BAR TABURESİ

scene twenty two

Selam,yeni bölümümüz ile geldim.
Oldukça uzun bir bölüm oldu fakat bir çok olaya yer verdim.

Bu bölümümüz otuz beş oya ve on beş yoruma ulaştığında yeni bölüm gelecek.

İyi okumalar dilerim.

🌪

➛Sena Şener,
Uzaktan.

"Göğüs kafesinde yangın,ellerimde kesikler. Sarıldın bana;göğüsündeki yangını dinledim,kesiklerimden öptün. Açık yaralar iyileşmez sanardım,iyileştirdin. Tüm bunlara rağmen uzaktın benden,sana geç kaldığımı düşündürdün bana. Sonra bir gece yarısı gözlerimin içine baktın ve kalbimdeki yerini hak etmediğini söyledin. Oysa,kalbimdeki yerin kalbimden büyüktü sevgilim,birhaberdin."

🌪

Parmaklarımın arasındaki sigarayı söndürdüğümde ayağa kalktım. Yutkunarak mutfaktan çıktım ve merdivenlere yöneldim. Ardından merdivenlerin tam karşısında olan odasına doğru ilerleyerek içeri girdim. Uyuyordu. Zar zor da olsa uyutabilmiştim.

Bakışlarım yüzünde gezinirken hareketlendiğini hissettim. Yavaşça yanına doğru ilerlediğimde aynı zamanda sayıkladığını da fark ettim. Yutkunarak sayıkladığı şeyi anlamaya çalıştım bir kaç saniye.

"Anne."dediğinde sayıkladığı şeyi anlamış oldum. Kabus görüyordu fakat ne yapmam gerektiğini bilmiyordum. Biraz daha yanına yaklaştım ve başucuna oturdum. Saniyeler sonra eli,elimi bulduğunda elimi tuttu. Ardından yavaş yavaş sakinleşti. Ben ise eli elimde,başucunda onu izlerken buldum kendimi.

Onu,eve getirmiştim ve uyumasını sağlamıştım. Zaten bir kaç gündür uyumadığından direkt uyumuştu. Sadece direnmişti ama uzun sürmemişti direnişi. Bu yüzden kolaylıkla tek başıma kalabilmiştim.

Fakat uykusuz kaldığım gecelerde yalnız olmam bana zarar vermekten başka bir işe yaramıyordu. Çok düşünüyordum. Zihnimi boşaltmaya çalışırken fark etmeden tüm sorularımı ve
karmakarışıklıklarımı sanki halının altına süpürüyordum. Geçici çözümlere başvuruyordum. En fazla bir kaç saat beni idare ediyordu,ertesi günün gecesi yine o düşüncelerle tek başıma kalıyordum.

Çünkü her şey o kadar karmakarışıktı ki ben kalıcı çözümler bulamıyordum. Cevapsız kalan sorularımı,
nedenleri ve nasılları sürekli erteliyordum. İyi düşünmeye çalışıyordum,iyi olsun istiyordum fakat olmuyordu. Nadiren mutlu oluyordum,uzun da sürmüyordu zaten. O gittikten sonra böyleydi.

Her ne kadar şuan yanımda,benimle olsa da ona her baktığımda;onunla her vakit geçirdiğimde kendimi bir anda tek başıma uyandığım o sabahta buluyordum. O an,yanımdaki adamdan kaçamıyordum ama delicesine kaçmak istiyordum. Kaçsam,peşimden gelmeyeceğini bilsem kaçacaktım da. Fakat artık peşimden geliyordu. Artık beni birbaşıma bırakmıyordu.

Ama bu davranışları sadece benim daha çok canımı yakacaktı. Çünkü biliyordum,gidecekti. O hep giderdi. Bana soğuk davrandığında gidişi de ne kadar olabilirse o kadar sancısız olacaktı. Fakat bana bu şekilde davrandığında,benim yanımda olduğunda,ellerimi tuttuğunda her şey benim için çok ama çok zor bir hâle geliyordu. Bu şekilde davrandıktan sonra giderse,gidişi ne kadar olabilirse o kadar sancılı olacaktı.

Yarabantları yapıştırdığı yaralarım yarabantlarına mahrum kalacak,oluk oluk kanayacaktı.

Küllerini gecelere hediye ettiğim sigara dumanlarını soluyacaktım her gün,kokusu yerine.