ချင်လို့လေဗျာ ၊ ပြီးရင် သပတ်သွားယူပေးမယ်။ ရေစိုသွားတဲ့ နေရာကို ခြောက်အောင်သုတ်ပြီး ခြုံထားလိုက်နော်။အအေးပတ်မှာစိုးလို့ ”
“ သင်္ကြန်ရေပဲဟာ...ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ပိုလိုက်တာ ”
“ ဒီထက်မကတောင် ပိုချင်သေးတာဗျာ့ ”
“ ကဲ ကဲ သွားတော့။ ဟိုမှာ တရားနာရတော့မယ် ”
“ ခဏ နေဦး ”
“ ဘာလုပ်ဦးမလို့လဲ မောင်ရဲ့ ”
အုပ်ကြီးသည် ကျွေးမွေးဧည့်ခံနေသောလူအုပ်ဘက်သို့ တချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ထို့နောက် အိုးစည်ဝိုင်းဘက်ကိုလည်း သေချာအကဲခတ်လိုက်ပြီး ပိတောက်ပင်ပေါ် တချက်မော့ကြည့်လိုက်ကာ...
“ ခဏလေး ခဏလေးပဲစောင့် ”
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပုဆိုးကို ခါးတောင်းကျိုက်လိုက်၍ ပိတောက်ပင်ပေါ်သို့ သွက်သွက်လက်လက် တက်လိုက်သည်။ဆော့ဂျင်မှာ အုပ်ကြီးကိုကြည့်ပြီး တခဏအတွင်း အကြောင်သား။ခဏနေရင်ပဲ သင်္ကန်းခြုံပြီး ဘုန်းကြီးဝတ်ရတော့မှာကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုတောင် ကမြင်းရပြန်တာလဲ။
နောက်ပြီး ကျွေးမွေးဧည့်ခံနေသော လုံမပျိုများအား အုပ်ကြီးလှမ်းကြည့်လိုက်တာကိုလည်း စိတ်ထဲတွင်သိပ်ဘဝင်မကျနေ။အဲ့ဒီအုပ်စုဘက်ကို ကြည့်ပြီး သစ်ပင်ပေါ်တက်သွားတာဆိုတော့ ကွမ်းတောင်ကိုင်၊ပန်းတောင်ကိုင် မမလှလှတွေကို ပိတောက်ပန်းခူးပေးမလို့ နေမှာပေါ့။အခုကတော့ ထားလိုက်တော့။ဘုန်းကြီးဝတ်ကနေ ပြန်ထွက်လာရင်တော့ တွေ့မယ် ဒင်းနဲ့။
YOU ARE READING
နွေလယ်မှာ တမာတစ်ခက် မောင့်မေတ္တာတွေ ဒေါက်တာ့အတွက်
Fanfictionစကားတတ်တဲ့ ရွာသူကြီးသားနဲ့ မြို့သားလေးဆရာ၀န်တို့ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်း ~~ 🍂💕
